Homeland (2)

Ik begréép haar zo ontzettend goed - al is er niets in het leven van een manisch-depressieve vrijgezelle CIA-agente dat overeenkomt met dat van mij.


Avond na avond gingen we met elkaar naar bed, Carrie en ik. En het werd elke keer weer later dan gepland. Ik vocht tegen de slaap, maar ze hield me wakker. Naast ons sliep mijn man de slaap der onnozelen.


Het illegaal downloaden was me gelukt dankzij de vriend van een collega. Of liever gezegd: hij had het gedownload en ik, digibeet, surfte in bed op mijn MacBook naar de site of server waarop hij de afleveringen had gezet. Want ik MOEST kijken naar Homeland, hoorde ik links en rechts van mensen met smaak. En ik keek. Ik kon niet meer stoppen met kijken, 24 afleveringen lang.


Nu hebben wel meer mensen dat, een neiging tot bingekijken. En ik had het ook al eerder gehad. Met Mad Men, en The Killing. Maar wat Peggy en Joan en Sarah Lund niet was gelukt, lukte Carrie wel: ze kroop onder mijn huid. Ik leefde zo enorm met haar mee en ik begréép haar zo ontzettend goed - al is er niets in het leven van een manisch-depressieve vrijgezelle CIA-agente dat overeenkomt met dat van mij, de beheerste hoofdredacteur van een modeblad met een Blue Band-gezin. Andere pillen dan Davitamon slik ik niet, en neurotisch ben ik nooit. Zelden. Niet zo vaak. Waar anderen bij zijn dan.


Het personage Carrie grijpt je meteen bij de strot. In aflevering 1 van serie 1 zie je haar opgejaagd door Bagdad lopen, met een fladderende hoofddoek, argwanend achterom kijkend, bellend met haar baas bij de CIA die haar oproept terug naar Amerika te komen. Terug in de States zie je haar thuiskomen van een nachtje seks om de seks, snel en mechanisch een washand langs haar kruis halen en zich omkleden voor haar werk, in een pak.


Dat haar werk veel meer is dan een negen-tot-vijf-dingetje in verband met brood op de plank, dat krijg je snel door. Allereerst staat haar huis vol afluisterapparatuur - en als het niet meer mag van de baas spioneert ze stiekem toch door. Aan vriendschappen en liefdesrelaties begint ze niet, slapen doet ze maar half en eten alleen in de vorm van koude kliekjes of de bezorgchinees - ongezonde gewoontes die ze deelt met Sarah Lund uit The Killing en Saga Norén uit The Bridge.


Met die twee hardwerkende, mannelijk opererende dames is het personage Mathison wel vaker vergeleken*. Waarna er, met een verwijzing naar de rauwrealistische Hannah Horvath uit Girls, terecht geconstateerd kan worden dat de nieuwe vrouwelijke rolmodellen mijlenver af zijn komen te staan van de dociele, modegekke kindvrouwtjes uit Sex and The City en Friends.


En dat is, hoe hard ik ook heb geschaterd om die series, en hoe goed ze ook bij de jaren negentig pasten, een verademing. Want zowel Saga als Sarah als Carrie zijn stoere en coole wijven, heldinnen van de jaren tien. Ze zijn zo vreselijk goed in hun vak dat ze kerels het nakijken geven. Ze zijn er ook een tikkie obsessief mee bezig, en maken zich lekker niet druk over kinderen die op een schoolplein staan te wachten, recepten die ze beslist eens moeten uitproberen en bloesjes die gestreken moeten worden.


Misschien is dat wat ik het meeste bewonder aan Carrie: de combinatie van enerzijds je werk héél goed willen doen en anderzijds gewoon kakpoepschijt hebben aan de rest. Terwijl ik mijn werk heel goed wil doen én qualitytime met mijn gezin wil hebben én alle bloesjes naadloos wil strijken.


Actrice Claire Danes zet Carrie fenomenaal neer. En al wordt ze op internet en in Saturday Night Live (door de humorloze Anne Hathaway nog wel) belachelijk gemaakt om de gekke crumple and cry faces die ze Carrie Mathison laat trekken, juist die emotionele rollercoaster van haar leven is de grote magneet van de serie - naast het bloedstollende plot natuurlijk. Als Carrie niet wordt geloofd, als ze wordt bedreigd, als ze verliefd wordt: ik voel het met haar mee. Wat wás ik boos toen ze haar congé kreeg, wat heb ik zitten juichen toen ze Brody eindelijk een weekend voor zich alleen had, in dat knusse huisje. Al komen we dan bij het enige in de serie waar ik moeite mee heb: Brody. Ik snap niet helemaal wat Carrie ziet in deze man die lijkt op de jonge André van Duin met het mondje van Beaker uit The Muppet Show. Let daar eens op.


Los daarvan kan ik niet wachten om seizoen drie te zien - legaal of illegaal.


*ELLE september 2013, 'Rauwkost'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden