Hologram

Het stond maandag in de krant, en het was maar een fotobijschrift, maar ik lig er wakker van. Het was de zin: 'Straks staat Mart Smeets als hologram in je huiskamer.'


Tuurlijk, een hologram van Mart Smeets in je huiskamer is altijd nog beter dan de echte Mart Smeets in je huiskamer, maar dan nog. Ten eerste is het bij mij in de huiskamer al dringen om een plekje, en dan staat Mart Smeets daar ook nog in de hoek, sportfeitjes spuiend, rode wijn eisend, en zo van: 'Hé, hé, jongedame, waar gaat dat heen met die koektrommel, vergeet je het hologrammenbezoek niet?'


Het fotobijschrift was bedoeld als waanzinnig voorbeeld van de hoge vlucht die de sportfeitjesindustrie neemt, maar van mij hoeft de sportfeitjesindustrie geen hoge vlucht te nemen, en ik heb het ook gehad met hologrammen.


Straks, met de Amerikaanse presidentsverkiezingen, zullen we weer met hologrammen om de oren geslagen worden, want in Amerika werken ze er al jaren mee - toen Obama verkozen werd, werd de hele verkiezingsavond verslagen door hologrammen die de CNN-studio ingebeamd werden. En onlangs trad het hologram van Tupac op. Een dood, rappend hologram met een afgezakte broek. Daar is het hologram van Mart Smeets een kleine jongen bij.


Daarom was ik zo blij verrast dat het Journaal Nieuwe Stijl, waar we inmiddels aan hebben kunnen wennen, geen enkel hologram bevat. Ik had verwacht dat minstens Gerrit Hiemstra een hologram zou zijn geworden, zodat hij over de weersomstandigheden kon vertellen vanuit het reële weer - vanaf een weiland in de storm, bijvoorbeeld, en dat hij dan druipend van de regen de studio ingebeamd zou worden.


Maar het Journaal Nieuwe Stijl bevat geruststellend weinig moderne elementen. De oude gong (zo noemen ze het zelf, bij het Journaal) van tien jaar geleden is terug in de begintune, en de presentatoren lopen heen en weer in plaats van in hun onderbroek achter een desk te zitten. En ze praten in toegankelijke taal. Dat is het wel, qua Nieuwe Stijl.


En dat maakt het Journaal opvallend Oude Stijl, want die gong is dus van vroeger, en dat heen en weer geloop heeft iets heel ongelikts. Vooral omdat je steeds door al het gepraat over Griekenland en rentekoersen heen de voetstappen van Rob Trip hoorde. 'In Griekenland is het weer eens niet pluis', zei hij dan bijvoorbeeld in toegankelijke taal, en dan hoorde je erdoorheen: 'Klos. Klos. Klos.'


Ik genoot daarvan, maar het klossen is opgehouden. Het is een Oude Stijl-manier verholpen, vermoed ik. Let maar eens op Rik van de Westelaken als hij heen en weer loopt. Die loopt op zijn hielen, met zijn tenen omhoog. Volgens mij heeft hij viltjes onder de hakken van zijn schoenen geplakt.


H


WiBra


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.