'Holle bombast' pakt uitstekend uit in Amsterdamse Ziggo Dome

Behalve meer spektakel dan ooit biedt Muse ook meer afwisseling.

Even leek het erop dat Muse zijn uitverkochte concert in het Ziggo Dome moest afzeggen. Zanger/gitarist Matt Bellamy had een voet op twee plaatsen gebroken en dat speelt wat lastig. Maar niet alleen ging het concert gewoon door, er was van zijn verwonding niets te merken. Sterker nog, het leek wel alsof hij extra geconcentreerd nog net iets meer wilde geven dan anders.

En dat was veel. Het Britse trio, dat live wordt bijgestaan door een enigszins verdekt opgestelde vierde man achter de toetsen, is de afgelopen tien jaar uitgegroeid tot een van de grootste rockbands. Muse onderstreepte dit met een groots, visueel briljant optreden.

Ziggo Dome heeft zich in het half jaar dat de zaal open is, bewezen als een uitstekende concertlocatie en de wijze waarop geluid en licht maandag het publiek in extase bracht, was perfect. Natuurlijk, de muziek van Muse is op maat gesneden voor grote hallen, en zelfs stadions, maar dan moet je er wel het publiek voor hebben. Met alleen 'holle bombast', zoals critici de barokke rockmuziek van Muse plegen te omschrijven, kom je er niet. De band kleedde de net wat mindere nummers extra stevig aan met oogverblindend licht: flinke bundels laserstralen en een omgekeerde piramide van videoschermen, die af en toe boven het trio neerdaalde.

Het begin was meteen overdonderend. Een stukje dubstep in het intro (The 2nd Law: Unsustainable) gevolgd door het furieuze Supremacy, waarin bassist Chris Wolstenholme en drummer Dominic Howard zich goed konden laten gelden en al vrij snel het oudere Hysteria (2003) dat inmiddels is uitgegroeid tot een publieksfavoriet.

Zo spetterend bleef het niet twee uur lang. Het door piano gedragen Explorers viel een beetje in het niet. Rustige muziek, daar kwam het publiek niet voor. Ook het door bassist Wolstenholme gezongen Liquid State deed de aandacht even verslappen. Maar Bellamy trok even later alles weer recht met zijn herkenbare, alle kanten uitschietende stemuithalen.

De pompende baslijn in Madness zette de zinderende finale in, die tot een climax kwam met New Born. Behalve meer spektakel dan ooit bood Muse ook meer afwisseling. De laatste jaren is er een beetje Prince-funk (Supermassive Black Hole, Panic Station) in de muziek geslopen, en is Bellamy met meer soul gaan zingen. Kijkend naar de band ontkom je niet aan vergelijkingen met Queen, Prince, U2 en Radiohead. Muse heeft van alles iets meegenomen, en wat hun op de plaat maar niet wil lukken, namelijk de luisteraar in de greep houden, lukte in het Ziggo Dome met gemak.

Deze band heeft in juni geen enkel probleem om in de Amsterdam Arena nog eens drie keer zoveel bezoekers te bedwelmen met hun technisch perfecte rockshow.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden