Hollandse meester

Zo goed als ín de Loosdrechtse Plassen ligt Zin, restaurant voor 'klassieke' en 'creatieve' eters...

Over het kalme water komt een houten sloep aangeprutteld. Aan boord viert een jolig groepje representanten van de Hollandse jeunesse dorée de zomer. In het vooronder staan lege wijnflessen. Onder de ogen van de stuurlui aan wal manoeuvreert de schipper zijn bootje behoedzaam langs de steiger. Een man springt aan wal, touw onder de arm. Met zijn voeten op de steiger kijkt hij beteuterd naar het bootje dat hulpeloos voor de steiger dobbert. Het touw zit niet vast aan de boot. Weg opkomst.

Het kon een reclamespot zijn voor een verzekeringsmaatschappij. Maar het is het volle leven in Loosdrecht. Elk restaurant heeft een parkeerplaats, maar Zin heeft ook een aanlegplaats. Dat is geen luxe, want Zin ligt virtueel in het water. Voor is water, achter is water en daar doorheen loopt de Veendijk, herinnering aan de turfstekers die met harde handen de plas hebben uitgestoken waarop hun nazaten nu spelevaren.

Zin zit op de onderste verdieping van een hoekig en peperduur appartementencomplex. De projectontwikkelaar had zijn gasten een goed restaurant beloofd. Hij wist de kok en de gastvrouw van Klein Paardenburg te strikken om Zin te beginnen.

De uitbaters staken een miljoen euro in een hypermoderne keuken en een inrichting van stoeltjes met rood velours op een gladde houten vloer. Het uitzicht is gratis. Het publiek bestaat uit veel grote namen: Lacoste, Ray Ban, Gaastra en Willem van Kooten.

Zin heeft twee kaarten. Een voor de 'klassieke' eter (ossenhaas uit de oven, lamskoteletten met ratatouille) en een voor de 'creatieve'. Wij doen creatief: salade van tonijn met boerenkip en tempura van oester, rollade van kreeft met zwezerik, ravioli van marsepein met rood fruit toe. Het is best te genieten, zeker op deze plek, maar er mankeert ook het een en ander aan.

In een goede tempura van oester is het korstje krokant en de oester van binnen rauw en zilt. Het oestertje van Zin is piepklein en gekookt in de hitte van de frituur. Gare oester smaakt naar niks.

Dan de rollade van kreeft en zwezerik. Het idee achter zo'n combinatie moet zijn dat het geheel meer is dan de som der delen. Maar het tegenovergestelde is het geval. De kreeft is onproefbaar, de zwezerik heeft door de bewerking aan sappigheid ingeleverd. Het toetje van ravioli van marsepein met frambozen, bramen en aardbeien in sap is geen eenheid.

Aan de andere kant van de tafel klinkt meer waardering voor een clubsandwich van dunne plakken zuurdesembrood met pata negra-ham en zeebaars. Maar het 'pannetje' van gegrilde tongfilet, gamba's en krab is een raadsel van presentatie. De vis zit in een steelpannetje, nog een lelijk pannetje ook, maar wat daarvan de grap is?

Het zijn dingen die blijven hangen, ondanks verzachtende omstandigheden zoals goede bediening en uitzicht op een Hollandse meester: wuivend riet, scheepjes met bollende zeilen en voortjagende wolkenluchten. Dat is het aanleggen waard. Als je kúnt aanleggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden