Reportage

Hollands glorie op Pinkpop

Het is inmiddels een bekend gegeven waar festivals van het Pinkpop-soort al jaren mee te kampen hebben. Er zijn te weinig grote rockbands die een publiek van vijftigduizend man of meer aan kunnen.

Anouk op het podium in Landgraaf. Beeld ANP

Internationaal komen er niet bepaald veel nieuwe bands bij die zalen als het Ziggo Dome (17.000) doen vollopen. Maar het aardige is dan wel weer dat er steeds meer Nederlandse rockbands komen die dat wel kunnen. Wat dat betreft gaf de Pinkpop-programmering zaterdag een aardig inkijkje. Achter elkaar waren Dotan, Anouk en Kensington te zien. Anouk speelt al jaren in nog wel grotere zalen, maar Dotan en Kensington maken binnenkort hun debuut in de Ziggo Dome. Een mooie plaats in de Pinkpopprogrammering liep er nu op vooruit.

Geen inkoppertje

Een inkoppertje werd het bepaald niet voor Dotan. Het publiek was gretig en wilde graag ingepakt worden, maar daar bleek de muziek van Dotan net iets te moeilijk voor. Dotan heeft met Home een van de populairste radio-hits van de laatste jaren op naam staan, het probleem is dat veel andere liedjes daar vaak erg op lijken, maar net niet zo'n handig haakje hebben als Home.

De meeste liedjes worden gedragen door akoestische folk gitaar, stampende percussie en een euforisch koortje. Steeds hetzelfde tempo, en de weinig uitgesproken stem van Dotan Harpenau gaven het concert te weinig diepte. Het ontbrak hem ook een beetje aan die persoonlijkheid die nodig is om het hele veld te imponeren.

Dotan in actie op Pinkpop. Beeld ANP

Niet geweldig, wel sterk

Iets dat Anouk (stond al een keer of vijf op Pinkpop) natuurlijk wel heeft. Maar ze begon wat stroef. Een beetje stuurs hangend tegen de microfoonstandaard, duurde het een paar liedjes voordat ze voelde dat het goed zat, en loskwam. Er waren knuffels voor haar achtergrondzangeres en Douwe Bob met wie ze de hit Hold Me zong.

Geen geweldig maar wel een sterk optreden, waarna het veld onmiddellijk leegliep om op het kleinere 3FM Stage Kensington aan het werk te zien. Ze stonden in 2013 weliswaar al met enig succes op het hoofdpodium, iets dat ze nu nog beter aan hadden gekund.

Origineel of anderszins opvallend klinken de liedjes van Kensington nog altijd niet, maar ze hebben een paar lekkere meeschreeuwnummers, en daar leek zo na een dag in de zon veel behoefte aan.

Brullen

Vuisten in de lucht en brullen: 'No we won't go to war.' Het hoort erbij op een festival als Pinkpop en als je de gretigheid zag waarmee ook Streets en Home Again werden onthaald, dan denk je: Smeets, zet die jongens morgen nog maar een keer neer, op de plek van de Foo Fighters.

Die is nog een maatje te groot voor de misschien wel leukste band van de dag, John Coffey. Een grotere tegenstelling met de beschaafde esthetiek van Dotan die eraaan voorafging is niet denkbaar, maar wat een feestje zette de band in de festivaltent met hun schreeuwerige mix van hardcore, metal en punk. Voor vormde zich al snel een grote mosh-pit. Een grote kolkende massa waarin aan het einde van het optreden ook de twee enorme bemande ballonnenbeesten verdwenen. Prachtig gezicht hoe die twee gevaartes langzaam van het podium gleden, in kolkende circle-pits terecht kwamen en in een minuutje volledig werden verzwolgen. Alsof een school piranha's een levende koe gevoerd werd.

Kensington. Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden