Holland Opera heeft nog veel te leren

Opera..

Amersfoort Sinds het weekend noemt Xynix Opera zich Holland Opera Xpress, een gezelschap dat jeugdopera maakt (Holland Opera Xpress) en soms een grotere opera-op-locatie voor volwassenen (Holland Opera).

Een beetje belegen naam, de X-factor in Xynix Opera trof meer doel. Maar het gezelschap wil zich na 16 jaar duidelijker als landelijk operahuis profileren, met een eigen locatie in de indrukwekkend tot theater en kantoor verbouwde Veerensmederij (opening 2 oktober) op het NS-terrein in Amersfoort.

Maar als Holland Opera met de nieuwe voorstelling Blauwbaard de toon zet, moet het operahuis onder leiding van Joke Hoolboom en Niek Idelenburg er nog een tandje bijzetten. De enscenering – inclusief het decor van Douwe Hibma – is fantastisch tegen de zeven draaideuren en dito ramen in de immense buitengevel van de Veerensmederij. Blauwbaard heeft tenslotte al zeven vrouwen in het bruidsbed vermoord alvorens hij in de ban raakt van Judith. Die bruiden dansen als schimmen achter het glas.

De Judith van sopraan Leonie van Veen is krachtig in haar liefde voor Blauwbaard en in haar zoektocht naar het geheim achter zijn moordzucht. Maar tenor Niek Idelenburg is in zijn houding niet gevaarlijk genoeg als haar tegenspeler. Ook de keuze van Hoolboom om hip (streetdance) met klassiek (volksdans) te mengen, pakt nog niet overtuigend uit. De dansers halen net niet het niveau van een professionele productie. Als buitenvoorstelling ziet Blauwbaard er fraai uit, maar het sinistere geheim komt net niet uit de verf.

De muziek van Chiel Meijering is illustratief en licht verteerbaar. Met een paar strijkers, hobo, elektrische gitaren en drums deelt hij vooral flarden rock, James Bondachtige passages en zoete Disneygeluiden uit.

Holland Opera wil volgens het programmaboekje niet ‘zwaar op de hand’ zijn. En dat is gelukt. In de muziek is weinig dramatische diepgang te bespeuren. Een danseressengroepje beweegt tussendoor onderhoudend op Meijerings groovy beats. Een uitstekend meisjeskoor fungeert als terugkerend geweten van Judith.

Het instrumentale aandeel komt er bekaaid vanaf. Het twaalfkoppige Carthago Consort begeleidt vanaf de eerste verdieping de voorstelling: visueel een vondst, auditief een ramp. Te vaak komen de hobo- en hoge vioolpartij genadeloos onzuiver, ongelijk en pijnlijk iel uit de boxen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden