Hofstrabrug

Martin Bril..

Het land is mooi, maar het water ook. Zo stond ik gisteren op de Uitdammerdijk tussen Durgerdam en Uitdam, onder de rook van Amsterdam, zoals dat altijd heet. Maar er was nergens rook te zien, geen wolkje, geen flard, helemaal niets. Waar is de rook als je hem nodig hebt?

Voor mij bevonden zich het Markermeer en het IJmeer. In de verte lag het eiland Pampus. Iets naar het zuidwesten staken tientallen kranen de nevelige lucht in: daar werd aan IJburg gewerkt. Er waren verder een paar binnenvaarschepen te zien, een enkele electriciteitsmast middenin het water en heel in de verte stonden wat windturbines, hun wieken amechtig stil tegen de horizon.

Geen wind.

Achter me, landinwaarts, lag nog meer water: het Kinselmeer. Verderop schitterde het water van het Barnegat en het Uitdammerdiep. In de tussenliggende weilanden graasden koeien en schapen. In de verte was de skyline van de hoofdstad vaag te ontwaren. De stompe kerktoren van Ransdorp beierde: het was elf uur. De slagen rolden langzaam, maar meedogenloos over het Kinselmeer naar me toe. Twee sportvissers trokken hun T-shirts uit.

De zon was heet.

Ik concentreerde me op het IJmeer en probeerde me een voorstelling te maken van de brug die VVD’er Pieter Hofstra hier graag overheen willen leggen om Almere en Amsterdam met elkaar te verbinden en het Naardermeer te sparen. Een 'landmark' moet dat worden, hoorde ik het kamerlid op de radio zeggen, een kilometers lang dubbeldeks gevaarte, 'zoiets als de Golden Gate Bridge'. Ook had hij het over een wereldberoemde architect die bij de plannen betrokken moest worden, zeg maar Rem Koolhaas, want andere wereldberoemde architecten zijn er niet in het denkveld van een politicus. Het ontbrak er eigenlijk nog maar aan dat de besnorde verkeersdeskundige ook al een naam voor de brug opperde: de Pieter Hofstra-brug.

Het lukte me niet een beeld van de reusachtige brug te vormen. En evenmin zag ik het IJmeer op korte termijn vollopen met 40 duizend woningen, zoals Adri Duivesteijn, de wethouder van Almere, wil. Eerlijk gezegd vond ik de kranen boven IJburg al erg genoeg - als zelfs het water er aan moet geloven, wat blijft er dan nog van ons kikkerland over? Aldus somber gestemd, struikelde ik de dijk af om aan de oevers van het Kinselmeer poolshoogte te nemen. Alsof de duvel er mee speelde: daar wemelde het van de kikkers. Groen en vervaarlijk groot sprongen ze voor me uit, de rietkraag door en plons plons het water in. Weer dacht ik aan Pieter Hofstra - niet alleen in de ban van zijn brug, maar ook een bijzonder bevlogen pleitbezorger van de versoberde stroomlijnvariant, wat gewoon verbreding van een snelweg betekent.

Het zal je leven zijn.

Ik strekte mij eens lekker in het gras uit en keek naar de lucht die blauw was. Een partij ganzen trok in formatie over - onderweg naar betere oorden. Je kunt zeggen wat je wilt van de dieren, maar ze weten wel wanneer ze weg moeten wezen. Over de weg langs de dijk fietste een oude man, van top tot teen in een wieleroutfit van de Rabobank. Hij had wel iets van Pieter Hofstra die na 22 november niet zal terugkeren in de Tweede Kamer en zijn dagen geduldig wachtend op zijn brug zal slijten. Korte tijd later werd hij gevolgd door een jonge moeder met een kind op het zitje aan het stuur. Ze gingen een koe van dichtbij bekijken en daarna een ijsje eten in Uitdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden