Column

Hoeveel politici belden aan in Overvecht?

In de portiekflat in Overvecht waar Charlotte Huisman de afgelopen weken op veertig bellen heeft gedrukt, vier lichtblauwe deuren per verdieping en dat maal tien, zijn volgens een bewoonster 'de ratten zo volgevreten' dat ze de achteloos in het gras gegooide etensresten 'niet aankunnen'. Als bewoner Selcuk Simsek weer een geboor hoort, wat 'veel te vaak' voorkomt, denkt hij: 'Er zal wel weer ergens iemand een wietplantage aan het aanleggen zijn.' En toen de man van Muna Ismael, die er al tien jaar woont, er wat van zei dat bewoners vuilnis vanaf de balkons naar beneden kieperen, kreeg hij te horen 'Ben jij de burgemeester van de flat ofzo?'

Beeld An-Sofie Kesteleyn

Huisman ging op zoek naar het antwoord op de vraag wanneer en waarom een flat, of een portiek, of een buurt verloedert, en of er iets tegen te doen valt. Het leverde journalistiek van de bovenste plank op. En een complex antwoord. De flat verloederde omdat mensen langs elkaar heen gingen leven, omdat ze elkaars taal niet spreken, omdat ze een gezin met Wajonguitkeringen proberen te onderhouden, omdat ze nu eenmaal graag blowen in de lift en daar geen gezeik over willen, omdat het zo veel makkelijker is om een volle vuilniszak van achthoog over de balkonreling te schuiven wanneer iederéén dat doet.

De woordvoerder van de woningcorporatie vat dat samen als 'de dynamiek van een portiek'. Ze hebben 'projecten' geprobeerd, vanuit de woningcorporatie, 'portiekgesprekken' en 'bewoners leren elkaar aan te spreken op slecht gedrag' - het haalde weinig uit.

Toen ik begin jaren negentig van de vorige eeuw mijn loopbaan begon als verslaggeefster in Rotterdam, hadden ze daar in Delfshaven net het Opzoomeren uitgevonden. Mark Rutte speelde nog politicusje bij de JOVD en kon niet bevroeden dat hij op een dag als premier het begrip 'participatie-samenleving' groot zou maken. In Rotterdam, dat wel vaker twintig jaar vooruitloopt op de rest van het land, brachten ze dat participeren al gewoon in de praktijk: met behulp van een paar volhardende bewoners die de lege heroïnespuiten en de hondenpoep op straat zat waren, een zelfbedacht plan en een gemeente die de neiging tot dodelijke bemoeizucht wist te onderdrukken en hooguit wat faciliteiten en geld om spullen aan te schaffen ter beschikking stelde.

De flat in Overvecht is misschien te ver heen voor een weekje Opzoomeren (al riep Delfshaven in de barre jaren tachtig en negentig ook niet meteen associaties op met Het Sprookjesbos van de Efteling). Scheefwonen door grootverdieners, doorgaans het efficiëntste en voor de woningcorporatie het goedkoopste middel om portieken met goedkope woningen leuk te houden, omdat de scheefwoners geld hebben dat ze investeren in leefbaarheid, zit er vermoedelijk evenmin in. Zelf heb ik een half mensenleven lang hartstochtelijk scheef gewoond, in de leukste portieken, waar we enthousiast buitenverlichting ophingen en de buitentrap boenden en de wijkagent belden wanneer de benedenbuurman weer eens tekeer ging tegen zijn vriendin, maar in de flat in Overvecht willen de mensen die Huisman sprak alleen maar weg.

Volgens de experts komt het door het in 2011 ingestelde inkomensplafond: dat wekt segregatie in de hand. Door overheidsbeleid dus. Toen vroeg ik me plotseling af hoeveel linkse politici de afgelopen jaren op alle veertig bellen bij de flat in Overvecht hebben gedrukt. Mijn gok: een paar SP'ers en verder niemand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden