Hoeveel managers hebben we eigenlijk, want daardoor stijgen de kosten in de zorg toch?

Geachte redactie

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 3 januari.

Zorgprofessionals leren hoe het is patiënt te zijn. Foto Marcel van den Bergh/de Volkskrant

Brief van de dag: Hoeveel managers hebben we eigenlijk?

In een mooie grafische voorstelling krijgen de lezers een duidelijk beeld over de wegen die de kosten van de zorg in 2018 gaan naar de diverse bestemmingen.

Zo wordt onder meer duidelijk dat we samen óók de zorgtoeslag opbrengen die terugvloeit naar de mensen met de laagste inkomens. We lezen de verdeling van de kosten naar de grootste post in de diverse zorgsectoren: de personeelskosten.

Een hele lijst, met onder meer 177 duizend verpleegkundigen, 60.700 artsen en 3.700 verloskundigen. Wat ik hier mis, zijn de managers. Hoeveel hebben we er daarvan? Want daar gaat het toch steeds over als we het hebben over het stijgen van de kosten in de zorg? En hoeveel gaat er naar bestuurders? Inclusief handdrukken bij hun vertrek.

André Daamen, Boxmeer

Mijn excuses

Ik heb de indruk dat Camiel Eurlings (de excuses van Eurling een ander woordenboek hanteert dan de meeste inwoners van Nederland.

Aan mishandeling is niets eenvoudigs, een taakstraf 'maatschappelijk werk' noemen is bijzonder en een transactie die alleen wordt aangeboden bij voldoende bewijs voor het gepleegde strafbare feit als 'minnelijke schikking' omschrijven geeft blijk van een totaal gebrek aan inzicht en moreel kompas.

M. van Beukering, Groningen

Chapeau

Wat een uitstekend stuk onderzoeksjournalistiek inzake Eurlings in de krant van gisteren - gedetailleerd en helder. Goed dat 'mijn' krant dit voor het voetlicht heeft gebracht! Het artikel in mijn andere krant, de NRC, wekte mijn irritatie. En al helemaal chapeau voor de column van Willem Vissers over deze figuur: briljant!

Ik hoop dat de redactie de vinger aan de pols houdt over het ongetwijfelde vervolg in dit verhaal.

Willem Robert van Dijk, Papendrecht

Wederzijds handgemeen

Er heeft zich een wederzijds handgemeen voorgedaan, een van de vele vage uitspraken van Eurlings om zijn vege lijf te redden.

Gesteund door een gerenommeerde advocaat en een pr-man probeert hij zijn enige bron van inkomsten, de vrijwilligersonkostenvergoeding die hij krijgt bij het IOC, veilig te stellen. In de politiek zal hij niet meer (kunnen) terugkeren, en het bedrijfsleven heeft hem door.

'Veel geschreeuw en weinig wol', zo kennen we Camiel in zijn voorbije, en huidige functies. In ieder geval hoort hij niet thuis bij NOCNSF, hier is alleen een man of vrouw op zijn plaats met een 'sportief verleden'.

Bij de IOC zal hij zich misschien nog kunnen handhaven, daar zitten immers meer personen die niet van onbesproken gedrag zijn.

Chris Keunen, Venhuizen

Camiel Eurlings Foto anp

Afgeserveerd

Ik was van plan een brief in te sturen naar de Volkskrant, over een ex-politicus, Camiel Eurlings, die zijn ex-vriendin 2,5 jaar geleden in elkaar sloeg en ermee weg probeert te komen, alleen maar om zijn baantje bij een prestigieuze sportorganisatie, het IOC, veilig te stellen. De brief zou zeker zijn geplaatst. Maar het hoeft niet meer. De vent wordt al op effectieve manier gegrild door anderen. Weer een taak die we van de lijst kunnen wegstrepen.

Bedankt, Mark Misérus en Willem Vissers.

Harry Siers, Maarssen

Gewonnen

Wederzijds handgemeen dus.

Wat een feest moet dat geweest zijn voor die paar Eurlingsfans.

Camiel heeft gewonnen!

Marten Steppé, Akkrum

Verbod s.v.p.

Fijn dat de jaarwisseling met minder incidenten is verlopen. Maar zoals burgemeester Pauline Krikke van Den Haag zegt, is ieder incident er één te veel. Dus politici: pak nu door en begin nu al met het regelen van een algeheel verbod op consumentenvuurwerk. Vuurwerkoverlast bestaat namelijk niet alleen uit incidenten in de nacht van Oud op Nieuw maar ook uit de straatterreur van opgeschoten knulletjes die dagen- en zelfs wekenlang vóór Oud en Nieuw de hele godganselijke dag vuurwerk afsteken en daar na de jaarwisseling gewoon mee doorgaan. Handhaven is onbegonnen werk, verbieden is de enige oplossing.

Nel Tijburg, Monnickendam

Weggegooid geluk

Waarschijnlijk geven de 68 miljoen euro aan vuurwerk ons maar een half uurtje 'geluk' en de 5 miljoen van Het Glazen Huis anderen levenslang geluk... Vuurwerk: wat een gelukverspilling.

Annelies van Soest, Utrecht

Lange dagen, hard werken

Arno van Deuzen schrijft over de macht van de uitgevers. Uitgeverij Sanoma maakt het nog bonter met prijsverhogingen van soms wel 10 procent per jaar. Zo kent de Margriet in 9 jaar een prijsverhoging van 75 procent. Niet meer te betalen, toch?

Nu las ik dat de aandeelhouders van Sanoma vonden dat ze niet genoeg verdienden. Vandaar die gigantische prijsverhogingen. Ze zullen er wel hard voor moeten werken, die aandeelhouders. Lange dagen, hectische periodes, veel administratie, hoge werkdruk. Ik ken dat. Als het inkomen van leraren basisonderwijs ook zo was gegroeid, hadden we niet hoeven staken. Mijn abonnement heb ik al lang geleden opgezegd.

Arita Dekker, Nieuwe Pekela