Hoera! Publiek!

De Nederlandse film viert feest. Een groot feest waaraan geen einde lijkt te komen. Het stond in diverse dagbladen. 'Hoofdrolspelers Georgina Verbaan, Cas Jansen, en Michiel Huisman namen vrijdag samen met regisseur Johan Nijenhuis de Gouden Film in ontvangst.' Enkele dagen later was het opnieuw bal....

Ronald Ockhuysen

De Gouden Film en de Platina Film, een initiatief van het Nederlands Film Festival, het filmfonds en koepelorganisatie NFC, zijn bedacht om goed nieuws over de Nederlandse film te verspreiden. De prijzen zijn de equivalenten van de gouden platen, die sinds jaar en dag worden uitgereikt aan artiesten met een hoge cd-verkoop.

Een goed idee - op zichzelf. Er bestaan veel clichés over Nederlandse films, en die kunnen niet met genoeg middelen worden bestreden. De Gouden Film (uitgereikt bij 75 duizend bezoekers) en de Platina Film (200 duizend bezoekers) zijn er om producties extra publiciteit te geven, nadat het rumoer van de premièreweek is gaan liggen. 'Awareness creëren' wordt dat door marketeers genoemd. 'Een positief signaal naar de mensen toe.'

Alleen is het twijfelachtig of het grote publiek dat signaal wel oppikt. 75 Duizend bezoekers heeft iets schraals, iets armoedigs. Zeker als een film, zoals Volle Maan, louter en alleen is gemaakt voor een massapubliek. Johan Nijenhuis, regisseur van Volle Maan, heeft ruiterlijk toegegeven dat hij 300 duizend bezoekers als een mislukking beschouwt. Met een uitgekiende marketingcampagne - heel veel MTV, blote actrices in mannenblad FHM, jubelende reportages bij publieke omroep BNN - wordt gejaagd op de 672.840 bezoekers van Nijenhuis' debuut Costa! En eigenlijk wil Nijenhuis meer. Hij aast op de 1,4 miljoen bezoekers die Dick Maas binnenhaalde met Flodder in Amerika.

De weinig ambitieuze limiet - sinds het begin in 2001 vielen Ik ook van jou!, Costa!, Nynke, The Discovery of Heaven, Minoes, Oesters van Nam Kee, Ja Zuster, Nee Zuster en Volle Maan in de prijzen - is niet de enige zwakke plek van de Gouden Film. Het is de vraag of het niet verspilling is om films die toch al publiciteit krijgen nog eens extra te belonen met kostbare advertenties. Zou het niet verstandiger zijn kwetsbare, moedige films te prijzen, die moeten vechten voor hun plek op de Nederlandse doeken? Films als Jacky van Fow Pyng Hu en Brat Ljatifi, Tussenland van Eugenie Jansen of Îles flottantes van Nanouk Leopold, die op buitenlandse festivals worden geprezen om hun eigenzinnigheid en hun inhoud.

De Gouden Film is, met zijn nadruk op cijfers, een kind van deze tijd. Maar de onderscheiding reduceert film ook tot een product, dat pas waarde krijgt als de getallen kloppen.

Als het Nederlands Film Festival en het filmfonds de Nederlandse filmcultuur echt willen steunen, komen er ook hulpacties voor films die niet op de maat van een doelgroep zijn gesneden. Want door het gefeest met de Gouden en Platina Films zou bijna worden vergeten dat 'moeilijke films' in Nederland doorgaans worden gedumpt in de marge - in zaaltjes achteraf, op onmogelijke tijden.

Zelfs de gesubsidieerde distributeur Filmmuseum voelt zich niet geroepen zich bovenmatig in te spannen. In een Japanse stroomversnelling (Louis van Gasteren) werd door het Filmmuseum weggezet in het Amsterdamse Ketelhuis, terwijl er in de eigen zaal in het centrum wel plaats is voor een afgestofte James Bond.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden