Hoera publiek & boe longread

Wat is eigenlijk een breed publiek? En wat is eigenlijk een lang verhaal?

In debatten over de toekomst en de rol van de publieke omroep gaat het vroeg of laat over Jan Smit, Lingo en Boer zoekt vrouw -- en meestal vroeg.


Daar, in de hoek van het amusement, zit de zwakste plek van de publieke omroep. De verheven taak van de NPO staat nu eenmaal op gespannen voet met een programma waarin Jan Smit op kosten van de belastingbetaler naar een warm land wordt gestuurd om daar, samen met zijn Volendamse maten en andere bekenden uit het circuit, een riedeltje muziek te maken en kratten van het lokale pils te drinken.


Dus daar gingen ze dan, woensdag in het tv-programma Debat op 2, de 'tegenstanders' van de publieke omroep. Ze stonden onder aanvoering van een opgewonden columnist van het Algemeen Dagblad.


Binnen een minuut ging het over Jan Smit en schreeuwde iedereen door elkaar, ondanks sterk optreden van gespreksleider Arie Boomsma. Het was niets minder dan een wonder dat de naam van Frans Bauer niet viel.


Overigens is het best opvallend dat de publieke omroep een programma maakt waarin tegenstanders ruim baan krijgen. Zoiets zie je bij RTL nou nooit. Prima programma trouwens, Debat op 2.


Er is meer dan Jan Smit. Misschien kan in de volgende discussie iemand dat ook een keer onder de aandacht brengen.


De publieke omroep is óók het NOS Journaal, Tegenlicht, Zomergasten, Nieuwsuur, De Wereld Draait Door, Studio Sport, De Wilde Keuken, Radar, Overspel, Brandpunt, 24 uur met..., Tussen Kunst en Kitsch, Pauw & Witteman, Penoza, College Tour, Andere Tijden, enzovoort, enzovoort.


Elke vrijdag Wat er goed was en wat wat minder deze mediaweek


Op woensdagmiddag, om 12.49 uur om precies te zijn, publiceerde nieuwssite The Post Online een artikel met de kop 'Longread: De strijd om de middenklasse'. De tekst van Bart Snels telt 1.149 woorden. Het lezen kost hoogstens vijf minuten.


Ooit, in de tijd dat Microsoft Word van internet nog Internet maakte, voorspelden techprofeten dat teksten zouden floreren op het web. Immers: aan ruimte geen gebrek. Het ging anders. Van een scherm lezen bleek een crime. Hoe korter, hoe beter - dat werd het internetcredo. Als je er iets van opstak, was het meegenomen.


Toen was daar de longread. Moeder der digitale innovatie. Redding der internetjournalistiek. In Nederland was nrc.nl waarschijnlijk de eerste website die ervan repte. Elke zondag verzamelde de redactie de beste lange artikelen uit de internationale media. Achter de link stonden tussen haakjes lengte en leestijd (9.612 woorden, ongeveer 44 minuten). Prima dienst.


Als een term op internet in zwang raakt, is hij onvermijdelijk aan inflatie onderhevig. Vijf vragen over Sotsji? Longread. Reconstructie van het gijzeldrama? Longread. Al snel bleek elke lap tekst zo aan te prijzen. Of nog erger: als 'longreadje' - een paradox 2.0. Wat een artikel tot long-read maakt, werd nooit duidelijk. Met de kwaliteit van het proza had het weinig te maken. Zo is het stuk op The Post Online een uit de kluiten gegroeide column. De tekst is niet eens lang.


Wie teksten onder de 3.000 woorden verkoopt als longreads, is niet alleen het meelopertje van het web, maar beledigt ook nog eens de lezer. O pardon: reader.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.