Hoe wist die site in godsnaam dat ik van speciaalbiertjes hou?

Cadeausuggesties voor elk geslacht

We hebben internetlootjes getrokken. Het verdienmodel van de betreffende site wordt gevormd door de cadeausuggesties; feitelijk veredelde advertenties, maar het is sluw gebracht: je kunt een verlanglijstje invullen. Normaal gesproken is dat gedoe. Ik weet sinds mijn 13de al niet meer wat ik moet vragen. Als eenmaal de lol van bouwpakketten en smurfensnot geluwd is, wordt Sinterklaashebzucht een stuk moeilijker om op te wekken. Euhm... sokken? Ik ben niet ver meer verwijderd van het vragen van cadeaubonnen, tot recent het laagste, meest inspiratieloze geschenk denkbaar. Geef me dan cash, dat heeft nog een platte eerlijkheid. En wat ik voor anderen moet kopen, dat weet ik al helemáál niet - maar daar heb ik al eens een stukje over geschreven (dat verschenen is in mijn bundel Het echte cadeau krijg je nog, dé hit van deze feestdagen!).

Omdat zelf cadeau's bedenken dus moeilijk en tijdrovend is, zijn het vooral luie of drukke mensen die de lootjestreksite bezoeken in plaats van ambachtelijk met pen, papier en een hoge hoed een oudhollandse lootjestreksessie te organiseren. En die mensen zullen dan ook wel geneigd zijn op het woordje 'cadeausuggesties' te klikken, zo moet de site gedacht hebben. Dat klopte, want dat deed ik.

Tot mijn schrik bleken die suggesties uitmuntend. Ik had alleen maar mijn geslacht ingevuld (die paste nauwelijks op het formulier, dank u wel, u bent een fantastisch publiek) en mijn leeftijd, en enkel op basis van die twee parameters wist de site direct dat ik best blij zou zijn met handschoenen met smartphone-nopjes, of een Belgisch-bierpakket. Met één klik stonden die op mijn virtuele verlanglijst, en de trekker van mijn lootje kon ze met één klik kopen. Briljant.

Maar hoe wist die site in godsnaam dat ik een iPhone heb en van speciaalbiertjes hou? En hoe wisten ze dat ik behoefte had aan een led-fietsverlichtingset, een paar boxershorts (zwart), een Dirkjan-scheurkalender en de biografie van Badr Hari? Want ook die voegde ik allemaal toe aan mijn verlanglijstje.

Mijn vrouw ondertussen, was als een kind zo blij met wat er voor haar leeftijd en geslacht allemaal te koop was. Ze klikte lustig op het aardewerken ovenschoteltje, het Jamie Oliver-kookboek, de vaas van de HEMA, het bamboe snijplankje (met strikje eraan) en de dvd van Soof, (weggeklikt want die kwam vast nog wel op Netflix). 'Hoe weten ze dit allemaal?', kraaide ze.

Ik klikte juist op '3 paar Sokken - Zwart', en ik realiseerde me op dat moment dat het niet onze smaak was die de site kon raden, maar onze fantasieloosheid. Iedereen houdt van Jamie Oliver. Iedereen draagt sokken. En dat gemakzucht het wederom had gewonnen van kritisch denken - zeg maar hoe de illuminati de hele wereld eronder hebben gekregen (Dat denk ik niet echt hoor. Maar het is wel zo, verdomme). Als iemand me twintig jaar geleden had verteld dat ik ooit zwarte sokken op mijn verlanglijstje zou zetten, had ik hem standrechtelijk geëxecuteerd. Maar nu dacht ik: fijn, zwarte sokken komen altijd van pas, dus... NEE! NEE, VAN LUYN! Je bent toch zo creatief? Verzin dan iets wat ook leuk is voor de Sint om aan jou te géven! Iets wat je horizon verbreedt, omdat je het nooit zelf zou kopen! Henna tatoeages! Fotobehang van de Mont Blanc! Luchtdrukpistool! Lichtgevende schoenveters! Neushaartrimmer! Een opgezette otter! Een levende otter!

Ik klikte alles weg en tikte: 'Gebruik je fantasie.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.