Hoe Van Vleuten in één jaar een alleskunner werd

Annemiek van Vleuten wisselt op de fiets moeiteloos van klimaat én ondergrond. Op het WK Baanwielrennen rijdt ze zaterdag de achtervolging.

Annemiek van Vleuten, bij de EK in Berlijn.Beeld Hollandse Hoogte

Voor Annemiek van Vleuten (35) lijken gewijzigde weersomstandigheden niet meer dan bijzaak. In januari opende ze het wegseizoen in een zomers Australië, met deelnames aan de Cadel Evans Tour en de Herald Sun Tour, waarin ze in de tijdrit alweer de snelste bleek. Afgelopen zaterdag trotseerde ze de polar vortex en bijbehorende snijdende oostenwind in Omloop Het Nieuwsblad en probeerde er op de kasseien van de Muur van Geraardsbergen nog even vandoor te gaan.

Zaterdag volgt de volledige beschutting. Dan rijdt Van Vleuten in het sportcomplex Omnisport op de WK in Apeldoorn de individuele achtervolging, drie kilometer lang, twaalf ronden op larikshout. Ook het wegdek is haar kennelijk om het even.

Het tekent haar onstilbare honger op de fiets. 'De weg vind ik het mooist, de baan is toch wat klinisch. Maar dit wilde ik niet laten lopen', zegt de regerend wereldkampioen tijdrijden. Ze heeft altijd wel iets gehad met rondjes rijden, zij het dat het niet in haar tak van sport was. 'Ik keek vroeger altijd al naar schaatsen, ik zat volop mee te schrijven. Waar pakken ze de winst, hoe vlak zijn de schema's, ik hield het allemaal bij. Nu leg ik ze zelf af.'

Haar deelname aan de achtervolging is een opmerkelijke onderneming. Van Vleuten was wegrenner pur sang, totdat ze vorig jaar aankondigde dat ze in Apeldoorn haar opwachting ging maken. Haar mecanicien Pat Ryan bij het toenmalige Orica-Scott zette haar op het spoor. De baan, dat is echt iets voor jou, had hij gezegd. Een mooie uitdaging, zo zag ze het. Even weg uit de vertrouwde omgeving. Wie weet was er zelfs een medaille op te rapen.

Van Vleuten in haar regenboogtrui die ze won op het WK tijdrijden op de weg. 'De weg vind ik het mooist, de baan is toch wat klinisch. Maar dit wilde ik niet laten lopen.'Beeld anp

Op de EK in Berlijn, afgelopen oktober, was de eerste serieuze test. Ondanks een vierde plaats leken na afloop de twijfels de overhand te krijgen. De kwalificatieronde had ze met 3.33,6 behoorlijk snel afgelegd, maar technisch beroerd. Ze ging te snel na de start zitten, de fiets was in onbalans geweest en ze probeerde te krampachtig de verloren tijd goed te maken. In de strijd om de derde en vierde plaats, enkele uren later, was het resultaat spiegelbeeldig: meer rijden volgens het boekje, maar simpelweg niet hard genoeg. Het baarde zorgen. Schijnbaar kon haar lichaam niet voldoende herstellen nadat ze eerder op de dag tot het uiterste was gegaan.

Ze tilt er niet zo zwaar meer aan. De afgelopen weken heeft ze weer een paar keer de proef op de som genomen om het lichaam met tussenpozen te prikkelen en vielen de tweede runs niet tegen. Volgens bondscoach Peter Schep was er ook een verklaring: Van Vleuten had in Berlijn nog niet zo heel lang een slopend wegseizoen achter de rug.

Het leidt niet tot het opschroeven van de ambities. Ze houdt zaterdag geen rekening met een medaille - vierde, dat zou al een prestatie van formaat zijn. Ze is van plan alle energie te richten op de kwalificatie om de eindronde te halen. Nee, aan goud heeft ze nooit gedacht. Ze wijst naar de Amerikaanse Chloé Dygert. 'Een jonge meid, zo goed al. Ze reed vorig jaar 3.24,6 op de WK in Hongkong. Dan weet je wel genoeg.'

Eigen winkel

Haar drijfveer is nu het project zelf. 'Na Berlijn wist ik het even niet zeker, maar het begon al snel weer echt te kriebelen. Toen ik in Australië verbleef, heb ik zelf een baanfiets gekocht en in Adelaide tien uur de baan afgehuurd. Ik ben er echt in gaan geloven. Het is mijn eigen winkel geworden.' Ze formuleert het doel nu zo: 'Annemiek gaat zo hard mogelijk rijden op de WK in eigen land.'

De uitdaging schuilt in de zoektocht naar verbetering in de allerkleinste details. Tot waar precies kun je uit het zadel blijven? Hoe neem je daarna onmiddellijk de perfecte houding aan? Hoe slaag je erin de lijnen te blijven volgen? Hoe val je de bocht in en voorkom je dat je toch centimeters of zelfs decimeters omhoog schiet, wat in de achtervolging gelijk staat met een beklimming van een col in de buitencategorie? En vooral de start, die gruwelijke inspanning om vanuit stilstand dat ene zware verzet rond te krijgen en meteen de gewenste kruissnelheid op te zoeken. 'Maar dat is ook het mooie van baanwielrennen: er staat een coach die op elk moment alles ziet wat je doet.'

Voorlopige resultaten zijn er. De starttijden zijn beter, de impact ervan op de spieren is minder groot dan voorheen en de daarop volgende ronde rijdt ze al harder dan ze in Berlijn deed. Ze trapt hogere wattages, ze houdt meer de lijn vast. In haar bewoordingen: 'De leercurve is nog niet afgevlakt.' Na de WK gaat ze drie weken op hoogtestage om de vorm voor het wegseizoen verder aan te scherpen, maar ze bekent dat ze met een schuin oog ook al naar een vervolg op de baan kijkt, bijvoorbeeld in wedstrijden voor de wereldbeker. 'Ik vind het jammer dat dit soort intensieve trainingen straks voorbij zijn. Het was zeer motiverend om zo te werken.'

Welbeschouwd heeft het haar maar één offer gekost: zaterdag mist ze de Strade Bianche door de heuvels van Toscane. Een koers die ze lief heeft, waar het asfalt geregeld plaats maakt voor wit grind en het wellicht zal regenen - de wisselende omstandigheden die Van Vleuten zoals gezegd niet lijken te deren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden