Column

'Hoe vaak hebben we al niet in de spiegel gekeken die Rambam ons voorhoudt?'

Rambam houdt met de laatste aflevering over roddeljournalistiek de kijker uiteindelijk wel een spiegel voor, schrijft columnist Martijn Simons, maar hoe vaak hebben we daar al niet in gekeken?

Edwin Smulders in Rambam. Beeld VARA
Edwin Smulders in Rambam.Beeld VARA

Eigenzinnig tegendraads: dat is zo'n beetje wat de verslaggevers van consumentenprogramma Rambam (VARA) willen zijn. Afgelopen maandag zag ik het eerste deel in een serie over paparazzi. Want dat zijn, aldus bekende Nederlander Paul de L., die in de uitzending geïnterviewd wordt maar anoniem wenst te blijven, 'de muggen van de journalistiek'.

Liefst zou je die muggen natuurlijk doodmeppen, maar Rambam pakt het anders aan. Ze geven ze 'een koekje van eigen deeg'. Daarom zien we twee verslaggevers vroeg in de ochtend posten voor het huis van Story-fotograaf Edwin Smulders, op zoek naar een primeur. Of ten minste een foto waar je met wat creativiteit een primeur van kan smeden.

'Albert Verlinde is een collega'
Behalve Smulders volgen de makers ook fotograaf Dennis van Tellingen en roddeldiva Albert Verlinde. Als Verlinde in zijn eentje in een kamer in het Amsterdamse Amstel Hotel slaapt, proberen de verslaggevers een artikel te slijten over 'eenzame Albert'. De bladen willen het niet hebben, want 'dat is geen bekende Nederlander, dat is een collega'.

Zo werkt het blijkbaar. En dat willen ze ons laten zien. Roddeljournalisten zijn verschrikkelijk, dat is het uitgangspunt van de programmamakers. Maar de vooringenomenheid van de programmamakers, hoe zit het daar dan mee? Die vond ik ook niet helemaal koosjer.

Want hoewel soms grappig, was het soms ook wat kinderachtig. Iedereen weet dat die verhalen onzin zijn, bij elkaar geschreven op het ritme van de onderbuik. Het is een kwestie van plaatjes schieten en er een verhaal bij verzinnen. Lekker voor bij de kapper of de snackbar. Simpele gespreksstof.

De slachtoffers vinden het niet zo grappig. Albert Verlinde is heerlijk vals als hij de programmamakers een veeg uit de pan geeft ('Ga eerst maar eens kijkcijfers halen'), en verslaggever Lex krijgt het deksel op zijn neus als hij zelf ineens in de Party verschijnt. Zijn reactie, vol ongeloof, alsof hij een groot raadsel heeft opgelost, is goud waard.

Snippers informatie
Het mechanisme van de roddeljournalistiek - snippers informatie van bronnen die anoniem willen blijven, een foto, met een gigantische hoeveelheid fantasie opgeblazen verhalen van haast mythische proporties - wordt gespiegeld in het programma. Als twee verslaggevers op een parkeerterrein fotograaf Dennis van Tellingen een nogal onschuldige tête-à-tête zien hebben met een vrouw die ze later identificeren als de vrouw van celebritychirug Robert Schoemacher, én als die vrouw dan nonchalant een hand op de arm van Van Tellingen legt, wordt het ineens spannend, om niet te zeggen juicy.

Op dat moment, heel even maar, en zonder dat ik er zelf erg in had, werd mijn eigen roddelzucht aangewakkerd. Zou er dan toch iets...? Dat soort gedachten. Zo werd ik ineens, bedoeld of niet, geconfronteerd met mijn eigen laag-bij-de-grondse neigingen en hield Rambam de kijker, jawel, een spiegel voor.

De vraag is alleen hoe vaak je daar al niet een blik in hebt geworpen. En hoe erg dat is.

Wordt vervolgd: aanstaande maandag het tweede deel.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

De slachtoffers van paparazzi vinden het het niet zo grappig. Beeld epa
De slachtoffers van paparazzi vinden het het niet zo grappig.Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden