Hoe spontaan was de traan van Máxima eigenlijk?

Geachte redactie

De ingezonden brieven van maandag 14 augustus

Máxima in De Nieuwe Kerk in Amsterdam, 2 februari 2002. Beeld anp

Brief van de dag: de traan van Máxima

Na het overlijden van Jorge Zorreguieta zagen we verschillende malen op de tv een fragment terug uit de reportage van de kerkelijke huwelijksinzegening van Máxima en Willem Alexander in 2002. Het is bekend geworden als 'de traan van Máxima', weggepinkt tijdens het bandoneon-nummer 'Vaarwel vadertje'. Hoe spontaan was dit echter? In filmcolleges gebruikte ik de traan van Máxima om duidelijk te maken hoe muziek, cameravoering en acteertrucages sfeer en emotie kunnen bewerkstelligen bij het publiek.

Rudolf Spoor, de NOS-regisseur van de kerkdienst, was heel trots op zijn prestatie. Spoor: 'Als er één moment vol emotie zou zijn, dan was het in die veertien seconden, het bandoneonstuk met het aanzwellende koor. De CD had ik al een week in huis, en ik heb hem werkelijk grijs gedraaid. Veertien seconden had ik voor een snelle inzoom op haar gezicht. Dan die fractie van anderhalve seconde stilstand en toen die tranen, precies op het juiste moment.'

Dat alles van tevoren zou zijn doorgesproken met het gelukkige paar gaat misschien ver. Wel zou het betreffende moment zo uit een stomme Hollywoodfilm kunnen komen. Tijdens emotionele momenten werd door een orkest op de set de door de actrice uitgekozen huilmuziek gespeeld. Vervolgens werd een in prikkende stof gedrenkt zakdoekje, in de film buiten beeld, maar bij Máxima zichtbaar in gebruik, naar de ogen gebracht. En ja hoor, dan rolde na wat geknipper een mooie biggelende traan over de bolling van de wang en niet lelijk langs de neus zoals in het gewone leven gebeurt. In de regiekamer klonk: 'ja nu, closer, closer, ja tranen, oh, oh, prachtig, prachtig.'

Cobi Bordewijk, Oud-docent Theater- en Filmwetenschap, Leiden

Gemengde relaties

Elma Drayer heeft het in haar column over obsessie met afkomst en kleur. Zij vertoont dezelfde obsessie als zij uitroept dat zij er tot dan toe van overtuigd was dat alleen lelieblanke malloten tegen gemengde relaties zijn.

Elma Drayer zag racisme als iets mallotigs van de Archie Bunkers van deze wereld en lijkt te denken dat het racismedebat deze narigheid heeft overgebracht naar andere groepen. Dát is het ultieme white privilege: je hele leven racisme hebben kunnen zien als iets van een groepje gekken waar jij niets mee te maken hebt tegenover een groep waar jij niet toe behoort.

Maar als je je naar voelt bij de term white privilege is het natuurlijk fijn om te kijken naar racisme dat niet door witte mensen geuit wordt. Fijn om het racismedebat weer van je af te kunnen schuiven.

Er is veel onderzoek gedaan naar 'kleurenblindheid' bij kinderen. Kijk eens op color-blind.nl. De meeste mensen denken dat ze geen onderscheid maken tussen zwart en wit, maar dat onderscheid maken we (zowel zwart als wit) allemaal. Zonder goed racismedebat worden we ons daar nooit van bewust en houden we racisme in stand.

Yvet Veltkamp, Amsterdam

De Winter met pensioen

Aimée Kiene heeft het in haar stuk over het afscheid van hoogleraar pedagogiek Micha de Winter over het 'emiraat' van de hoogleraar. Een emiraat, dat had ik nou nooit achter Micha de Winter gezocht. Het zal je maar worden toegeschreven bij je emeritaat. Moeilijke woorden altijd even opzoeken, voor de zekerheid.

Willem Driessen, Leidschendam

Slavernij

Net als Amma Asante vind ik het belangrijk dat we allemaal de geschiedenis van de slavernij kennen en daarbij zorgvuldig met de waarheid om gaan.

Maar als je dan hoogst verontwaardigd leraren en schrijvers kapittelt om hun gebrek aan kennis en besef van de geschiedenis, dan ga je zelf net zo hard in de fout door wel nadrukkelijk Hollandse slavenhandelaren als aanstichters van het kwaad te benoemen en tegelijkertijd te zwijgen over de even kwalijke rol van Afrikaanse machthebbers, waarmee vruchtbaar en lonend werd samengewerkt.

Met deze creatieve vorm van waarheidszin doet je de geschiedenis ook geen recht.

Ton ten Barge, De Heurne

Fatsoen

'Fatsoen is bij de rechtse media uit de mode geraakt. Schreeuwen is in opkomst.' Aldus Jean-Pierre Geelen.

Het gevloek en getier van figuren als Hans Teeuwen, Youp van 't Hek en Gerard Reve is bij de linkse intelligentsia echter al jaren salonfähig.

Rechts loopt in.

Eindelijk.

Gerda Rozendal, Brummen

Geen subsidie voor huurders

Ik heb met verbazing het artikel van Loes Singeling van 11 augustus gelezen. Er is sprake van een subsidie voor het verwijderen van de gasaansluiting. Maar alleen als je een huiseigenaar bent. Ben je een huurder dan tel je niet mee. Niks, nada en noppes.

Hetzelfde geldt voor de energielening, bedoeld voor aanschaf zonnepanelen bijvoorbeeld. Huiseigenaar dan prima, Huurder: niks,nada en noppes.

Je wilt als bewoner van Amsterdam energie opwekken met zonnepanelen. Als huurder mag je dat allemaal zelf financieren. Geen enkele hulp van de gemeente. Ik kan het gelukkig regelen door mijn Doorlopend Krediet te verhogen. Dat is echter aanzienlijk duurder dan de lening van de gemeente.

Waarom wordt de huurder gestraft en de huiseigenaar beloond? De logica ontgaat mij volkomen.

Ruud van Wier, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.