Hoe snel is hero Macron weer een zero?

Beeld de Volkskrant

In de politiek is een week een lange tijd, zei de toenmalige Britse premier Harold Wilson vijftig jaar geleden. En toen hadden de partijen daar nog een levenslange aanhang, net zoals de zuilen in Nederland.

Premier Theresa May was dat vergeten toen ze in april verkiezingen uitschreef op het moment dat ze nog een enorme voorsprong had in de peilingen. Twee maanden later was die als sneeuw voor de zon verdwenen. Haar tegenstander Jeremy Corbyn won ook niet, maar zou als deze week opnieuw een stembusgang zou worden gehouden een monsterzege behalen.

Niets is tegenwoordig zo wispelturig als het electoraat. Net toen iedereen zich dit jaar na Trumps overwinning had opgemaakt voor de definitieve doorbraak van het populisme, worden juist die partijen weggevaagd en staan de analisten die riepen dat meer naar de onderbuikgevoelens van het volk (minder Europa, harder asielbeleid) moest worden geluisterd in hun hemd.

De PVV hield nog een beetje stand, Le Pen haalde nog net de tweede ronde, maar de UKIP kreeg geen enkele parlementszetel en de Vijfsterrenbeweging in Italië ligt ver voor de verkiezingen al op één oor. In Nederland hoor je ook niets meer van Wilders, blinkt Baudet alleen nog uit op de piano en is Jan Roos er al mee gestopt. Eén populist in de VS heeft het voor de rest lelijk verknald.

Maar ook dit zegt niets voor de volgende week, laat staan voor het volgende jaar. De weg van zero naar hero is in de politiek nog nooit zo kort geweest. Corbyn was afgeschreven en wordt nu omhelsd. Macron is uit het niets de nieuwe Napoleon geworden. En omgekeerd is een hero zo weer een zero, hetgeen Theresa May in twee maanden ondervond.

Macron wil de Franse economie hervormen en de euro koesteren. Maar alleen al om aan de regels van het Stabiliteits- en Groeipact te kunnen voldoen, zou hij Grieksachtige bezuinigingen moeten doorvoeren. Indien hij niet oppast, leggen de vakbonden heel Frankrijk plat en belandt het land - en de nieuwe president - van de regen in de drup.

Een Ajax-trainer heeft meer krediet bij de F-site dan een politicus bij het electoraat. Elke president is tegenwoordig een keer in zijn ambtstermijn de minst populaire in de geschiedenis. La République En Marche (LRM) kan over twee jaar weer een splinter zijn en over zes jaar hetzelfde lot hebben ondergaan als Roos' Voor Nederland (VNL), een voetnoot in de geschiedenis.

Het electoraat vindt het nu een schande dat in Nederland verstandige politici niet in staat zijn binnen drie maanden een werkbare meerderheid te vormen voor een nieuwe coalitie. Maar hetzelfde electoraat zou cynisch reageren als een van de partijen bij de onderhandelingen ook maar één verkiezingsbelofte breekt.

Als het om betrouwbaarheid gaat, zou het electoraal bij zichzelf te rade moeten gaan en verdienen politici het voordeel van de twijfel.

Als in 1967 één week een lange tijd in de politiek was, is dat nu één dag.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden