Hoe Pharrell zijn groove verloor

Pharrell Williams lijkt ook met zijn vierde cd niet boven het niveau uit te komen dat hij weet te bereiken met de grote artiesten die hij produceert.Door Pablo Cabenda

Het was een goede tijd voor urban, die korte, hevige bloeiperiode van 1999 tot 2005. We hadden een indrukwekkende rij namen als Jay Z, Justin Timberlake, Britney Spears, Destiny's Child, en Snoop. En we hadden The Neptunes, het producersduo dat Pharrell Willams samen met Chad Hugo vormde.


Het herkenbare geluid van The Neptunes veranderde alles dat ze aanraakten in goud. Een open, complex ritme dat ergens in een laboratorium leek te borrelen en waartussen synthesizers ijle draden weefden. Luister naar Snoops Drop it Like it's Hot en hoor hoe de groove van de 21ste eeuw klinkt.


Dat succes als producers konden ze natuurlijk ook voortzetten als artiesten. In 2002 kwam het debuutalbum van The Neptunes uit dat zich, aangevuld met derde lid Shay Haley, N.E.R.D noemde. Deze week kwam hun vierde album Nothing uit. Als succes mogelijkheden opent, dan is Pharrell Williams (1973) daar wel het levende voorbeeld van.


Williams ontwerpt gympen en verzamelt kunst. Hij is vrienden met de mensen van Louis Vuitton en ontwerpt ook kleding, zonnebrillen en zelfs meubilair. Niet omdat de boy billionaire daar nou per se zo goed in is, maar omdat Williams de belichaming is geworden van jong hedendaags urban succes: zo ziet een renaissance man in het internettijdperk eruit, de jongeman met afzakkende jeans en parallelle carrières. De sexy held waartegen iedereen wil aanschurken.


Het succes reikte tot in de hemel Of niet? Want wie horen er in dit rijtje niet thuis? Snoop, Britney Spears, Justin Timberlake en N.E.R.D? Juist ja. Want in tegenstelling tot de rest heeft N.E.R.D. nooit een toptienhit gescoord. En wie heeft die toptienhits van die andere artiesten dan geschreven? Alweer goed! Het leek er altijd op alsof de Neptunes/N.E.R.D hun meeste funky werk liever weggaven dan dat ze er zelf iets mee deden. Iets dat Nothing, dat een moeizame twee jaar later verschijnt dan het vorige album, weer eens bevestigt.


Altijd aan de wieg van het megasucces gestaan, maar nooit in die hevigheid ervan mogen proeven als hun opdrachtgevers. Dat dat de enige Grammy was die Williams en co hebben mogen ontvangen voor hun producerschap(2004), en niet voor hun eigen werk, zegt ook wat.


En dat eigen werk verschilt dan ook behoorlijk van hun producties voor derden. Bewonderenswaardig is het wel dat N.E.R.D voor zijn eigen projecten bewust een andere koers vaart dan voor de artiesten die ze produceren. Maar het bleek al vanaf het tweede album dat melodieuze pop bij N.E.R.D vaak clichématig en gemankeerd klinkt. Zelfs Williams debuutalbum werd in 2005 slecht ontvangen.


Misschien was de samenwerking met Madonna in 2007 wel de kus des doods. Want bij de grande dame, die allang uit het brandpunt van de popmuziek is geschuifeld, met Williams nieuwe hipheid dacht in te kopen, werkte het andersom. Pharrell werd een beetje minder relevant. Rond die periode zal Williams zijn groove zijn kwijtgeraakt. Ook de producties die hij daarna deed voor onder anderen Shakira, Jennifer Lopez, en later Spearswerk halen het niet bij het oude werk.


Misschien wil hij wel te veel, misschien moet Williams minder Beatles willen spelen op zijn eigen platen. En in de tussentijd wachten we op een echt goed album. Wie dat te lang vindt duren, kan nog altijd duiken in de recente popgeschiedenis om te horen hoe goed Williams klinkt als hij er zelf niet bij is.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden