Hoe Paula Bills erfenis bezoedelt

GEORGE STEPHANOPOULOS, de voormalige adviseur van president Clinton, heeft gelijk. De Paula Jones-affaire dreigt de tweede termijn van de president in dichte mist te hullen en zal het zicht op de verdiensten van zijn regering ontnemen....

De week die begon op de begraafplaats Arlington en via het Elysée, de Ridderzaal, Downing Street 10 op de militaire academie West Point eindigde, was bedoeld om de nieuwe NAVO te verkopen aan een isolationistisch ingestelde bevolking en argwanende Senaat. Daar is niets van terecht gekomen dankzij het Hooggerechtshof.

De rechters stalen de plaats voor de camera's en de microfoons van de president. De meeste Amerikanen hebben niet eens in de gaten gehad dat de president en de First Lady vorige week in Den Haag en Amsterdam waren, laat staan wat hij daar heeft gezegd over de NAVO en Europa.

Het is kenmerkend voor het presidentschap van Clinton dat onmiskenbare successen - er kan in economisch opzicht zo langzamerhand gesproken worden over de golden nineties - hun glans verliezen door zijn verleden als gouverneur van Arkansas.

Van alle zaken is die van Paula Jones voor Clinton het meest bedreigend. Van Whitewater snapt niemand iets, het gerotzooi met FBI-dossiers is te onduidelijk en iedere Amerikaan weet dat als het gaat om de financiering van de verkiezingscampagnes Democraten én Republikeinen zich aan schemerige praktijken schuldig maken.

Paula Jones, voormalig secretaresse van de Arkansas Development Council, is daarentegen onderwerp van gniffelende gesprekken op vliegvelden en recepties; in restaurants, kleedkamers van de sportclubs, en in de huiskamers als de kinderen naar bed zijn.

Zij beweert dat zij op 8 mei 1991 alleen met Clinton in een kamer van het Excelsior Hotel in Little Rock was en dat hij met zijn broek op zijn enkels haar bijna heeft aangerand. De toenmalige veiligheidsagent van de gouverneur, Danny Ferguson, heeft onder ede verklaard dat hij van Clinton de opdracht had gekregen Paula Jones naar de hotelkamer van de gouverneur te brengen. Zij zegt 'de bijzondere kenmerken' van zijn geslachtsdelen te kunnen beschrijven. Of deze genitale observaties correct of uit haar duim gezogen zijn, weet niemand.

Het is duidelijk dat Clinton zo snel mogelijk van de zaak moet zien af te komen, wil de rest van zijn tweede termijn en zijn nalatenschap niet door de Paula Jones-zaak worden overschaduwd. Maar hij staat voor een lastige keuze, die tot op het hoogste niveau onderwerp van beraad is. Het is onwaarschijnlijk dat zijn advocaat Robert Bennett een rechtszaak uitgesteld kan krijgen tot na 20 januari 2001, de dag waarop Clinton het Witte Huis definitief verlaat. Bennett, een van de duurste advocaten in Washington, is er al in geslaagd de rechtszaak over de verkiezingen van 1996 heen te tillen.

Hij kan het laten aankomen op een proces, dat zal draaien om de vraag of de burgerrechten van Paula Jones geschonden zijn. Zij kan hem niet meer vervolgen wegens ongewenste seksuele intimiteiten, omdat de termijn daarvoor in de staat Arkansas is verstreken. Maar ook tijdens een proces over de schending van haar burgerrechten zullen haar advocaten trachten Clinton af te schilderen als een womanizer en sleazeball, die vervolgens in zijn hoge ambt er alles aan heeft gedaan haar kapot te maken.

Zij zullen proberen ex-vriendinnen van de president - en die zijn er - en ex-agenten te dagvaarden. Op hun beurt zullen de advocaten van Clinton diep graven in het (seksuele) verleden van Paula Jones. Kortom, dat wordt een proces waarbij de zaak-Simpson verbleekt tot een niemendalletje. Voor de media is er geen reden zich terughoudend op te stellen en Clinton zal veel emotionele energie en politiek kapitaal verspelen.

Misschien dat hij een proces wint, want het verhaal van Paula Jones vertoont gaten en haar motieven zijn op z'n minst dubieus. Zij wachtte twee jaar voordat zij met haar relaas naar buiten kwam en liet zich op persconferenties en tijdens inleidende procedures bijstaan door Clinton-haters. Gezien de 700 duizend dollar die zij al heeft geëist, is het weinig aannemelijk dat het haar niet te doen is om geld, zoals zij beweert. Haar advocaten denken aan een miljoenen-claim.

Een schikking is de enige uitweg voor Clinton om de politieke en financiële schade beperkt te houden. In 1994 waren de advocaten van Clinton en Jones al dicht bij een vergelijk. De onderhandelingen braken af toen Clintons adviseur James Carville Paula een 'lellebel uit een woonwagenpark' noemde. Van advocaat Bennett kan worden verwacht dat hij subtieler te werk gaat, hoewel het razend moeilijk is een tekst te verzinnen waarin de onschuld van Clinton overeind blijft en Jones' wens dat hij excuses aanbiedt wordt gehonoreerd.

Hoe dan ook, Clinton die een half jaar geleden als eerste Democraat sinds Roosevelt een tweede termijn veroverde en president is van een land waar de economie spectaculair groeit en de misdaadcijfers dalen, bevindt zich opnieuw in een pijnlijke situatie. Het verschil is dat nu zijn herverkiezing niet op het spel staat, maar zijn plaats in de geschiedenisboeken en de toekomst van vice-president Gore, die van zijn nauwe band met Clinton een troefkaart in de verkiezingen van 2000 wil maken. Hoewel, bij Clinton en Paula kan iedereen zich iets voorstellen, maar voor degene die Gore geloofwaardig associeert met anonieme 'campagne-seks' staat in de VS een carrière als 'stand up comedian' open.

Oscar Garschagen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden