'Hoe onmachtig kan een mens zich voelen?'

Op de Kottendijk in Enschede Noord wordt dinsdag gewerkt. Hard gewerkt. Busjes van aannemersbedrijven rijden af en aan met glas, houtplaten, dakpannen....

Vooral de daken zijn belangrijk, zegt een van de werkmannen. 'We moeten het dichtmaken voordat de regen komt.' De regen wordt snel verwacht. Veel huizen hebben houten platen voor de kapotte ramen, andere zijn alweer voorzien van nieuw glas. De tape zit er nog op.

'Is iemand nog op zoek naar een aandenken van de bunker?', vraagt een andere bouwvakker. Hij wijst op een stukje beton ter grootte van een sinaasappel dat tot op deze plek door de lucht is geslingerd. 'Dat is van de fabriek. Zeker weten.'

Dinsdag is voor veel bewoners van het rampgebied de dag dat ze hun huizen weer terugzien. Vanaf de sociale dienst vertrekken de hele ochtend en een deel van de middag busjes met bewoners naar het zwaarst getroffen deel van het rampgebied.

De mensen stappen in met strakke, gespannen gezichten. Als ze terugkomen zijn veel ogen roze betraand. De aanblik van de vernielingen is sommigen te veel geworden. 'Alles is weg', verzucht een vrouw.

De meer gelukkigen die een woning hadden die verder van de fabriek af ligt, mochten maandagavond al teruggaan. De buitenste ring hekken waarmee het rampgebied is afgezet, is een stuk opgeschoven.

Sommige gebieden zijn helemaal toegankelijk, andere staan alleen open voor bewoners.

In de Benthemstraat staat een jongen voor het hek te wachten. Hij zoekt zijn achterneef die als vermist is opgegeven. 'Het huis staat er nog, maar hij is nergens te vinden. Wie weet waar hij uithing ten tijde van de ramp.' Een politieagent is een kijkje gaan nemen.

In de buitenste schil is iets zichtbaar van de ravage die de ramp heeft aangericht. Van het ROC Oost-Nederland aan de Bottenkampsingel zijn zo'n beetje alle ruiten gesneuveld. Van de huizen aan de singel zijn de daken weggeblazen.

Via de Bottenkampsingel rijden ook de busjes met bewoners het rampgebied in. 'Die mensen hebben niets meer', zegt een vrouw die hen nakijkt.

Hoe dichter je het rampgebied nadert, hoe meer glas er op straat ligt. Bij Joops broodjeszaak in de Deurningerstraat zit een jong stel op de eerste verdieping achter een gigantisch raam waarvan alleen nog een kartelrandje over is.

In de Walhofstraat hangt een scheefgevallen bordje Te Koop voor een gehavend huis. Overal klinkt gerinkel van glas, hamergeklop en het snerpen van cirkelzagen.

Dinsdag is ook een dag waarop inwoners van Enschede hun medeleven betonen. In het gemeentehuis is het de hele dag een komen en gaan van mensen die het condoleanceregister komen tekenen.

In een perkje op de hoek van de Lasonderstraat en de Deurningerstraat is spontaan een gedenkplaats ingericht van bloemen. Als dat nieuws zich eenmaal heeft rondgesproken, stromen mensen toe om bloemen te leggen van alle soorten en kleuren van de regenboog.

Sommigen hebben een tekst toegevoegd aan hun bloemenhulde. 'Enschede huilt, Enschede is verslagen. Wij rouwen.', zegt een kaartje.

Andere hebben teksten als: 'Woorden schieten tekort, wat zeg je op momenten als deze.', 'Hoe onmachtig kan een mens zich voelen?' en 'Namens alle Moonlight-bezoekers.'

Middenin staat een vaas met roze rozen. Een kind heeft een bruin knuffelbeertje tussen de bloemen gelegd. Een jongen en een meisje staan er gearmd naar te kijken. Tranen springen in hun ogen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden