Hoe moet ik als 17-jarige reageren?

null Beeld Djanko
Beeld Djanko

Kippevel kruipt van mijn onderrug over mijn nek naar mijn kruin. Gebeurtenissen als 9/11 en de moorden op Theo van Gogh en Pim Fortuyn heb ik nooit 'bewust' meegemaakt. Mijn leven gaat zijn gewone gang, totdat ik zie hoe gemaskerde mannen schietend door de straten van Parijs rennen, en ik de verhalen lees over hoe de journalisten zijn vermoord.

Dan denk ik aan mijzelf en mijn leeftijdsgenoten. Al die oorlogen en opstanden die zo ver weg leken, zijn nu ineens heel dichtbij. Maar of we ons daar echt van bewust zijn? Mijn docente Frans zet een Franse nieuwszender op, en terwijl we naar een verslag luisteren over een aanslag nauwelijks meer dan vier uur verderop, wordt er om mij heen wat gelachen, en ongeïnteresseerd weggekeken.

Veel van mijn medeleerlingen kijken zelden naar het journaal en lezen nog minder de krant. Ik stoor me daar soms aan, hoe zij als het ware onwetend door het leven kunnen gaan. Maar misschien is het een beschermingsmechanisme, want zonder al dat nieuws hoeven we ook niet bang te zijn.

Als ik tegen een meisje naast mij zeg dat het mij raakt, kijkt ze mij aan en zegt: 'Hoezo? Ben je bang dat dat bij ons in Weert gaat gebeuren dan?' Ik schud mijn hoofd. 'Integendeel, maar ik ben wel bang dat deze 'oorlog' straks wel heel dichtbij komt.'

Thuis gekomen bekijk ik de beelden van de politieman die op straat wordt neergeschoten, en besef dat ik hier wel van schrik. Ik denk aan de berichten op mijn telefoon waar ik achteloos doorheen scroll: over zelfmoordaanslagen in Bagdad en Talibanstrijders die scholen binnendringen. Waarom ben ik hierdoor nog nooit écht geraakt? Ben ik murw? Wil ik mij niet laten raken, of ben ik mij er gewoonweg niet van bewust hoe verschrikkelijk die dingen zijn? Absoluut dat laatste, maar ze doen er voor mij wel toe. Want als ik samen met leeftijdsgenoten gewoon blijf scrollen, geef ik achteloos mijn toestemming aan de wreedheden. Maar hoe moet ik hier dan wel op reageren?

Als 17-jarige ben ik op zoek naar wat ik wil gaan doen in de wereld en wat ik belangrijk vind. Basale woorden als vrijheid en rechtvaardigheid komen naar boven toe. Hoe ik dat moet toepassen in de 'echte' wereld weet ik niet. Maar ik neem me voor iedereen te vertellen hoeveel ik van vrijheid houd. En dat ik vind dat iedereen moet kunnen zeggen wat hij wil, zonder dat zij bang hoeven te zijn voor geweld of bedreigingen.

Jelle de Vries, Weert

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden