'Hoe meer obstakels je tegen komt, hoe beter'

De dichter Raoul Schrott hield op Poetry International de jaarlijkse 'Verdediging van de poëzie'. Daaruit spreekt zijn letterlijk grenzeloze nieuwsgierigheid....

Hij is geboren op een schip ergens op de Atlantische Oceaan, groeide op in Tunis en Tirol, studeerde in Engeland, werkte in Frankrijk en Italië en woont nu in Ierland. Raoul Schrott, de 39-jarige, uiterst productieve en veel gelauwerde dichter/vertaler en poëziehistoricus hield zondag op Poetry International de jaarlijkse 'Verdediging van de poëzie'.

Zijn gedichten schrijft Schrott in het Oostenrijks, maar vrijwel altijd zijn ze ondertekend met exotisch klinkende plaatsnamen als 'Atelier sul mare' of 'Grande albergo & delle palme'. Schrott doet dit omdat hij zijn werk als een 'vorm van dagboek' ziet, wat niet wil zeggen dat hij alleen maar over zijn eigen leven schrijft: 'Ik vind het niet interessant om van mijn ego een onderwerp voor de wereld te maken, mij gaat het erom de wereld tot een onderwerp voor mijzelf te maken.'

Deze letterlijk grenzeloze nieuwsgierigheid sprak ook uit de 'Verdediging', die Schrott als een ware advocaat van de poëzie uitsprak. De halve poëziegeschiedenis kwam aan bod, wat te verwachten was van een schrijver die zich in zijn indrukwekkende, helaas nog niet vertaalde bloemlezing, Die Erfindung der Poesie, een uitzonderlijk kenner had getoond van alle hoogtepunten uit de wereldpoëzie sinds de meer dan vierduizend jaar geleden levende Sumeriërs.

Als voor een denkbeeldige jury verdedigde hij 'het oudste beroep ter wereld', dat in onze tijd het 'slachtoffer is geworden van de mediarevolutie, die het mediterrane erfgoed van de dichtkunst in de vergetelheid heeft gestort.' Op de vraag of het niet wat gemakkelijk is om de media de schuld te geven van het hedendaagse gebrek aan interesse in poëzie, geeft Schrott toe dat de teloorgang al veel ouder is en dat zij in feite al is ingezet met de ontdekking van het alfabet. Vanaf dat moment werd poëzie niet meer als waarheid gezien, maar als fictie.

Vandaar Schrotts grote interesse in orale poëzie, die niet verward mag worden met de poëzie zoals zij op festivals als Poetry International ten gehore wordt gebracht: 'Wanneer je voor het papier bedoelde poëzie hoort, dan vat je maar 10, hoogstens 20 procent. Als in de tijden van de orale poëzie het publiek het niet begreep, dan was het gewoon fout.'

Orale poëzie kan volgens Schrott alleen vergeleken worden met de momenteel zeer populaire slam poetry, die gisteravond op Poetry aan bod kwam: 'De manier waarop er tegenwoordig geslamt en gerapt wordt, lijkt veel op de manier waarop de homerische hymnen werden voorgedragen. De oude barden gebruikten altijd hun staf om het ritme aan te geven. Orale poëzie is nooit uitgestorven, zij heeft alleen haar richting verlegd.'

Zijn historisch bewustzijn mag ongekend zijn, dit neemt niet weg dat Schrott altijd op zoek is naar nieuwe vormen: 'Hoe meer obstakels je tegenkomt, hoe beter. Poëzie schrijven is als slalom skiën. Het is alsof je zelf de stokken neerzet en moet bedenken hoe je er zo elegant mogelijk tussendoor kan, hoe je met zo veel mogelijk bravo's beneden aankomt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden