Hoe Machteld Zee haar eigen debat doodslaat

Toine Heijmans in Culemborg

Machteld Zee ontketent met haar boek Heilige identiteiten een debat over van alles, behalve over de essentie van haar boek. Het is spiritus op de veenbrand van een belangrijk onderwerp: de manier waarop de orthodoxe islam zijn vleugels spreidt en probeert moslims terug te stoppen in de donkere kamer van de nepvoorschriften, nephuwelijken, shariaraden, angst, vrouwenhaat en vijandschap.

'Aan welke kant staat u?', vraagt Machteld Zee in haar boek.

Het boek begint met een vraag. De 139 pagina's daarna veranderen snel van kleur. De woede wint - niet tegen de orthodoxe charlatans maar tegen de 'zichzelf progressief achtende elite' die ze vanaf pagina 12 op z'n donder geeft. De laatste zin is: 'aan welke kant staat u?' Een simpel schema van goede en slechte mensen - Either you are with us or you are with the terrorists - het slaat debatten al jaren dood.

Machteld Zee wil over haar boek niet praten dus rij ik naar Halim el Madkouri; die draait als arabist al dertig jaar mee in de multicultiwereld en weet van sharia en salafisme. Het boek heeft hij nog niet gelezen maar het verhaal dat hij vertelt, komt overeen - Zee is niet de enige met zorgen en een scherpe stem.

Halim noemt islamhuwelijken een 'business waar met name vrouwen een dure prijs voor betalen' en adviseerde minister Van der Laan zes jaar geleden fel tegen het toestaan van shariaraden. Die zijn er niet in Nederland, maar er zijn wel 'nep-imams', werkend in de schaduw. Tv-programma Undercover in Nederland liet twee weken terug nog zien hoe de voorzitter van een Almeerse moskee denkt over polygamie: prima.

Machteld Zee ziet een 'plan' om Europa te islamiseren. Er is vast een plan, zegt Halim, maar met een belangrijk verschil: 'de orthodoxen willen de Europese moslims herislamiseren. Het is ze niet om jou te doen.' En hij vertelt hoe gepolitiseerde predikers eind jaren zeventig in Brussel arriveren om van daaruit de losgezongen overzeese moslims terug in hun hok te krijgen. 'Dat is het startsein om het salafisme Europa in te helpen.' Een paar jaar later slaan ze hun kamp op in Helmond, met de stichting Al Waqf, van waaruit 'de ware islam' wordt verspreid. Als Al Waqf verhuist naar Eindhoven bedienen ze van daaruit ook Oost-Europa met hun 'salafistische invasie'. Betaald uit het Midden-Oosten.

De predikers komen niet alleen prediken, ze komen om 'een alternatieve infrastructuur te creëren', zegt Halim. Via het onderwijs, met islamitische scholen waar kinderen wordt geleerd 'ongelovigen van het pad te duwen'. En via het zogenaamd islamitische huwelijk, het orfi-contract. Oud gewoonterecht, verkocht als religie, 'maar dit doe je niet voor God en de engelen, het is een zakelijke overeenkomst'. Het is een 'enorme trits van plichten en rechten en verdoemenis' die 'mensen bang maakt' en vrouwen opsluit in 'huwelijkse gevangenschap', zegt Halim: vrouwen mogen het contract alleen ontbinden als de man niet meer voor haar zorgt. Ze is er slechts om 'opdrachten uit te voeren' en moet haar man delen met andere vrouwen - 'noem dat geen polygamie maar gewoon veelwijverij want andersom mag het niet'.

Beeld uit Undercover in Nederland, in een moskee in Almere.

Vrouwen zijn cruciaal voor de islamisten, zegt Halim, want onderdanige moeders baren onderdanige kinderen.

Dat is ook het verhaal van Machteld Zee, maar het vervelende is dat haar boek verdrinkt in het beschuldigen van 'multiculti-gezinde individuen' (pagina 140) die de predikers hun gang laten gaan. Ze mengt feiten met haar 'Fingerspitzengefühl' (pagina 95), schrijft onbesuisd over 'shariastaatjes' in de grote steden ('De Haagse Schilderswijk is goed op weg'), en maakt daarmee een bozig boek dat goed onderzoek in de weg staat.

Boosheid lost niets op, zegt Halim. 'Wat wil je? Wil je een oplossing voor jonge moslims die geen kant meer op kunnen? Of wil je bewijzen dat de islam niet deugt? Oké, de islam deugt niet. En wat dan? Wat los je op met die vaststelling? Je komt er nergens mee.'

De vraag is niet wie schuld heeft, zegt Halim, de vraag is wat je ertegen doet. 'Wat je moet doen, is helder: niet accepteren. Een islamitisch huwelijk is verboden tenzij het vooraf wordt gegaan door een burgerlijk huwelijk. Dat is strafbaar. De charlatans die zich imam noemen, de mannen die op deze manier trouwen: ze overtreden de wet. Zet ze voor de rechtbank en geef ze straf.'

En hij vertelt smakelijk over Rita Verdonk, volgens hem de beste integratieminister ooit omdat ze zo duidelijk was. Halim vergezelde haar tijdens een rondje langs moskeeën en beschrijft hoe ze de moskeebesturen op hun donder gaf omdat ze alleen maar mannen zag. 'De dag erop waren die mannen zenuwachtig bezig vrouwen te vinden. Het kwam echt wel aan.'

Aanvulllingen en verbeteringen: In een eerdere versie van deze column stelde Halim el Madkouri dat een islamitisch huwelijk verboden is. Bedoeld werd: een islamitisch huwelijk is verboden, tenzij het vooraf wordt gegaan door een burgerlijk huwelijk.

Halim el Madkouri: boosheid lost niets op.