Column

Hoe hield Willem-Alexander zich staande in dit geweld?

De Nederlandse delegatie had speldjes met een oranje tulp meegenomen.

Beeld ANP

Onze koning mocht vandaag de Algemene Vergadering van de VN toespreken. Het was een belangrijke toespraak, er stond veel op het spel. Nederland wil volgend jaar worden gekozen in de VN-Veiligheidsraad om daar, in de woorden van premier Rutte, 'een deuk in een pakje boter te slaan'. Dat is een vrij bescheiden doelstelling, maar we zijn nu eenmaal een klein landje.

Met zijn toespraak moest de koning twijfelaars over de streep trekken. Dat was bepaald geen wensdenken. Willem-Alexander, begreep ik uit de voorbeschouwingen, staat er internationaal goed op. De wereld is nog niet vergeten dat hij deel uitmaakte van de VN-adviescommissie Water en Sanitair. Bovendien heeft hij zijn sporen verdiend in het IOC, een soort sportieve VN.

De Nederlandse delegatie had speldjes met een oranje tulp meegenomen - er was niets het toeval overgelaten.

Het was een voordeel dat de concurrentie voor een tijdelijke zetel, Zweden en Italië, vandaag niet aan het woord kwamen. De eerste klap is een daalder waard, de Zweden en Italianen moeten eerst nog maar eens met wat beters komen.

Ik zette vandaag om drie uur de livestream vanuit het VN-gebouw in New York aan. Op de sprekerslijst zag ik dat de koning als veertiende aan de beurt was. Ik kreeg een echt Songfestivalgevoel. Nu kwam het erop aan. Ik stelde me WA voor, nog een laatste keer oefenend voor de spiegel.

In afwachting van het grote moment luisterde ik naar de speeches van Obama (VS), Xi Jinping (Chi) en Poetin (Rus), de drinkmaat van onze koning. Ook Hollande (Fra) mocht eerder. Deze kanonnen hielden mooie toespraken, waaruit geen andere conclusie kon worden getrokken dan dat blijvende wereldvrede nog slechts een kwestie van tijd is.

Hoe zou Willem-Alexander zich staande houden in dit geweld? Ik was er niet gerust op. De koning is geen groot orator, en ik hoopte maar dat zijn toespraak niet in elkaar was gezet door de man die ook zijn kersttoespraken schrijft, want dan zouden onze kansen danig slinken, zo niet meteen in rook opgaan. Maar misschien groeide de koning als een topatleet mee met de importantie van de gelegenheid, zou hij boven zichzelf uitstijgen en na afloop door de toehoorders op de schouders worden genomen.

Is het voor de wereldvrede belangrijk dat Nederland vanaf 2017 twee jaar deel uitmaakt van de Veiligheidsraad, en dat wordt voorkomen dat de Zweden er met de zetel vandoor gaan? Ik vermoed dat het weinig uitmaakt. Of het voor onszelf belangrijk is, weet ik ook niet zeker, ook al beweren Rutte en Koenders van wel. In 1999 en 2000 bezetten we voor het laatst een zetel in de raad, en ik geloof niet dat de wereld er in 2001 dankzij onze inbreng opeens een stuk beter voorstond, noch dat ons zelfbeeld veel positiever was. Maar goed, het is net het WK voetbal, als je meedoet wil je ook winnen.

Het was inmiddels twintig over acht en de president van Mozambique was eindelijk klaar: daar kwam de koning ontspannen lachend uit de coulissen, zonder speldje.

Met een paar slimme tactische opmerkingen verzekerde hij ons land van wat extra Afrikaanse stemmen, en van die van eilandstaten die dreigen onder water te verdwijnen. 'Het zijn niet de luidste stemmen die de diepste waarheden uitdragen' was een mooie oneliner, net als 'forget might is right: right is might'. De koning verwees nog even naar Máxima's activiteiten voor een betere wereld en naar de internationale rol van zijn geliefde Den Haag. Toen verliet hij het rostrum.

Ik denk dat we goed zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.