Hoe het verder ging in Strootmans land

Hoe ging het verder met het voetbalvolk in verwarring, na de dag waarop Kevin Strootman een kruisband scheurde?


Na de diagnose, op die zonnige maandag in maart, overheerste de schok. Dat ging zo: onderweg naar het koffiewinkeltje in het krantengebouw, rond 13.30 uur, vroeg een jongeman of er al nieuws was over Strootman? Ja dus, kruisband gescheurd. De jongeman slaakte een kreet: 'Oh, nee.' Hij sloeg de hand voor zijn gezicht.


Het was dus zo'n dag van mannenleed, van typerende grappen ook: kunnen we nog afzeggen voor het WK? Seedorf oproepen? Een buitenlander naturaliseren? Duizenden mannen puzzelden over weer nieuwe opstellingen: kunnen Nigel de Jong en Blind naast elkaar spelen op het middenveld?


In het koffiewinkeltje zelf stelde de verkoopster een wedervraag, als reactie op het nieuws. Wie? Nou ja, we moesten het haar niet kwalijk nemen, maar ze was even vergeten wie Strootman was en hoe belangrijk hij was voor het Nederlands elftal.


Laten we haar opmerking voor het gemak van dit stukje de vrouwelijke aanpak noemen, waarmee dus niet is gezegd dat vrouwen minder kijk hebben op voetbal dan mannen. Het gaat hier alleen om het idee: onbedoeld bleek haar opvatting (wie?) de remedie voor de zielepijn. Bondscoach Louis van Gaal nam die manier van denken min of meer over.


Van Gaal is sowieso een vrouwenman. Bovendien is hij Mr. Teambuilding. In een vraaggesprek met de Volkskrant had hij belangwekkende zaken geopperd, kort voordat Strootman zijn blessure opliep. Hij zei onder meer dat het 'verschil tussen de ene en de andere speler op een bepaalde positie niet zo groot is als veel mensen denken'. 'Het team is veel belangrijker dan de individuele speler.'


Van Gaal liet de voetbalbond optekenen dat de blessure dramatisch is voor Kevin en een aderlating voor Oranje. Een belangrijke nuance: het is erger voor de speler dan voor het team.


De vrouwelijke aanpak, zeg maar dat negeren van mannetjesmakerij, had gunstige bijeffecten in het land van het voetbalvolk in verwarring, bleek achteraf. Het WK in Brazilië werd opeens beschouwd als een veredeld zomertoernooitje. Gezellig, onbevangen voetbal kijken was het devies. De oefenwedstrijden tegen Ecuador, Ghana en Wales waren niet eens uitverkocht. De zogenoemde uitzwaaiwedstrijd, op 4 juni tegen Wales in Amsterdam, kreeg een andere dynamiek. Was uitzwaaien wel nodig als de ploeg toch weer zo thuis was?


Aanmerkelijk minder straten dan bij voorgaande toernooien waren oranje versierd. Winkels ruimden slechts schapjes in voor oranje sambajurkjes. De zogenoemde Suikerbroodjes waren minder populair dan was ingeschat door de creatieve bakker.


Mensen zagen wel hoe ze dat WK gingen beleven. Ze kozen voor de zekerheid een ander land dat ze na de eerste ronde zouden steunen: België, Brazilië, Ivoorkust. Sommige Nederlanders sloten zelfs de Duitsers in de armen. Ja, het waren verwarrende, interessante tijden.


Als vanzelf werd het 13 juni. De zon stond hoog aan de hemel in Salvador. Een stad met de naam Redder. Kon het mooier? Iniesta en Diego Costa trapten af, om 21.00 uur Nederlandse tijd. Spanje - Nederland. De wereldkampioen van 2010 tegen de andere finalist van toen.


Er viel niets te verliezen. Er was alleen iets te winnen. Zonder de uitslag te verklappen: het werd een geweldige wedstrijd, een wedstrijd waarover de mannen uit het land van het voetbalvolk in verwarring nog jarenlang spraken. De vrouwen trouwens ook.


Reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl


Twitter @vkwillemvissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.