Hoe gevaarlijk is het leven van een sportfotograaf?

Volkskrantfotograaf Klaas Jan van der Weij (64) doet dit jaar voor de 23ste keer verslag van de Tour de France. Hoe gaat hij daar te werk? Hij legt het uit aan de hand van een van zijn foto's, in deze vrijwel dagelijks verschijnende rubriek.

Bauke Mollema tijdens de afdaling van de Mont du Chat. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Klaas Jan! We zien vandaag je foto van een dalende Bauke Mollema bij een verhaal over de veiligheid van de renners in de Tour. Hoe gevaarlijk is het leven van een sportfotograaf eigenlijk?

'Dat valt wel mee, alleen heb ik de neiging om gekke dingen te doen. In een boom klimmen bijvoorbeeld. Ik kan me herinneren dat ik heel wat jaren geleden in de Ronde van Nederland op een boogbrug in Weesp heb gelegen. Ik had de politie vooraf om toestemming gevraagd, want straks gaat iemand bellen dat er een persoon van de brug wil springen. Dan had ik mijn foto niet.'

'Ik kreeg toestemming, met de voorwaarde dat ik pas vijf minuten voor de doorkomst van het peloton op de brug mocht. Ik wilde de renners van bovenaf fotograferen, in het meest ideale plaatje moest er eigenlijk ook nog een boot onder de brug varen. Toen ik boven kwam, ben ik langzamerhand steeds verder op een smalle metalen kruis gaan liggen, alleen mijn schenen en borst rustten nog op het metaal. Ik durfde bijna geen foto meer te maken. Precies op het moment dat het peloton voorbijkwam, voer een boot onder de brug. Ik durfde daarna niet meer terug te gaan, maar dat is goed gekomen. Ik had een fantastische foto.'

Nog meer meegemaakt?

'Ik ben in de Tour ooit in een vrij hoge boom geklommen. De opdracht was om de hele Rabobank-ploeg op de foto te krijgen in een ploegentijdrit. De weg was alleen te smal voor de groothoek. De enige mogelijkheid was om in de boom te klimmen, alleen was die wat rot. Alle takken braken onder mijn voeten af. Ik heb in totaal vier uur in de boom gezeten.'

Nooit geblesseerd geraakt?

'Iemand naast me in de auto zit vreselijk te lachen. Alleen maar. Tijdens de Olympische Spelen van 2002 in Salt Lake City heb ik alles gebroken, mijn bekken en schouders, plus een scheur in de heup. Ik ben bij de afdaling van de vrouwen uitgegleden en 300 meter naar beneden gevallen, door een bos. Ik wist een tijdje niet dat ik er was. Ben een jaar uit de roulatie geweest.'

'Afgelopen Giro heb ik mijn enkelbanden ook nog gescheurd. Ja, het is een hele waslijst. Er is weinig origineels meer over van de geboorte.'

Ben je voorzichtiger geworden?

'Ik heb wel hoogtevrees gekregen door een val bij een parachutesprong op vakantie in Frankrijk. Mijn rug was toen op drie plaatsen gebroken. Ik klim niet meer overal in...'

Je bent inmiddels ook 64 jaar oud...

'Het vervelende is alleen dat ik me nog zo jong voel. Dat is een beetje mijn handicap. Als ik iets moois kan maken, wil ik toch ergens bovenop klimmen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden