Hoe een bevroren lijk in een ton vol zoutzuur verdween

Twee mannen zijn gedood, in chemicaliën opgelost en gedumpt in het riool, stelt justitie. De gruwelijke details maken weinig indruk op de verdachten.

MAASTRICHT - 'Je kunt mijn vrieskist krijgen. Dan moet je hem wel zelf schoonmaken', zei vader Hub L. toen hij in de zomer van 2009 in een Limburgse snackbar stond. De 59-jarige man uit Sittard had zojuist geconstateerd dat de snackbareigenaar kampte met een kapotte kist. En Hub had er toch eentje waar hij graag vanaf wilde. 'Hij keek me wel verbaasd aan toen ik het aanbood', zegt Hub nu.


Toch nam de snackbarhouder de diepvries - 'zo eentje met schuifluiken waarin je ijsjes bewaart' - graag aan. Dat de kist kort daarvoor dienst had gedaan als opbergplaats voor het bevroren lijf van Alan Gergeri (24), wist de patatbakker niet.


Maandag begon het zoutzuur-proces in Maastricht. Het is de eerste van zes zittingsdagen van een bizarre rechtszaak. Het merendeel van de verdachten is afkomstig is uit één gezin en van de twee slachtoffers zijn slechts fracties teruggevonden. In het riool, nadat hun lijken waren opgelost in een mengsel van zout- en zwavelzuur.


'We hebben bij de combinatie van zuren rekening gehouden met het milieu', zegt verdachte Ron van K. (54) tegen de rechter.


K., de huisvriend van de familie, zit maandag naast Hub (59) en diens zoons Michel (27) en Maurice (22) in het beklaagdenbankje. Vandaag zal moeder Els (54) bij hen aanschuiven. Ook dochter Rachelle (20) is verdachte, maar zij is voortvluchtig.


De zaak begint in de zomer van 2009. Op dat moment heeft zoon Maurice - dan 18 - al jaren seksueel contact met Alan Gergeri. Tegen zijn zin, zegt hij tegen de rechter. Tegen Gergeri heeft de jongen - die het syndroom van Asperger heeft - nooit gezegd dat hij van hun seks gruwt. 'Ik heb het nooit gezegd, maar hij wist het wel. Hij bedreigde me', aldus Maurice.


In brieven beschrijft hij in het voorjaar van 2009 al hoe hij Gergeri de keel doorsnijdt. 'Ik schreef dat om mijn gevoelens te uiten, verder praatte ik met niemand over het misbruik', zegt hij. Toch is er volgens Maurice geen sprake van een vooropgezet plan. Ook niet als hij op de bewuste zomerdag met een scherp mes naar Gergeri loopt. Even daarvoor heeft de Irakees aangebeld met de vraag of hij binnen mag komen en boterhammen mag hebben.


'Uw ouders waren op vakantie. Toch liet u hem binnen, terwijl u hem al haatte', constateert de rechter. 'U smeerde boterhammen. En toen u hem het bord bracht, hield u het mes in uw hand waarmee u het brood had gesmeerd. Een mes dat eigenlijk te scherp is voor het smeren van boterhammen. En dat u niet meer nodig had, omdat die al gesmeerd waren.'


'Dat klopt', antwoordt Maurice, die verder weinig wil zeggen.


'Toen stond Gergeri opeens achter u', vervolgt de rechter. 'U draaide u om en raakte hem met het mes. Hij maakte een rochelend geluid. Toen heeft u een pikhouweel gepakt en hem meermaals geslagen. Pas toen het geluid stopte, dacht u: hij is dood.' De jongen knikt.


Hij belt zijn broer Michel. Die schakelt huisvriend - en zakelijk partner in de hennephandel - Ron van K. in om het lijk weg te werken.


'Ze hebben het lichaam in plastic verpakt en in een vrieskist gestopt', zegt de officier van justitie. 'Om het lichaam daarin te krijgen, hebben ze meerdere ledematen gebroken.' Daarna wachten ze tot vader Hub terug is van vakantie, om samen een oplossing te zoeken.


'Hub en Ron hebben het lichaam in een ton gestopt en er chemicaliën bijgedaan', vervolgt de officier. 'Om het lichaam goed op te lossen is er regelmatig geroerd. Na een tijdje hebben ze de inhoud van de ton verdeeld over emmers, om te kijken of het lichaam was opgelost. Toen hebben ze het in de riolering gegoten.'


De verdachten horen de gruwelijke details rustig aan. Huisvriend Ron beaamt de lezing van de officier. Vader Hub zegt echter dat het heel anders is verlopen. 'Ik kwam terug van vakantie en heb gezegd dat ik er niks mee te maken wilde hebben. Het enige dat ik heb gedaan is het schoonspuiten van de vrieskist en het zoeken van een nieuwe eigenaar voor de kist.'


Hoe het ook zij, het zou niet bij die ene moord blijven voor de familie L. Twee jaar later, in augustus 2011, doorzeeft moeder Els de vriend van haar dochter met tientallen kogels. Hij is eveneens een Irakees, en ook zijn lichaam verdwijnt in een ton met zoutzuur. De rechtbank behandelt die zaak vandaag.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.