Hoe echter, hoe beter: authenticiteit is het evangelie in Hollywood

Lekker dan, die opvatting in Hollywood dat film beter is naarmate-ie authentieker lijkt

Uma Thurman in Kill Bill.

Of ze even over een stuk onverharde weg wilde rijden in een auto die volgens een technicus onbetrouwbaar was. Met 65 kilometer per uur, want dan wapperde haar haar precies goed. Toen actrice Uma Thurman weigerde, op de set van Kill Bill, kreeg ze een boze Quentin Tarantino tegenover zich. Dus deed ze het toch. Ze crashte.

Thurman vertelde over haar bijna-doodervaring in The New York Times, afgelopen weekend, als onderdeel van haar Harvey Weinsteinverhaal. Het ging haar om het beeldmateriaal van het ongeluk. Ze wilde het hebben, maar kreeg het niet.

Tarantino nam ze niets kwalijk, benadrukte ze later, maar journalisten en collega-acteurs bleken daar anders over te denken. Hij had haar immers die auto ingepraat. Thurman had bovendien verteld dat Tarantino haar voor bepaalde scènes had bespuugd en haar keel had dichtgeknepen; wat waren dat voor sadistische praktijken?

Dat Tarantino de autostunt later 'een van de grootste vergissingen van mijn leven' noemde en uitlegde waarom hij, na overleg met Thurman, haar bespuugde en in een wurggreep hield (dan zou de scène er sneller naar tevredenheid opstaan), maakte weinig verschil.

Vertellingen over (vooral) actrices die zijn geterroriseerd op de set, zijn talrijk en lang als anekdotes opgediend. Stanley Kubrick tergde Shelley Duvall tijdens het filmen van The Shining zo dat haar haar uitviel. Lars von Trier maakte Björk zo gek dat ze bezwoer nooit meer te acteren. Hitchcock liet voor The Birds echte vogels naar Tippi Hedren gooien, waarbij er een bijna haar oog uitstak.

In 2013 vertelde Bernardo Bertolucci nog bij College Tour hoe hij Maria Schneider overviel met de veelbesproken anale verkrachtingsscène in Last Tango in Paris. Genieën doen nu eenmaal gekke dingen. Door een optreden van een verwarde Duvall bij Doctor Phil, door een pijnlijke biografie van Hedren en door ophef rondom het College Tour-fragment, kregen al deze verhalen het afgelopen jaar - terecht - een vieze bijsmaak.

Waarom pushen regisseurs hun acteurs zo graag? Omdat 'authenticiteit' het evangelie is in Hollywood. Hoe echter, hoe beter. Acteurs geloven er zelf in, getuige het gepoch over 'zelf uitgevoerde stunts'. Prima, als dat veilig en vrijwillig gebeurt.

Maar je zou ook die hang naar het 'authentieke' eens kritisch kunnen bevragen. Had dat haar van Thurman minder 'echt' gewapperd door een windmachine? Was haar blik minder vastberaden geweest als ze niet in die brakke auto reed? Is een scène minder goed als een acteur gewoon doet wat zijn vak is, namelijk: doen alsof?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden