Hoe de haren denken

Als ze zeggen, en ze zeggen het tot in de hogere regionen van de Limburgse politiek, dat PVV-fractievoorzitster Laurence Stassen 'een lekker wijf' is, kan ik wel enigszins begrijpen wat ze bedoelen, al zou ik zulke woorden zelf niet buitenshuis gebruiken.


Ze is blond, slank, heeft oogschaduw op lekkere ruik. Ze kan niets, zeggen ze, en zoiets stimuleert natuurlijk alleen maar meer.


In de trein terug van Limburg las ik een Elsevier, het weekblad voor mensen die willen weten waar ze bang voor moeten zijn. Na enkele pagina's over de onheilspellende SP was het tijd voor een persoonlijk interview.


Ze deed open, schreef Liesbeth Wytzes, en dat vond ik, die ook weleens op visite gaat, informatie waarin ik me herkende. Je hoefde je ook niet meer af te vragen of het interview was afgenomen door de brievengleuf.


Laurence Stassen bleek als haar huis, stralend wit perfect en niet goedkoop. Zowel de taupekleurige gordijnen, vastgehouden door een embrasse, als de eigenaresse maakten op Liesbeth een verpletterende indruk. Zo gaat het soms. Het is talent. Liesbeth ging bij Laurence op bezoek, maar Laurence maakte de entree.


De vader van Laurence heeft een steenfabriek. Dus dan weet je het wel. Pingping. Op basis van anonieme bronnen schreef dagblad Spits afgelopen week dat Laurence alleen maar op de PVV-lijst mocht omdat vader flink aan Wilders doneerde, een bewering die zijn anonimiteit of geldigheid vermoedelijk pas zal verliezen als de nieuwe wet op de partijfinanciering Wilders tot opening van geldzaken dwingt.


Zelf zegt ze dat ze voor haar kinderen die op de onveilige straten van Echt opgroeien, de politiek is ingegaan. Ze heeft niets tegen buitenlanders, zegt ze, 'Ze wonen alleen altijd zo dicht bij elkaar.' Inderdaad een opmerkelijk trekje, al kan ik me ook weer niet voorstellen dat ze liever heeft dat ze naast ons komen wonen.


Stassen zit in de Provinciale Staten en het Europees Parlement. Dagelijks worstelt ze zich door dikke dossiers over de interne markt. 'Dan zit je bijvoorbeeld met glasvezel. Dat zijn geen sexy onderwerpen voor een vrouw.' Een mooie uitspraak, helemaal mee eens. Verschillen moet je niet ontkennen. Reve schreef al: 'Veel groente en weinig aardappelen, dat eet voor een man niet zo lekker.'


Er is ook iets dat Laurence zeker weet, zei ze, vlak nadat ze Cor Bosman uit de partij had gezet: 'Als één haar op mijn hoofd denkt dat Wilders extreem is of racistisch, of dat iemand in de PVV discrimineert, ben ik weg.'


Hoe zouden de haren van Laurence over het Polenmeldpunt denken? Zeker weten doe je het niet, maar ik vermoed hetzelfde als Wilders. Als je een meldpunt tegen Canadezen opricht, zei hij, krijg je geen klachten. Het werpt nieuw licht op de definitie: wat waar is, kan geen discriminatie zijn.


De trein voerde door mooi landschap, de grote rivieren kwamen dichterbij, de hele wereld lag in de zon, behaaglijk zakte ik in de treinstoel weg.


Een ruime week en honderd kilometer achter ons trok Laurence de benen op de bank, en legde een vlakke hand onder een kopje thee. Wedgwood schat ik, ribbelporselein met bloemmotief. Tussen de regels hoorde ik Liesbeth denken: als ik slik, is het alsof je een wc doortrekt, maar bij Laurence hoor je niets.


De vrouwen spraken over juwelen, setjes liefst - 'bijvoorbeeld een ring met oorbellen' - die eyecatching moeten zijn, en bijpassend, anders mag je je parels van Laurence bij je houden. Op de patio pikte een roodborstje in een schaaltje zaden, verderop, in de mooi aangelegde tuin, rende jachthond Nimrod rond. De wereld was niet wat, maar het leven mooi. Geluk bestaat voor wie er oog voor heeft.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden