Hoe belandde Sharleyne onderaan haar flat?

Alle noodsignalen gemist

Drie jaar geleden werd Sharleyne (8) dood aangetroffen na een val van grote hoogte. De moeder van het meisje staat vandaag terecht voor moord. Waar ging het mis in de hulpverlening? En hoe kon justitie de vrouw eerder laten gaan?

Foto Alexandra España

Het verhoor

oktober 2017

'Ben jij betrokken bij de dood van Sharleyne?'

Al urenlang wordt Hélène J. verhoord. Maar wat de verbalisanten haar ook voorhouden - passages uit getuigenverklaringen, flarden uit afgeluisterde gesprekken met haar ouders, bevindingen van forensisch deskundigen: ze houdt haar kaken stijf op elkaar. Net als in 2015, toen ze ook al werd aangehouden op verdenking van betrokkenheid bij de dood van haar 8-jarige dochter.

Toen ging ze na drie maanden vrijuit, wegens gebrek aan bewijs. Nu, het is 18 oktober 2017, zit ze opnieuw in de verhoorkamer. Justitie is na een artikel-12-procedure van Sharleynes vader door het gerechtshof gedwongen haar alsnog te vervolgen en meent nieuw bewijs te hebben. Maar weer zegt ze niets. 'Verdachte zwijgt en kijkt naar beneden' - geen zin komt vaker voor in het proces-verbaal. In het strafdossier zit zelfs een foto van haar in die houding, het hoofd voorovergebogen. 'Ik zie een vrouw zonder emotie', zegt een van de twee rechercheurs.

'Jij weet wat er gebeurd is', probeert de andere verbalisant nogmaals, in een uiterste poging haar aan het praten te krijgen. 'Er is maar één scenario en dat is de waarheid!'

Maar Hélène J. zwijgt en kijkt naar beneden.

De val

8 juni 2015

Een klap. Een doffe knal. Meerdere bewoners van torenflat De Arend aan de zuidrand van Hoogeveen horen het in de nacht van 7 op 8 juni 2015. Het is even na enen. 'Ik dacht dat iemand een vuilniszak over de reling gooide', zal een getuige later verklaren.

Een flatbewoner schrikt op vanachter zijn computer en loopt naar de galerij. Vanaf de tweede verdieping kijkt hij over de balustrade naar beneden. Daar ligt een lichaampje. Hij rent naar beneden, belt in paniek 112 en beschrijft wat hij ziet: een meisje in een roze-witte pyjama, bloed, een knuffel.

Dan gaat zijn blik omhoog. Op de negende verdieping ziet hij over de balustrade een vrouw naar beneden kijken. Het licht op de galerij knippert. 'Ik schrok van haar en zij van mij.'

Getuigen zien de vrouw daarna op de tweede etage kort een appartement binnengaan. Dan komt ze naar beneden, een kwartier na de val. Blootsvoets, rode joggingbroek, zwart hemd. Ze loopt niet naar haar dochter, maar naar haar auto op de parkeerplaats, een zwarte Peugeot 206. Om sigaretten te pakken, blijkt later. Toegesnelde flatbewoners herkennen haar en waarschuwen de inmiddels gearriveerde agenten. 'Volgens mij moeten jullie deze mevrouw hebben', zegt er een.

Ze ruikt naar alcohol, haar ogen zijn rood doorlopen, ze is onvast ter been. Achter haar broeksband vindt een agent twee flesjes bier. Onderzoek wijst later uit dat ze op dat moment 2,0 tot 2,5 promille in haar bloed heeft. Voor een vrouw komt dat neer op zo'n zeven glazen alcohol.

Ze weet niet wat er is gebeurd, zegt ze verward. Ze sliep. Als de agent vertelt dat haar dochter is overleden, barst ze in tranen uit, haar handen voor haar gezicht. Ze vertelt dat ze 's middags ruzie hadden en dat ze een 'afscheidsbriefje' heeft gevonden op de slaapkamer van het meisje. Later treffen rechercheurs daar inderdaad een papiertje aan. 'Mama ik haat je', staat erop.

Het onderzoek

Hélène wordt aangehouden als verdachte en de eerste dagen verhoord. Maar duidelijkheid kan of wil ze niet geven. Ze sliep, zegt ze, werd wakker van de tocht door het openstaande raam op de slaapkamer van Sharleyne en ontdekte toen dat haar dochter niet in bed lag maar beneden, onder de flat. 'Ik weet niet wat er is gebeurd.'

Drie maanden later seponeert het Openbaar Ministerie (OM) de zaak, wegens gebrek aan bewijs. Het Nederlands Forensisch Instituut heeft aangetoond dat Sharleyne is overleden door de val van grote hoogte. Volgens justitie is niet vast te stellen of ze is verongelukt, gesprongen of gegooid.

Anderhalf jaar later, op 16 oktober 2017, houdt de politie Hélène J. opnieuw aan. Het OM zegt te beschikken over 'nieuwe aanwijzingen' dat zij haar dochter heeft gedood. Een daarvan is een nieuw deskundigenonderzoek, waaruit blijkt dat Sharleyne vermoedelijk is verwurgd voordat ze van de flat viel.

Cruciaal is bovendien een nieuwe getuigenverklaring van een bovenbuurman, die Sharleyne en haar moeder rond 0.30 uur een tijdje heeft horen praten. Dat zou bewijzen dat Hélènes verklaring, dat ze lag te slapen, niet kan kloppen. Ook hoorde de bovenbuurman rond 1.15 uur 'een doffe boem' tegen de muur beneden. 'Het bed trilde ervan.'

Opvallend is dat de bovenbuurman zegt dat hij deze verklaring in 2015 ook al aan de politie heeft afgelegd. Maar notities daarvan zijn nergens in het dossier terug te vinden. Wel herinnert een rechercheur zich dat alle buren rondom het appartement destijds zijn bezocht. Dat zou 'geen bijzonderheden' hebben opgeleverd. Dus ofwel de bovenbuurman heeft toen iets anders gezegd dan in tweede instantie, of de politie vond zijn verklaring destijds niet relevant om te betrekken in het onderzoek.

Inmiddels is het OM ervan overtuigd dat een ongeluk is uitgesloten - de reling is zo hoog dat een meisje van haar lengte daar niet zomaar overheen valt. Bovendien zag niemand Sharleyne ooit slaapwandelen. Zelfdoding onder jonge kinderen komt bijna nooit voor. Er was die nacht niemand in de woning behalve moeder en dochter. De optelsom maakt dat het OM drie jaar na het voorval Hélène J. als schuldige aanwijst.

Hoe heeft het zover kunnen komen met deze moeder?

Echo

2006

In de abortuskliniek kijken Hélène en Victor Remouchamps samen naar de vage witte vlek op het scherm: het wezentje in Hélènes baarmoeder. Hun eerste afspraakje via de website chatten.nl is uitgelopen op seks, enkele weken later bleek Hélène zwanger. Ze kennen elkaar amper en abortus is de beste optie, denken ze.

Maar nu ze hier voor dat scherm zitten, lijkt dat opeens niet meer zo'n goed idee. 'Als je zo'n echo ziet, kun je dat niet', zal Victor later bij de politie verklaren. 'Je ziet dan al een kindje met armpjes en beentjes enzo.'

De echoscopist noemt de datum waarop de baby ongeveer is verwekt. Die zaait bij Victor verwarring, kan hij de vader wel zijn? Als hij zijn twijfel later thuis uitspreekt, reageert Hélène gepikeerd: hoe durft hij dat te vragen?

Victor besluit haar op haar woord te geloven en zijn verantwoordelijkheid te nemen. 'Ik heb m'n baan opgezegd, m'n huis in Ede opgezegd, de spullen gepakt en ben in Hoogeveen gaan wonen.' In mei 2007 wordt Sharleyne geboren.

Tijdens de zwangerschap heeft Hélène niet gedronken, maar dat verandert volgens Victor na de geboorte. Ze reageert dan soms overdreven agressief. 'Zo bekraste ze een auto met haar sleutels, alleen maar omdat ze vond dat die te dicht geparkeerd stond op onze auto', aldus Victor. Hij noemt haar bij de politie een vrouw met twee gezichten, iets wat andere getuigen bevestigen. Ze kan een vrolijke moeder zijn die Sharleyne en een vriendinnetje meeneemt om te picknicken, ze is secuur in haar kantoorwerk, maar als ze heeft gedronken, verandert ze totaal. 'Een devil in the box', volgens Victor.

De breuk

2011

Hun relatie loopt stroef, er zijn ruzies en jaloezie, ze beschuldigen elkaar van vreemdgaan. Eind 2011 treft Victor Hélène met een ander in bed. Ze gaan uit elkaar, maar wonen nog wel enige tijd in hetzelfde huis. In die periode wijst een dna-test uit dat Victor niet de biologische vader is van Sharleyne. Ze houdt niettemin zijn achternaam en hij voelt zich nog steeds haar vader.

In het voorjaar van 2012 komt de politie langs als Victor alarm slaat. Er ligt dan al een ruit aan diggelen. Hij verklaart dat Hélène hem in het bijzijn van Sharleyne heeft geslagen. Volgens de politie bevestigt Hélène het verhaal grotendeels. 'Al met al (nog) geen strafrechtelijke zaak maar wel zorgen omtrent het kind van 5 jaar', noteert de dienstdoende agent die avond over Sharleyne. Hélène vertrekt na het incident met haar dochter naar haar ouders en vindt later een flat in Hoogeveen. Sharleyne gaat vaak naar haar grootouders en om het weekend is ze bij Victor.

Een jaar later - Victor en Hélène hebben dan al ruzies over de omgangsregeling en alimentatie uitgevochten - belt Hélène zelf de politie. Haar nieuwe vriend heeft haar geslagen na een aangeschoten ruzie over muziek die te hard staat. Links boven haar slaap heeft ze een fikse bult.

'Gezien de historie van beide personen, toch wel raadzaam om een zorgmelding op te maken', noteert de dienstdoende agent. 'Moeder geeft zelf aan dat ze vorig jaar hulp heeft gehad i.v.m. alcohol. Haar vriend zegt dat ze ook in haar auto rijdt, terwijl ze onder invloed is.'

De meldingen leiden tot gesprekken met het schoolmaatschappelijk werk en het Centrum voor Jeugd en Gezin. Er zijn zorgen over zindelijkheidsproblemen van Sharleyne, die volgens de hulpverleners het gevolg zijn van spanningen. Op hun aanraden meldt Hélène zich in 2013 bij de verslavingszorg. Ze heeft daar twee gesprekken. Daarna sluit Verslavingszorg Noord-Nederland het 'traject' alweer af, omdat meer hulp volgens hen niet nodig is. In september 2013 stopt ook schoolmaatschappelijk werk het contact met Hélène, 'in verband met het ontbreken van een hulpvraag'.

Kritiek

De inspecties voor jeugdzorg, gezondheidszorg en veiligheid en justitie publiceren een jaar na Sharleynes overlijden gezamenlijk een kritisch rapport over de hulpverlening. Daarin staat dat twee jaar voor haar dood de eerste steken al zijn gevallen. De hulpverleners hebben zich laten leiden door de informatie van de ouders en niet door de zorgen om Sharleynes welzijn, 'ook al kwamen de contacten voort uit zorgmeldingen van de politie', staat er. 'Moeder had zelden behoefte aan hulp en hield veel aangeboden hulp af.'

Dat Hélène zelf haar drankmisbruik niet structureel noemt, wordt tot verbazing van de inspecties door verschillende hulp- en zorginstellingen geaccepteerd. 'Terugkerende perioden van overmatig middelengebruik met daarbij behorende gedragingen van moeder werden niet geduid als een mogelijk chronisch aanwezige problematiek die van invloed kan zijn op een veilige en gezonde ontwikkeling van het kind', aldus het rapport.

Ook later zijn signalen over Sharleynes onveiligheid - vaak door vader Victor gemeld - volgens de inspecties ten onrechte opgevat als moddergooien tussen de ouders. Terwijl de hulpverleners zich concentreerden op de ouders, keek niemand hoe het daadwerkelijk met Sharleyne ging.

Wat daarbij meespeelt is dat het aan de buitenkant prima leek te gaan met het meisje. Ze was weliswaar verlegen volgens schoolverslagen, maar ook vrolijk. En ze kon goed meekomen in de klas.

Gegil

februari 2015

Het is rond elven in de avond als een bewoonster van de flat De Arend een meisjesstem hoort gillen vanuit het appartement schuin boven haar. 'Nee, nee, help, help', klinkt het.

Het geschreeuw komt uit de flat van buurman Gert, een bewoner wiens flat bij de woningbouwcorporatie bekendstaat om overlast, middelengebruik en vervuiling. Er gaan verhalen dat hij pornovideo's opneemt in zijn huiskamer. Hélène is bevriend met Gert, komt geregeld met Sharleyne bij hem over de vloer en laat haar dochter ook weleens bij hem achter.

De buurvrouw maakt zich ernstig zorgen en doet bij de woningbouwcorporatie melding van de gillende meisjesstem. 'Het klonk erg paniekerig, ik wist niet wat ik moest doen maar wel dat het niet goed was.'

Foto van Sharleyne uit het privéarchief van vader Victor. Foto prive-archief Victor Remouchamps

Twee weken daarvoor is het op school opgevallen dat Sharleyne weer in haar broek plast en dat ze vaak aan haar kruis zit. Vader Victor uit bij hulpverleners zijn zorgen, hij vreest dat zijn dochter wordt misbruikt door de buurman of diens vrienden in de flat.

Na de melding van de buurvrouw worden Victors zorgen serieuzer genomen, maar ingrijpen blijft uit. Dat verbaast een van de maatschappelijk werkers. 'Als er duidelijke signalen zijn van mogelijk seksueel misbruik, waarom gaat dit kind dan terug naar die situatie? En is een lichamelijk onderzoek niet iets wat zo snel mogelijk moet gebeuren i.v.m. mogelijke sporen?', schrijft ze aan haar collega. Die antwoordt dat het belangrijk is eerst de grootouders te horen en de school, 'zodat er een degelijk plan kan komen'.

In het zogenoemde 'Eén gezin, één plan-overleg' wordt half maart afgesproken dat Sharleyne niet meer in de flat van Gert mag komen. De wijkagent en buurtbewoners wordt gevraagd het te melden als dit toch gebeurt. Ook kan de politie onverwacht langskomen om te controleren hoe het gaat.

De verdwijning

19 mei 2015

Dinsdagavond laat komt Hélène bij de omstreden buurman Gert binnenlopen met een tas om haar schouder. 'Hier heb je de sleutels', zegt ze, en kwakt ze op tafel. Ze gaat ervandoor. 'Ik ben er klaar mee. Klaar met jeugdzorg en klaar met Sharleynes vader.'

Gert sputtert nog dat ze er toch moet zijn voor haar kleine, maar Hélène heeft geen boodschap aan tegenspraak. Rond 23.30 uur rijdt ze weg in haar zwarte Peugeot.

Gert loopt naar de tiende etage, waar Sharleyne ligt te slapen. In de woonkamer heeft Hélène een briefje achtergelaten: 'Als je wakker bent ga je maar naar Joyce', staat er. Joyce is Sharleynes beste vriendinnetje in de flat. Gert valt op de bank in slaap.

In de voorafgaande week heeft de wijkagent bij een onverwacht bezoekje al opgemerkt dat dezelfde Gert, tegen de afspraken in, bij moeder en dochter in huis was. Hélène heeft daarop tegen de maatschappelijk werker gezegd dat ze Sharleyne wel alleen laat met Gert, omdat ze de zorgen daarover maar 'onzin' vindt. De huisarts heeft immers geen aanwijzingen voor misbruik gevonden. 'Ik ben overspannen door het gehannes van de hulpverlening en jullie bezoeken', zegt ze. Een onderzoek naar de zindelijkheidsproblemen van Sharleyne vindt ze ook overbodig.

Ze heeft een andere kopzorg: de bank bestookt haar met aanmaningen over de hypotheek van het oude huis dat ze nog met ex Victor heeft.

Als Gert de volgende ochtend wakker wordt, is Hélène nog steeds niet terug. De buurman besluit Sharleyne naar school te brengen, haalt haar na afloop op en zet haar af bij haar grootouders. Die zitten met hun handen in het haar, want die middag zijn vriendinnetjes uitgenodigd voor Sharleynes verjaardag. Ze laten het kinderfeestje toch maar doorgaan. Waar Hélène uithangt, weet niemand.

De moeder van het vriendinnetje Joyce belt die woensdagmiddag de politie. 'Maar ze zeiden dat ze nog geen 48 uur weg was. Ik heb toen uitgelegd dat ze een meisje van 8 jaar die dinsdagavond al had achtergelaten.'

De oma van Sharleyne vertelt donderdag op school dat Hélène is verdwenen. Maar nog diezelfde dag kan ze de leerkrachten weer geruststellen: haar dochter is opgedoken en gaat naar de huisarts voor hulp.

Het feit dat Hélène haar dochter achterlaat bij uitgerekend de buurman waar Sharleyne volgens de afspraken niet naartoe mocht, leidt niet direct tot ingrijpen. De school slaat geen alarm, bij de politie leidt het telefoontje van vermissing kennelijk niet tot vervolgacties en de huisarts die van Hélène hoort dat ze in Duitsland twee nachten in haar auto sliep, neemt evenmin contact op met het Centrum voor Jeugd en Gezin. Zo kan het gebeuren dat niemand de ernst van de situatie inziet.

De gemeente

Op dat moment is de verantwoordelijkheid voor jeugdzorg net overgeheveld van de landelijke overheid naar de gemeente, juist omdat in het verleden is gebleken dat hulpverleners langs elkaar heen werkten, soms met fatale gevolgen. Jeugdzorg door de gemeente moest leiden tot minder bureaucratie en hulpverlening dichter bij het kind. Maar vijf maanden nadat de wetswijziging is doorgevoerd, gaat het in Hoogeveen gruwelijk mis. 'Doordat informatie niet altijd volledig of tijdig bij elkaar kwam, was onvoldoende informatie beschikbaar om patronen te kunnen herkennen en de ernst van de situatie voor het kind te duiden', schrijft de inspectie in haar rapport.

De wethouder geeft in een raadsdebat in 2016 toe dat 'ondertoezichtstelling eerder had gemoeten'. Maar de gemeente Hoogeveen ontkent aansprakelijk te zijn voor dit drama. De advocaat van de gemeente schrijft vader Victor dat - voor zover het hier gaat om een misdrijf - moeilijk te begrijpen valt 'hoe jeugdzorg een misdrijf had kunnen en moeten voorkomen'.

Het kistje van Sharleyne. Foto Otto Hadders/ prive-archief Victor Remouchamps

Het laatste woord is daar nog niet over gezegd: mocht Hélène komende weken worden veroordeeld, dan zal de vader de gemeente opnieuw aansprakelijk stellen.

Overspannen

21 mei 2015

Als Hélène na drie dagen rondzwerven in Duitsland terugkeert in haar flat, vindt ze bij de post een nieuwe betalingsherinnering voor de hypotheek. De bank gaat beslag leggen op haar inkomsten of inboedel als het openstaande bedrag niet per ommegaande wordt overgemaakt, staat er.

Een dag later krijgt ze een telefoontje van het Centrum voor Jeugd en Gezin. Haar verdwijning komt niet ter sprake - het centrum is daar niet over ingelicht. Het gesprek gaat over haar weigerachtige houding tegenover de hulpverleners en over Hélènes aangekondigde voornemen om Sharleyne weg te houden bij Victor. Ze krijgt te horen dat haar opstelling gevolgen kan krijgen. In zulke gevallen wordt de Kinderbescherming gevraagd onderzoek te doen en kan een gezinsvoogd worden aangesteld die ouders dwingend zaken oplegt, legt de medewerker uit. Het is voor het eerst dat Hélène hoort dat het niet meewerken aan hulp vergaande consequenties kan hebben.

'Ik zit overspannen thuis', mailt Hélène op 27 mei aan de hulpverleners, die bezig zijn een afspraak in te plannen. Het Centrum voor Jeugd en Gezin wil de ouders spreken over een eventuele ondertoezichtstelling, een juridische maatregel die gedwongen hulpverlening mogelijk maakt. Het gesprek daarover wordt ingepland op 11 juni, maar zal nooit plaatsvinden. Drie dagen daarvoor overlijdt Sharleyne.

Het verhoor (2)

oktober 2017

'We zien dat de spanningen toenemen', zegt de verbalisant. 'Je financiële problemen worden extremer. Je hebt allerlei problemen met de hulpverleningsinstanties. Kortom, jouw problemen stapelen zich op. We zien dat je letterlijk afstand neemt van je dochter, kort voor haar dood, nota bene op het moment dat Sharleyne haar verjaardag viert. Dit gebeurt allemaal in de aanloop naar haar overlijden. Hoe is dat voor jou om te horen? Klopt dat?'

Geen antwoord.

'Hélène', probeert een van de verbalisanten nog, 'maakt de waarheid je schuldig?'

Maar Hélène zwijgt en kijkt naar beneden.

NA DRIE JAAR TOCH NOG VERVOLGD

De vervolging van Hélène J. heeft drie jaar op zich laten wachten. In eerste instantie vindt justitie onvoldoende bewijs. Maar Victor Remouchamps, de vader van Sharleyne, is overtuigd van de betrokkenheid van zijn ex. Hij spant daarom een artikel-12-procedure aan, om het OM te dwingen de moeder alsnog te vervolgen.

Na anderhalf jaar geeft het gerechtshof in Leeuwarden hem gelijk. Volgens het hof is er 'een redelijk vermoeden dat zij betrokken is geweest bij de dood van Sharleyne'. Zij was alleen met haar dochter in de woning. Een ongeluk of zelfdoding wordt zeer onwaarschijnlijk geacht. Dat Hélène zwijgt, wordt haar bovendien zwaar aangerekend.

Hoe heeft het OM de zaak ooit kunnen seponeren, terwijl het hof op basis van hetzelfde dossier genoeg reden voor vervolging zag? Het OM wil niet op die vraag reageren. 'We willen ons nu concentreren op de behandeling van de zaak', aldus een woordvoerder.

De officier van justitie zei er tijdens de regiezitting in januari wel iets over: 'Wij hebben na bestudering van het dossier geconcludeerd dat het eerste onderzoek op onderdelen niet volledig was geweest.' Zonder de vasthoudendheid van vader Victor en zijn vriendin was deze strafzaak er niet geweest, aldus de officier. 'Zo simpel is het.'

Na de heropening van het onderzoek wordt alles op alles gezet. Oude en nieuwe getuigen worden gehoord, een tweede forensisch deskundige wordt geraadpleegd en de woning van Hélènes ouders, waar zij dan verblijft, wordt afgeluisterd.

Hélène is immers de enige die meer duidelijkheid kan verschaffen. Maar dat heeft ze nooit gedaan. Wel geeft ze in 2016 een interview met Trouw om het beeld van haar dochter als 'miezerig poep-en-plaskindje' recht te zetten. Ze zwijgt op aanraden van haar advocaat, vertelt ze dan. 'Alles wat ik zou hebben gezegd, had later tegen me gebruikt kunnen worden.' Ook laat ze zich ontvallen: 'Ik ga toch niet mijn kind over de reling gooien?'

Haar enige verklaring bij de politie is die van het eerste moment, dat ze sliep en wakker werd van de tocht, waarna ze ontdekte dat Sharleyne weg was. Die lezing wordt tegengesproken door een nieuwe getuige, een bovenbuurman die zegt dat hij moeder en dochter heeft horen praten die nacht en later een bonk hoorde. Dat Hélène wakker werd van de tocht, vindt het OM ongeloofwaardig: er zaten drie deuren tussen haar slaapkamer en die van Sharleyne.

Daarbij komt de rapportage van een tweede forensisch deskundige. Die stelt dat de verwondingen in Sharleynes hals en de puntvormige bloedingen op haar oogbindvliezen niet volledig verklaard kunnen worden door de val, maar duiden op verwurging. Op de pyjama van Sharleyne is onder de oksels bovendien dna-materiaal van haar moeder gevonden.

Uit afgeluisterde gesprekken blijkt dat ook haar ouders erop aandringen dat ze met de politie praat. Maar Hélène verzucht dat ze geen camerabeelden heeft die bewijzen dat ze sliep. Getuigen waren er niet. Ja, de vier katten. 'Maar die kunnen niet praten.'

Paul van Jaarsveld, Hélènes advocaat, wil in aanloop naar de rechtszaak niet reageren. Tijdens de regiezittingen toonde hij zich niet onder de indruk van de nieuwe 'bewijzen' van het OM - de getuigenis van de bovenbuurman en de deskundige die spreekt van verwurging. De NFI-deskundige blijft immers van oordeel dat de bloedingen in de hals en ogen van Sharleyne ook door de val veroorzaakt kunnen zijn. En de nieuwe deskundige heeft Sharleynes lichaam zelf niet kunnen onderzoeken.

Van Jaarsveld vindt het vreemd dat na twee jaar opeens een nieuwe getuige opduikt. Diens verklaring kan zijn beïnvloed door alle media-aandacht voor deze zaak, aldus de advocaat.

Advocaat Sébas Diekstra van vader Victor zegt juist dat er nu 'overweldigend' bewijs ligt dat Sharleyne om het leven is gebracht. De opstapeling van bewijsmiddelen maken andere scenario's volgens Diekstra 'volstrekt onaannemelijk'. 'De vader ziet het strafproces daarom met vertrouwen tegemoet. Hij gaat ervan uit dat er recht zal worden gedaan aan zijn dochter.'

De zaak wordt vanaf woensdag vier dagen lang inhoudelijk behandeld in de rechtbank in Assen.

Dankzij inspanningen van vader Victor staat Hélène J. na drie jaar alsnog voor de rechter voor moord op haar dochter Sharleyne. Hoe is het zover gekomen?

VERANTWOORDING

Dit verhaal is gebaseerd op informatie uit voorbereidende rechtbankzittingen, vertrouwelijke justitiële documenten, verslagen en e-mails uit het hulpverleningsdossier en het rapport over deze zaak van de Inspectie Jeugdzorg, Inspectie voor de Gezondheidszorg en de Inspectie voor Veiligheid en Justitie.