Hoe ambitieus is Van der Reijden?

ALS DE Nederlandse sportwereld het echt zou willen, dan had Joop van der Reijden haar in een dag of tien van een nieuwe voorzitter kunnen voorzien....

POUL ANNEMA

Morgen wordt de vergadering van NOCNSF gevraagd in te stemmen met een statutenwijziging die leeftijdsdiscriminatie uitsluit. In dat geval kan de bijna 72-jarige tussenpaus in functie blijven; nog zes maanden óf tot in lengte van jaren.

De opvolger van Huibregtsen is dus Van der Reijden, wat dat betreft heeft hij zijn eigen mogelijkheden om de vacature snel te kunnen vervullen niet overschat. Met een glimlach is hij de top van de Olympus beklommen en met nog geen tien paarden lijkt hij daarvan af te halen. Tenzij de vlak voor het weekeinde tot leven gekomen rebellie in twee dagen tijd meer blijkt te zijn dan de laatste adem van een tot de ondergang gedoemde medebestuurder.

Morgenavond zal de tot aftreden gedwongen Riens Meijer in zijn laatste stuiptrekking zijn eigen hachje proberen te redden door te wijzen op de grenzeloze ijdelheid van een interim-voorzitter die tracht de macht naar zich toe te trekken. Het is Van der Reijden er volgens hem niet om te doen geweest de rimpels in het olympisch kleed glad te strijken; hij heeft de vlag voor zichzelf willen uithangen en met de stoelendans achter de bestuurstafel een mes in rug van zijn voorganger (Huibregtsen) gezet.

Het broeit dus weer in de olympische wereld, zoals het altijd heeft gebroeid. Huibregtsen was een doener die graag het beeld van onverstoorbaarheid opriep, maar als gevolg van de onverzoenlijkheid tussen hem en IOC-lid Anton Geesink ontstond er op Papendal een ronduit explosieve sfeer. Pas nadat Huibregtsen in Nagano uit de bocht vloog en besloot terug te treden, werd duidelijk hoe hoog het oud zeer zich had opgestapeld.

In die dagen omschreef Van der Reijden de man die hij had afgelost als 'een goed voorzitter, met maar één probleem: hij kon niet overweg met Geesink'. Voor Van der Reijden stond vanaf dat moment vast dat de nieuwe voorzitter in ieder geval door één deur kan met Geesink.

Een complicatie in de zoektocht naar de nieuwe voorzitter is het verschijnsel Geesink overigens niet geweest. Die missie is namelijk ondergeschikt gemaakt aan de opdracht die Van der Reijden zichzelf heeft gesteld om de totale koepel door te lichten. Uit een in het Algemeen Dagblad gepubliceerde reconstructie blijkt dat hij zich daarbij heeft verlaten op de steun van diverse onderzoeksbureaus (voor de totale kosten is twee miljoen gulden op de balans gereserveerd). Liefst 34 knelpunten vertragen de gang van zaken op het hoogste nationale sportniveau, zo meldt Van der Reijden in zijn notitie 'Een slagvaardiger NOCNSF'.

Hoe radicaal de crisismanager te werk is gegaan blijkt vooral uit het feit dat hij een vrijwel nieuw bestuur heeft samengesteld. Van het kabinet Huibregtsen houden alleen penningmeester Faber en de eind vorig jaar gekozen Peter Vogelzang en Ellen de Lange hun post; de rest wijkt voor Erica Terpstra, Ruud Vreeman, Frits Brink, Wim Cornelis, Hans Gerrit Jans en Ton Nelissen; stuk voor stuk kandidaten met sport-politieke ervaring.

Het moet anders bij NOCNSF, sneller en beter.

Huibregtsen is bij zijn vertrek met lof overladen voor zijn optreden in de politiek en de zakenwereld, waar hij de miljoenen liet stromen. Afgaande op de bevindingen van Van der Reijden zijn andere kanalen dichtgeslibt: de modder zit nog niet tegen de ramen, maar de tussenpaus acht de tijd rijp voor een grote schoonmaak.

Dat laatste getuigt van grote ambities en wie Van der Reijden kent moet daarvan niet hebben opgekeken. Zijn grootste opposant, Riens Meijer, toevallig ook de man die hem het huis van NOCNSF binnenloodste, draagt hem nu zijn ijdelheid na en spreekt de verwachting uit dat de klok in de Nederlandse sport door toedoen van Van der Reijden twintig jaar wordt teruggezet.

Meijer verplicht zichzelf die opmerking morgenavond hard te maken en ondertussen zal Van der Reijden het veld, vanaf de voorzitterspost, overzien en naderhand zijn conclusies trekken. In het deze week verschijnende vakblad Sport Bestuur & Management zegt hij: 'Als mijn voorstellen niet worden aangenomen, zou ik teleurgesteld zijn. Maar aan de kant zeg ik net zo gemakkelijk: heren, ik ga maar weer eens verder, het was mij een genoegen.'

De vraag is, als zijn voorstellen wel worden aangenomen, hoe lang Van der Reijden het schip zelf nog in dit woelige water wil besturen. Riens Meijer weet het antwoord; tot hij erbij neervalt. Van der Reijden zelf zegt het met de diplomatie die hem eigen is: 'Zo lang mijn bestuur me gedoogt'. Hij is niet de voorzitter die zijn bestuur kiest; hij is de architect van het bestuur dat nu zíjn voorzitter zal kiezen. En als dat Van der Reijden zelf is dan is er in ieder geval na morgen geen leeftijdsbelemmering meer die hem kan dwarsbomen.

Poul Annema

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden