Hockeysters veren op na dreun

Volgens aanvoerder Maartje Paumen is de Nederlandse hockeyploeg door het plotselinge wegvallen van Willemijn Bos mentaal alleen maar sterker geworden.

LONDEN - Hockey


vrouwen, groep A


Caia van Maasakker schetst zondag haar verbazing dat uitgerekend zij als vervangster van de geblesseerde Willemijn Bos een strafcorner mag benutten tegen België. Als Kim Lammers de twee fantastische treffers bij haar olympische debuut beschrijft, schiet ze vol. Die kant van zichzelf toont de 31-jarige spits liever niet. Maar haar tranen illustreren indirect de emoties bij de hockeysters, die het trieste afscheid van Bos moesten verwerken.


Meer dan een sportieve uitdaging is de confrontatie met België in de Riverbank Arena een mentale test voor de hockeysters die in Londen hun titel verdedigen. Met een gescheurde kruisband keerde libero Bos vrijdag terug naar Nederland en die klap galmde twee dagen na. Niet alleen de score tegen olympisch debutant België (3-0) is geruststellend, zegt aanvoerder Maartje Paumen.


'We hebben klotedagen achter de rug, maar alle emoties wel met elkaar gedeeld. Na de blessure van Willemijn en haar vertrek zijn we alleen maar bij elkaar geweest. Er werd niet veel gezegd. Maar de speelsters wilden bij elkaar zijn om het gezamenlijk te verwerken. Het heeft ons als team alleen maar sterker gemaakt.'


Van Maasakker had zich al verzoend met de soms ondankbare rol van reserve, die buiten het olympisch dorp moet verblijven. 'En dan krijg je plotseling te horen dat je gaat spelen. Ik dacht: oké, dat gaan we doen. Maar ik sta hier met een dubbel gevoel. Ik voelde het verdriet in de groep over de blessure van Willemijn. We moesten het een plek geven en dan scoor ik ook nog in mijn eerste wedstrijd op de Spelen.'


Paumen: 'Voor Caia was het lastig om zo binnen te komen, maar we hebben er alles aan gedaan om Caia op haar gemak te stellen. Dan is het mooi om te zien dat ze ook nog een doelpunt mee pakt.'


Aftocht

De aftocht van Bos dwong bondscoach Max Caldas tot enkele, tactische aanpassingen. Zo moet Paumen soms defensiever spelen dan haar lief is. Caldas koos tegen België voor een defensie met Polkamp en De Blaey op de flanken en Paumen als centrale verdediger. 'Het is even aanpassen, normaal speel ik als vrije verdediger aanvallender', zei Paumen.


'Ik dacht soms na een aanvallende actie: nu moet ik snel terug naar achteren. Het is even wennen. Voor het team moet je soms iets doen, wat je minder leuk vindt.' Ze zal ook geen ouderwetse libero worden als haar voormalige teamgenoot en klankbord Minke Booij. Paumen, glimlachend: 'Dan was ik vandaag niet over de middenlijn gekomen.'


Caldas laat Paumen wel geregeld doorschuiven naar het middenveld. Dan verzorgen Polkamp, Van Maasakker en De Blaey de verdedigende taken en fungeert De Goede als controleur. Paumen: 'Het is de kracht van deze ploeg dat we in wisselende samenstellingen kunnen spelen. We zijn gewend om veel te rouleren, dat is het voordeel geweest van onze voorbereiding.'


Suïcideloper

Van Maasakker versterkt tevens het strafcornerteam. Paumen pusht op de lat en wordt geraakt door een Belgische suïcideloper. De Goede mist twee keer, maar de sleeppush van Van Maasakker is een extra wapen. 'We hebben nu drie, vier goede schutters op de kop van de cirkel staan', stelt Paumen. 'Onze corner is altijd gevaarlijk. Tegenstanders weten op een gegeven moment niet meer op wie ze moeten lopen.'


De Goede kan de strafcorner rustig aan anderen overlaten, want de speelster van Amsterdam is in haar 100ste interland wederom een meerwaarde op het middenveld. Met een prachtige demarrage en een assist op maat voor Lammers doorbreekt De Goede vlak voor rust de patstelling tegen de Belgen, die bij hun olympische ouverture slechts willen tegenhouden.


En wie anders dan topspits Lammers passeert de pas 17-jarige keepster D'Hooghe met klassieke Kim Lammers-treffers. Hard inspelen en Lammers kruipt voor de Belgische verdedigers De Groof en Van Regemortel. De bal hoog en hard of met een subtiele curve in het doel, Lammers heeft het allemaal in huis. Twee keer had ze moeten toekijken bij de Spelen, Londen 2012 moet haar toernooi worden.


Zo intens beleeft Lammers haar eerste Spelen dat het haar na afloop even te veel wordt. 'Twee goals bij mijn olympische debuut in een vol stadion, dat is toch mooi? Mijn droom is uitgekomen.' Of we haar huilbui kunnen negeren? Nee, natuurlijk niet. De tranen van Kim Lammers zijn immers net zo puur als haar tirade na een nederlaag.


Als geen ander zal Lammers hebben gevoeld, wat Bos nu doormaakt. De topscorer miste immers de Spelen van 2008, omdat ze te laat was hersteld van een kruisbandoperatie. Streep eronder, zegt Lammers. Of zoals De Goede het verwoordt: 'Willemijn is nog wel bij ons. Maar ze is niet hier.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden