'Hij zat niet in mijn ziel'

Sofie (44) koos voor een getrouwde man. Dat hij niet zou blijven, gaf niet. Het ging puur om vandaag.

'Ik kende de getrouwde man al, we werkten samen: een aardige vent. Een beetje weinig ruggengraat misschien, iemand die bij meningsverschillen nooit partij trekt en altijd de rol van bemiddelaar kiest, maar heel charmant. Toen ik een andere baan kreeg, verloren we elkaar uit het oog, maar zeven jaar later ontmoetten we elkaar voor de tweede keer. Ik was net gescheiden, en had het gevoel dat alles aan mij op dat moment tijdelijk was, of ik in een overgangsgebied bivakkeerde. Ik was op zoek naar een huis, naar een nieuwe baan, mijn oude woning moest nog verkocht, de wonden van de scheiding waren net genezen. Deze man bezorgde me lucht, het squashen en lachen samen was ongecompliceerd gezellig en al snel begonnen we wekelijks af te spreken, ook al had hij thuis een gezin en was ik allerminst uit op een verhouding met een gebonden man. Op een dag, nu een jaar geleden, kwam hij in mijn donkere, geleende flat, en zoende hij mij in de woonkamer. De kus was niet duizelingwekkend, maar toch fijn.

Ho even, zei ik, jij bent getrouwd, daar begin ik niet aan. Waarom zou ik je maîtresse willen worden. Meer hebben we er die middag niet over gezegd. Ik maakte koffie, we kletsten wat en dat was dat. Misschien zocht hij een uitweg en ik vond in hem een schat. Het was heerlijk om plezier te maken en te sporten, waarom de rest dan niet.

Deze situatie heeft een paar maanden geduurd: beetje zoenen, dagjes uit, seks. Mijn vriendinnen kwamen met goedbedoelde adviezen. De kans dat hij voor jou kiest, is heel klein, zeiden ze. Maar ik wil helemaal niet dat hij voor mij kiest, antwoordde ik dan. En toch slopen, met regelmaat, met het toenemen van de vertrouwelijkheid, onbedoeld verwachtingen onze verhouding binnen. Mijn vriend begon steeds meer toespelingen te maken op zijn vertrek bij zijn gezin. In juni zei hij: mijn vakantie in augustus is natuurlijk al geboekt, ik kan nu niet weg, maar als ik terug ben, verlaat ik hen voorgoed. Niet dat ik hem daar om vroeg, maar naarmate hij er vaker over sprak, begon ik er de voordelen van te zien en me erop te verheugen. Toen het zover was en het einde van de zomer naderde, liet hij zich ineens van een veel voorzichtiger kant zien, een karaktertrek die ik hem als leidinggevende al had kwalijk genomen. Hij trok op een dag weliswaar in bij zijn broer, maar keerde onmiddellijk weer terug toen zijn twee kinderen belden dat ze hem misten. Hield ik van hem? Houd je van iemand als hij de hele dag in je hoofd zit, als je steeds aan hem denkt? Is het een kenmerk van liefde wanneer iemand je vrolijke, zorgeloze momenten bezorgt?

Een vorm van liefde was het onmiskenbaar. Toch had ik nooit aangedrongen op zijn vertrek en lukte het me niet de woorden 'ik houd van jou' uit te spreken. Er waren momenten dat het voelde als een keuze om van deze man te houden. En op een of andere manier was dat prettig. Een keuze voor iemand betekent dat je later ook weer tegen iemand kan kiezen. Een minder grote afhankelijkheid dan wanneer je iemand je hele hart geeft. In mijn huwelijk had ik mij laten meevoeren met een onophoudelijke stroom van verliefde en onzekere gevoelens die mij tot vermoeiends toe tot speelbal maakten. Mijn ex-man was iemand die ik adoreerde, een geliefd man bij onze vrienden, verstandig ook en intelligent. En hoe heerlijk het ook was mij zo uit te leveren, ik ben angstig geworden voor de zwarte keerzijde. Diep in mijn hart ben ik mijn hele huwelijk bang geweest dat hij me zou verlaten, en toen dat gebeurde was ik totaal gebroken. Met de getrouwde man was het leuk, maar hij zat niet in mijn ziel gekrast. De liefde voor hem maakte weliswaar een groot deel van mij uit, maar ik viel er niet mee samen en als je hem uit mij haalde, leefde ik gewoon verder. Dat heb ik dat hele jaar dat we samen waren geweten en maakte vreemd genoeg de momenten met hem niet minder fijn, maar luchtiger, er hing minder van af. Al die bijkomende ideeën over een gezamenlijke toekomst waren ineens niet belangrijk meer, het ging om vandaag. Ik koos voor hem en het had iets volwassens, die keuze. Soms zelfs iets ridicuuls, wanneer ik bij machte was mezelf van een afstandje te bekijken, en te denken: kijk nou, Sofie met haar getrouwde kerel.

Als hij bij mij was, keek hij vaak op de klok. Sorry, ik moet zo echt gaan, zei hij dan. Nadat hij voor de tweede keer tevergeefs had geprobeerd zijn gezin te verlaten, geloofde ik er niet meer in en zei: nu stop ik ermee. Toch stond hij een paar weken later voor mijn deur en ontving ik hem met open armen. Ik had die hele dag afspraken maar vanavond laat zou ik er weer zijn, redde hij het? Natuurlijk, knikte hij. 's Avonds zag ik tot mijn blijdschap licht branden, maar bij binnenkomst merkte ik dat alles er precies zo uitzag zoals ik het had achtergelaten. Mijn vriend was nergens te bekennen. In de woonkamer vond ik zijn afscheidsbrief: het was allemaal een grote vergissing, hij kon dit niet. Twee keer las ik wat hij geschreven had, toen heb ik de brief weggegooid. Ik was verdrietig, had graag met deze man verder geleefd. Mijn vriendinnen kregen gelijk, en toch maakte hun gelijk het afgelopen jaar niet minder mooi want al die tijd wist ik precies wat ik deed. Nu al kijk ik met meer vertedering terug op deze man dan op mijn huwelijk. Dat de mate van pijn geen verband hoeft te houden met de intensiteit van de liefde, stemt hoopvol voor de toekomst.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Sofie gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden