Hij wist van tevoren ook niet dat ze zo'n grote snater zou hebben

De nabeschouwing

 

'Denk jij dat ze het gezellig vonden gister?'

De Man keek op van zijn krant. 'Ja, waarom niet?'

Het was zaterdagochtend, buiten miezerde het en ik stond de troep weg te werken van de avond ervoor. Etentjes waren één van de redenen geweest waarom we waren gaan samenwonen, die andere was de aanschaf van Netflix, want in je eentje series kijken is niks aan, dat heeft het met etentjes geven gemeen. Tijdens die dinertjes serveerden we standaard een preitaart (een van de weinige, smaakvolle erfenissen uit de Nijmeegse periode van de Man, het enige bovendien dat we zonder al te veel paniek op tafel kregen), IJ-bier, rode wijn, chocola en Miles Davis, een succes vonden we zelf, en de vrienden uit Friesland van de avond ervoor waren zo beleefd geweest om dat te bevestigen. Maar laat was het niet geworden.

'Nou', zei ik terwijl ik een ovenschaal afdroogde. 'Ze waren zo vroeg weg.'

'Ze moesten toch nog helemaal terug?'

'Jawel. Maar hij zei niet veel, vond ik. Viel jou dat niet op?'

'Ik denk dat hij zich niet zo op z'n gemak voelde.'

'Waarom niet?'

'Hij voelt zich lekkerder als wij gewoon met z'n tweeën in de kroeg zitten.'

'Ligt dat aan mij dan?'

De Man keek naar buiten. De reiger stond er weer, een oude, stramme zemelaar die ik eens een stuk oud brood en een stuk banaan had toegeworpen. Hij was er gretig op af gestoven, maar had er na wat vreugdeloos gepik evenwel geen hap van gegeten; toen ik even later op Wikipedia het dieet van de ardea cinerea opzocht, begreep ik waarom. Dat hij nu toch weer wilskrachtig naar binnen stond te loeren, was even lief als zinloos, want ik ging toch echt niet met vissticks in de weer.

'Joehoe!' zei ik.

De Man keek op. 'Ja, eh, hij voelt zich denk ik niet zo op zijn gemak met jou erbij.'

'Hoezo?'

'Gewoon. Hij vindt een ander type vrouw leuker.'

'Hoe bedoel je, een ander type vrouw?'

'Nou, iets minder dominant.'

Ik liet mijn theedoek op het aanrecht rusten. 'Najaa. Alsof ik de hele tijd over mezelf heb zitten praten. Zijn eigen vrouw is toch ook niet echt op haar mondje gevallen?'

'Nee, maar daar heeft hij toch ook spijt van?'

'Waarvan?'

De Man lachte. 'Hij wist van tevoren ook niet dat ze zo'n grote snater zou hebben.'

'Zegt-ie dat?'

'Nee, niet met zo veel woorden. Maar dat zie ik. Hij is bang van vrouwen met een mening.'

Het bleef even stil.

Toen zei de Man: 'Misschien had ik hem niet moeten zeggen dat hij voortaan wat vlotter moest doen.'

'Wat heb je gezegd dan?'

'Ik had gezegd dat jij dacht dat hij een mongool was, omdat hij nooit iets anders zegt dan: 'Moet je ook een bitterbal.' En dat-ie daarom wat beter zijn best moet doen. Daar blokkeerde hij kennelijk van.'

Ik liet een diepe zucht horen, mijn god. 'Heb je dat echt zo gezegd? Vind je het gek dat die man dichtklapt.'

'Maar dat vónd je toch ook?'

'Ja, maar dat hoef je toch niet tegen hem te zeggen? Bleven jullie daarom zo lang weg toen jullie sigaretten gingen halen?'

'Nou, ik vond het zelf eigenlijk ook wel leuk, weer even met z'n tweeën in de kroeg.'

'En dan laat je ons gewoon zitten?'

'Zij vond jouw verhalen wél interessant. Prima toch?'

Prima ja, net zo prima als preitaart: lekker makkelijk.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.