LUST & LIEFDE

'Hij wilde vooral horen hoe goed hij was'

Door de seksuele escapades van haar man bleef er weinig over van de energieke vrouw die Catharina (57) was. 'Ik bleef maar denken: het hoort erbij.'

Beeld -

'Wij zijn dertig jaar samen geweest, maar eigenlijk ontdekte ik al na drie jaar de eerste haarscheurtjes. Mijn man vond het prettig indruk op andere vrouwen te maken en soms had hij er een relatie naast. Als wij samen ergens dansten, dan zagen anderen dat geweldige stel dat zo innig kon zwieren. Voor een deel voelde ik me ook zo, de bevoorrechte echtgenote van de charmante man die iedereen wel zou willen hebben. Toch zag ik al dansend vooral de man die zichzelf tentoon stelde. Hij wilde voortdurend van anderen weten hoe leuk en onmisbaar en goed hij was.

In het café kan ik het type vrouw waarop hij viel, zo aanwijzen. Vrouwen met problemen, die hij, Superman, wel even oploste. Mijn man, de vrouwenredder. Soms maakte ik stampij als ik vond dat hij te ver ging. Dan was het twee dagen hommeles, maar dat zakte dan weer weg als hoofdpijn. Ik verzette me tegen zijn gedrag en tegelijk probeerde ik me erbij neer te leggen.

De jarenlange, seksueel getinte escapades van mijn man zijn mij niet in de koude kleren gaan zitten, ze hebben me bergen energie gekost. Mijn opgebouwde achterdocht zit in mijn botten. Ik heb dat najagen van vrouwen nooit gedoogd, maar wel mijn uiterste best gedaan om, onder meer door eindeloze therapiesessies, een prettige relatie met hem te krijgen. Het klinkt misschien alsof ik mijn kop in het zand stak, maar ik meen het als ik zeg dat we verder een fijne tijd hadden. Ondanks deze akelige rode draad in ons huwelijk. Een zo'n langdurige verhouding gaat natuurlijk allang niet meer alleen over de liefde tussen twee mensen. Dat deel dat niet zozeer met ons tweeën te maken had, dat deel bijvoorbeeld waarin wij de gezellige vrienden waren of de leuke ouders, was goed. Wij hadden allebei onze eigen zaak. Ook daarin vonden wij elkaar.

Dat stimuleren van elkaars talenten en onze kinderen waren in de loop der tijd de drijvende krachten geworden achter ons huwelijk. Maar waar ik tevreden was met mijn zaak en het gezin, bleef hij hunkeren naar nog meer erkenning. Zijn werkkamer was een magneet, de plek waar hij tot 's avonds laat zat en niemand anders toeliet. Achter dat ego, achter de arrogantie waarmee hij als een almachtige God een restaurant kon binnen denderen, zat een dikke laag onzekerheid en frustratie. Hij zei soms op kwetsbare momenten: 'Op een dag gaat hier de bel en staat er iemand voor de deur die zegt, komt u maar mee, meneer, u heeft helemaal geen recht op dit prachtige huis met dit prachtige gezin.' Heel naar eigenlijk.

Ik heb almaar geprobeerd me met hem te verzoenen maar kon niet voorkomen dat ik van een vrolijke vrouw veranderde in een te waakzame controlfreak. Verdwenen, die blije energieke Catharina. Alleen als het druk was, met anderen erbij en dat was vaak, was het gezellig. Als we weer met zijn tweeën waren, veranderde die vrolijkheid in schrijnende leegte en was het of we de bodem niet konden bereiken. We spraken met elkaar, maar onze gesprekken hadden geen consequentie, we hadden seks, maar zonder echte intimiteit. Hij was er wel, maar niet met zijn hele wezen. Ik bleef maar denken: het hoort erbij, die vluchtigheid, die andere vrouwen, het stelt niks voor. De laatste tien jaar lukte dat steeds minder. Ik raakte ervan doordrongen dat ik zo niet eeuwig door wilde gaan, ook al was ik met die dertig jaar al een eind op weg. Ons huwelijk was op. Het was tijd dat onder ogen te zien. Dus toen ik op een late avond een sms zag van de zoveelste vrouw die iets met hem wilde drinken, heb ik hem wakker getrommeld en naar beneden gehaald. Daar, aan de keukentafel, begon hij opnieuw zijn zoveelste charmeoffensief, maar dit keer vond ik voor het eerst de kracht hem van me af te duwen: 'Ga weg, het komt nooit meer goed.' Ik was boos, al bleef het in mijn hoofd kalm. Blij dat ik eindelijk dit besluit kon nemen. Blij ook dat ik geen andere man nodig had als excuus om met dit huwelijk op te houden. Een paar weken later al zaten we hier in de kamer gemoedelijk de messen en de vorken en de lepels te verdelen. Ja, ons huwelijk was gewoon op. Dat vond ook hij.

Onlangs, vier jaar na de scheiding, ben ik verliefd geworden op een man met wie wij als echtpaar al bevriend waren, maar die ik nooit met liefdesogen had bekeken. Mijn kinderen zeiden: Wat? Jij en Oscar? Ja. Ik en Oscar. Het contrast is enorm. Na de harmonieus verlopen scheiding had mijn ex snel een ander, maar zelf heb ik geen seconde gedacht dat een mooie, volwaardige liefde voor mij was weggelegd. Dertig jaar had ik in argwaan geleefd, dertig jaar een man die ik nooit vertrouwde. Ik ben nog iedere dag verbaasd over deze geweldige nieuwe liefde, zijn betrokkenheid, over de manier waarop hij vraagt of hij mee zal gaan naar een onderzoekje in het ziekenhuis. Vanzelfsprekend misschien, maar voor mij een openbaring. Zo intens kan liefde dus zijn. Ik ben weer goedgehumeurd, het is heerlijk niet meer op mijn hoede te hoeven zijn, mezelf niet meer te hoeven beschermen. Ik word niet meer gekwetst. Mijn nieuwe man is als een bedding die kan overstromen, leeg kan staan, maar die bedding blijft hoe dan ook. Zoiets. Nooit eerder gezien ook hoe knap hij eigenlijk is. Ik voel me zo bevrijd, ik kan het wel van de daken schreeuwen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Catharina gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden