Hiddink hakt zijn hoofd liever zelf af dan dat hij zich laat ontslaan

Ik heb weleens aan leidinggevende redacteuren gevraagd waarom zij hun verslaggevers, mannen en vrouwen soms van middelbare leeftijd, met veel arbeidsjaren en verdiensten, na wedstrijden altijd achter die snotneuzen van voetballers laten aanhollen om altijd weer dezelfde wezenloze quootjes uit hun onwillige gezichten te laten optekenen.

Het is een beetje onterend. De spelers zeggen nooit iets interessants. Dat kan ook helemaal niet, want ze zitten nog vol adrenaline, een goedje dat het gezonde verstand uitschakelt en vaak ook het talent om sympathiek te zijn.

Ik weet zeker dat spelers er zelf ook geen fluit aan vinden - zonder uitzondering verstijven zij in clichés. Sneijder is bijvoorbeeld een man van Istanbul, Ibiza en Yolanthe, na wedstrijden klinkt hij als een vroegwijze puber.

Als niemand er wat aan vindt, vroeg ik dus, waarom er dan mee doorgegaan? Het antwoord luidde: u, lezer, hebt er behoefte aan. U schijnt die quootjes belangrijk te vinden. Als ze niet in de krant staan, verandert u in een onbevredigde consument en kiest u voortaan een ander nieuwsproduct.

Als dit echt waar is, vraag je je af: wat vindt u er dan zo boeiend aan? Het moet haast wel zijn dat er van de kwetsbaarheid van spelers wordt genoten. Het geschutter van de sterren geeft ons misschien wel het valse, maar rustgevende idee dat zij nog een beetje op ons lijken. Het biedt troost: we worden niet in alles overschaduwd.

Eigenlijk is het dus begrijpelijk dat bijvoorbeeld Van Persie geen zin heeft om na elke wedstrijd opnieuw zijn kwetsbaarheid te tonen. Als een van de weinigen geeft hij zijn interviews aanvallend, licht agressief: hoofd en bovenlichaam vooruit gestoken, diep in de persoonlijke ruimte van Bert Maalderink, en dan een spottend lachje: Wat zeg je, Bert? Waarom stotter je nu zo?

Vrienden hebben Van Persie uitgelegd dat hij met deze manier van interviews geven niet sympathiek overkomt. Dat vond hij vervelend om te horen. Laatst nodigde hij daarom enkele verslaggevers uit op een gewone dag, zonder wedstrijdspanning. Zodat we ook eens konden horen hoe leuk en sociaal hij gewoonlijk klinkt.

Bondscoach Hiddink heeft de laatste tijd ook slechte ervaringen met interviews na de wedstrijd. De ene keer stikt hij in zijn woede, de volgende weet hij van verwarring niet wie hij allemaal de schuld moet geven.

Vrijdag zei hij dat hij opstapt als zondag van Letland wordt verloren. Nu was zijn hoofd er na een volgend verlies sowieso wel afgegaan, maar nu heeft hij op zijn minst het initiatief terug: als zijn hoofd dan toch moet worden verwijderd, trekt hij dat er nog altijd zelf vanaf.

Van Persie moet een keer een doelpunt maken, Hiddink zijn ploeg eens laten winnen. Dat blijft wel staan. Maar hun eer hebben zij voorlopig terug, voordat straks, na Letland - je weet niet hoe het afloopt - de adrenaline weer roet in het eten kan gooien.

Reageren? p.middendorp@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.