'Hey, get ready for this!'

België Antwerpen..

N23.30 uura na na na na na na naBaby give it upGive it up!Baby give it u-hup

Witte T-shirts en tanden worden fluorescerend verlicht door de blacklights van Bonaparte, de karaokebar van Dimitri VanTomme – Belgiës knuffel-dj en tv-presentator. Dimitri staat vanavond in Antwerpen zelf achter de draaitafel, maar schroomt niet af en toe op het podium te springen om zijn zangtalent te demonstreren.

Hold me

Love me

‘Háááárder!’, blèrt de zaak. De uitzinnige menigte lalt mee en danst, gearmd, op de maat van de muziek. Bier vloeit rijkelijk, de stemming zit er in.

(Galmend): ‘En nou allemáál’:

Eight days a week!

Songteksten worden geprojecteerd op tv-schermen die overal in de bar hangen, afgewisseld met beelden van Jackass, de stuntmannen van MTV.

‘We werken in blokken’, zegt barvrouw Kathleen, terwijl een stuntman op het scherm achter haar zich door een krokodil in zijn tepel laat bijten. ‘Alleen karaoke zingen gaat op den duur vervelen. Zodra mensen in slaap vallen of de zangers op het podium wegfluiten, zetten we een stevige dansplaat op.’

Zoals deze:

You’re my first

you’re my last

my everythi-hiiing

Zestien- tot vijftigjarigen beginnen te jiven op de zomerhit van Barry White uit 1974. We gaan maar eens een adresje verder.

01.15 uur

Antwerpen mag dan bekendstaan om zijn cafés, clubbing is zeker zo leuk – het nachtleven gaat hier naadloos over in de dag. Een taxi brengt ons van de Grote Markt naar de Lange Schipperskapelstraat nabij de Schelde, waar dj F.R.A.N.K. in Red and Blue aan de knoppen draait.

‘Hey Antwerp, get ready for this!’

Het geluid van een opstijgend vliegtuig, opzwepende scratchsound, een beat die door je onderbuik dreunt. Breedgeschouderde beveiligers vegen het dansend publiek van het podium. De zwarte gordijnen schuiven open, vier blondines in hotpants heupwiegen met ontblote buiken synchroon op de beats van Armand van Helden.

U don’t know me

Alles is zwart, op de bar, de kerstboom en de verlichting na. De leeftijden zijn hier hoger en de rokken korter. Hier drink je geen bier, hier nip je aan Bacardi en Canada Dry.

De dj duwt het vinyl op de draaitafel, met heftige bewegingen, tegen de klok in. De lampjes op F.R.A.N.K.’s laptop slaan rood uit, de meters schieten heen en weer op de maat van de muziek. Zweet spat in het rond, de massa stampt op het ritme en de stroboscopen deinen mee.

U don’t understand me

So why do u judge my life

03.15 uur

De kortste weg van Red and Blue naar club Nanno sur L’O is via de rosse buurt. In het Schipperskwartier staat Villa Tinto, een roodverlicht megabordeel met 51 peeskamers (‘suites’) die rondom een steeg zijn gegroepeerd, verspreid over twee verdiepingen. Halverwege de steeg wordt de rode zee van licht onderbroken door het neonblauw van een politiedependance.

Achter een van de ramen roken de Bulgaarse ‘Kitty’ (20) en de Hongaarse ‘Christina’ (35) samen dezelfde sigaret. ‘Natuurlijk’ mogen we binnenkomen. Boven knipt Christina de pornofilm uit en laat ze haar gasten plaatsnemen op het kingsize bed, dat bijna de hele oppervlakte van haar kamer beslaat.

‘De Vlamingen en Walen zijn verdreven door Marokkaanse klanten’, zegt Christina. ‘Die zijn luidruchtig, ze dingen af en willen allemaal zonder condoom. Tot 40 euro wil ik nog wel zakken, maar 30 is echt ridiculous.’

Bovendien hebben de meeste clubs tegenwoordig op zaterdagavond gay night, klaagt Kitty. ‘Dus dat schiet ook niet op.’ Nederlanders hebben geld en doen niet moeilijk, maar die heeft zie hier al heel lang niet meer gezien. ‘So you understand that this is not the best times for us.’

04.00 uur

Sjans.

‘Zijt ge ’ier zelfstandig?’, vraagt een dronken Marokkaan onder de kroonluchters en spiegelbollen van Nanno sur L’O, een discotheek in de Noorse postboot die op het Bonapartedok drijft. Zonder het antwoord af te wachten grijpt hij naar borsten en billen en stelt hij voor de kleinere ruimtes van het schip te verkennen, het floatel Diamond Princess, dat vijftig hutten à 77 euro per nacht herbergt (139 euro voor de Diamond-suite).

‘De verhalen over Nederlanders die zich in het weekend in Antwerpen komen misdragen, zijn volledig achterhaald’, zegt de barman. ‘Maar die nieuwkomers hier in Antwerpen... Daar wordt nogal eens over geklaagd. Ze zijn erg handtastelijk.’

‘Voulez-vous coucher avec moi, ce soir’, lalt de borsten- en billenman op Lil’ Kims gehijg dat door de speakers schalt. Antwerpen is volgens hem the place to be. De dj’s zijn cool, het publiek is gewillig en ‘het is lekker dat ik er hier niet al om één uur ’s nachts uit word gegooid omdat de tent sluit’.

Dat is zo, dus gaan we zelf naar de uitgang op zoek.

04.45 uur

Zes van de 25 kleerkasten/beveiligers staan voor de ingang van Noxx, de nieuwste club die Antwerpen rijk is. Het is een van de grootste muziektempels van West-Europa, met een main room, een VIP Diamond Club voor MIP's (Most Important Persons) die vanaf een balkon neerkijken op de danszaal, een loungerestaurant en een darkroom met undergroundmuziek. De grootste verrassing: een champagnebar in de damestoiletten. Want ‘dames gaan altijd in groepsverband naar de wc’, zegt hoofd beveiliging Peter Firlefeyn. De barman in de toiletten schenkt champagne en geeft make-upadvies. Muziek dreunt door de zalen, op alle mogelijke plekken wordt gedanst, tot in de garderobe aan toe. Dj Tiësto heeft de vloer in zijn ban.

‘Put your hands in the air!’

Alle handen gaan de lucht in, ogen zijn gesloten, het publiek lijkt in een roes. ‘Het is de natte droom van elke dj om hier te draaien’, zegt Firlefeyn. De draaitafels hebben veel weg van het instrumentenpaneel van een straaljager. Veelkleurige led-lampen bewerkstelligen een psychedelisch gevoel, laserstralen flitsen door de ruimte. In de Noxx geeft alles licht; de muren, het plafond, de discovloer, de glazen reuzendonut waar het hoofd van de dj doorheen steekt.

Ooh it seems

like the world around you

is breaking

and it feels

like there’s no one else around

De Noxx kan 1950 bezoekers bergen en wordt om die reden streng beveiligd. Het publiek wordt bij binnenkomst door gespierde mannen gefouilleerd. Terwijl dj Tiësto bij Carpe Noctum de schuiven helemaal open zet, roept Firlefyn iets door het microfoontje dat uit zijn hoofd lijkt te komen. Prompt duiken drie van zijn collega’s in de herentoiletten. Twee mannen worden met zachte hand naar de uitgang geleid.

‘We hanteren een nultolerantie bij drugs en geweld’, verklaart de hoofdbeveiliger. ‘Antwerpen kampte eind jaren negentig met geweld tussen gangs van beveiligers: Joegoslaven, Albanezen en portiers. We hebben de Nederlandse wetgeving ten aanzien van horecapersoneel in 1999 overgenomen; we screenen mensen en leiden ze op. Sindsdien kun je hier ’s nachts weer veilig over straat.’

07.00 uur

Het is nog donker als vuilniswagens de Grote Markt schoonvegen. Frituur Number One, het populairste frietkot aan de Hoogstraat, waar tout stappend Antwerpen een vette hap haalt alvorens huiswaarts te keren, is zojuist gesloten.

Met een ratelend kabaal rollen de rolluiken van de kiosken ertegenover open.

Op het station staan frisgedouchte mannen met attachékoffers bij de toiletten, tussen kortgerokte meisjes die na het stappen hun kater wegbraken.

Stilletjes glijdt de tgv over het Albertkanaal de stad uit. Ter hoogte van Breda wordt het langzaam licht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden