bellen met Verslaggever Pepijn de Lange

‘Het zware eenzame stappen zit er bijna op’

Het is de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Volkskrant-verslaggever Pepijn de Lange (24) loopt mee en ontmoet bijzondere wandelaars. 

Paul Jansen komt als eerste wandelaar over de finish tijdens de laatste dag van de 2019-editie van de Nijmeegse Vierdaagse. Beeld ANP

Goedemorgen Pepijn, hoe lang ben je al onderweg?

‘We zijn vanmorgen om kwart over vier gestart. We zijn nu zo’n vier uur onderweg en hebben er 17,5 kilometer opzitten. We lopen richting Nederasselt. Links van me zie ik suikerbieten, rechts maïsvelden.’

Met wie loop je vandaag mee?

‘Met een paar Molukse jongens van eind 20. De Molukse gemeenschap loopt altijd als groep mee. Een van de jongens met wie ik loop, draagt een vlaggenstok van wel 3 meter met een grote Molukse vlag eraan. Tijdens het wandelen raakt iedereen wat verspreid, je loopt toch in je eigen tempo. Maar in de wat grotere dorpen worden ze opgevangen door vrienden en familie die klaarstaan met heerlijk eten. Daar komt de hele groep weer samen.

‘Ik ben nu in Nederasselt en de militairen, die een eigen route lopen, komen er hier bij. Ik zie bataljons uit Noorwegen, Zweden, Duitsland. Ik loop nu naast een Amerikaan, die het zwaar heeft.’

Het is de laatste dag, is iedereen uitgeput?

‘Dat valt mee. De sfeer is opgewekt. Gisteren was er wat spanning, ’s ochtends al. Iedereen wist: vandaag wordt de zwaarste dag, vanwege de gevreesde Zevenheuvelenweg tussen Groesbeek en Berg en Dal. Gisteren vielen er ruim 1.100 mensen uit. Op de laatste dag zijn het er vaak een stuk minder. Als je de eerste drie dagen doorkomt, haal je de laatste meestal ook wel. Alhoewel: ik heb al een meisje huilend in het gras zien zitten, ik weet niet of zij het haalt.’

Jij hebt nog nooit de Vierdaagse gedaan, maar doet meteen mee met de maximale afstand. Hoeveel blaren heb je?

‘Ik heb twee dagen zonder blaren gelopen. Gisteren kreeg ik er ineens twee: onder elk kleine teen een. Daar heb ik gelukkig weinig last van. Ik heb wel al sinds de eerste dag last van m’n linkerknie, maar met veel tijgerbalsem smeren, wordt het in elk geval niet erger. Toen het gisteren ging heuvelen werd het wel heel zwaar. De laatste 12 kilometer liep ik op m’n tandvlees. We kwamen door Nijmegen-Oost, daar waren ontzettend veel mensen op de been, die moedigen je aan. Dat helpt.

‘Er heerst een gemeenschapsgevoel onder de lopers, dat is erg leuk. Je word in de watten gelegd als wandelaar. Er staan mensen langs de kant van de weg met water en kinderen met bakken snoep. Als je de 50 kilometer loopt, maak je elke dag een lus: je loopt een stuk waar de 30 en 40 kilometer niet komen. Dat stuk is het saaist, er staan weinig mensen aan de kant. Dat deel gebruik ik om alvast aan mijn stukje te werken op mijn telefoon. De deadline is vaak al een uur nadat ik ben aangekomen, vandaag nog eerder. Maar dat lukt, want tijd heb je tijdens het wandelen genoeg.’ 

Hoe ziet de rest van de dag eruit?

‘Vandaag is de dag dat we door Cuijk komen. Zo’n plaats loopt helemaal uit, overal staan muziekboxen, het ene muziekje gaat over in het volgende. Daarna gaat het kilometers door richting Nijmegen. Uiteindelijk lopen we over de St. Anna Straat die voor de gelegenheid wordt omgedoopt in de Via Gladiola. Iedere wandelaar krijgt een gladiool. Dan weet je: het zit het er bijna op, het zware, eenzame stappen.’

Lees hier de stukken die Pepijn de Lange eerder schreef over de Vierdaagse

Dag 1. In Elst lopen we Blanche Troost-Tompot tegen het lijf. Ze loopt de 30 kilometer, voor de eerste keer. Met haar 85 jaar is ze de oudste debutant. ‘Als ik volgend jaar nog kan lopen, loop ik de veertig kilometer’. 

Dag 2. Thomas Pruijsen (31) gaat met zijn zelfverzekerde, snelle tred snel op in de wandelende menigte, maar hij kampt met psychische klachten. Eind 2018 schreef hij een opbeurend blogbericht: 101 redenen om te blijven leven. Nummer 37: ‘De Vierdaagse weer lopen en mijzelf daarin opnieuw zo erg overwinnen.’

Dag 3. Voor Mandy Bol (23) uit Oss zijn de hellingen extra zwaar. Zij moet aan het eind van haar 40 kilometer de beruchte Zevenheuvelenweg tussen Groesbeek en Berg en Dal in haar rolstoel over zien te komen. ‘Het wordt pittig, maar ik heb er zin in’, zegt ze ’s ochtends, vlak na de start.

12-7-2019. Portret van redacteur Pepijn de Lange. Foto Najib Nafid Beeld Najib Nafid
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden