'Het zou prachtig zijn als ik het schrijven enorm ga missen'

Marion Pauw schreef Grijs Gebied voor de Maand van het Spannende Boek. Het zou weleens haar laatste thriller kunnen zijn.

Beeld Frank Ruiter

Nani uit De Wilden of Iris Kastelein uit Daglicht?

'Mag het ook een hoofdpersoon uit een van mijn andere boeken zijn? Mijn favoriet is Truitje uit Zondaarskind. Ik vind haar zó tof. Ze is een krachtige oude vrouw die veel tegenslagen heeft gekend, maar haar humor heeft behouden. Op een gegeven moment besluit ze wraak te nemen op vijandinnen uit het verleden. Ze is mij zeer dierbaar.

'Het succes van Daglicht is eerder door Ray dan door Iris bepaald. Ray is een ongebruikelijke hoofdpersoon, een man die vastzit in een tbs-kliniek voor een gruwelijke moord. Van Nani is vooral de zoektocht interessant en de dingen die ze meemaakt. Aan het begin van het boek is ze zo'n typisch vrouwtje uit Amsterdam-Zuid, daar heb ik juist helemaal niets mee.

'Ja, ik woon zelf ook in Amsterdam-Zuid. Om de hoek zit een rijtje delicatessenwinkels, met een hele goede kaasboer en een Franse bakker en zo. Mensen staan zich daar vreselijk aan te stellen. Ze kirren tegen de kaasboer. Het gaat nergens over. Ik was laatst op zo'n borrel, toen hoorde ik zeggen dat ze dit jaar pas één keer op wintersport was geweest. Zó blasé.'

Marion Pauw

1973 Geboren in Tasmanië

1990 Eindexamen havo in Ermelo

1995 Copywriter bij een reclamebureau, verhuist naar Curaçao

2005 Eerste thriller Villa Serena

2005 Verhuist naar Aruba

2006 Verhuist naar Nederland

2009 Wint Gouden Strop voor Daglicht

2010 Schrijft scenario tv-serie In therapie

2014 Hemelen

2014 Verkoopt 500 duizendste boek

2015 Grijs gebied (geschenkboek Maand van het Spannende Boek)

2015 We moeten je iets vertellen (verschijnt in juli)

Marion Pauw woont in Amsterdam met haar twee kinderen, Nadja (17) en Jiri (16).

Amsterdam of New York?

'Ik ben dol op New York, maar Amsterdam is mijn thuis en hier wonen al mijn vrienden. Het is een verschrikkelijk cliché, maar in New York hangt een heel fijne vibe. Iedereen daar probeert iets leuks te maken van schijnbaar alledaagse dingen. Nu zie je dat in Amsterdam ook steeds meer. Tien jaar geleden zag je in New York al hele funky coffeeshops.

'Ik ga er soms heen om te schrijven. Het klinkt gek, maar dat doe ik voor de rust. Ik heb daar geen sociaal leven, ik hoef niet naar feestjes en verjaardagen. Maar ik heb wel de energie van de stad om me heen en geweldige sushi en geweldige yoga en Central Park en alles.'

Jacob Derwig of Peter Blok?

'Jacob Derwig. Met hem heb ik veel gewerkt aan de scripts van In therapie. Hij is iemand die meeleeft en meedenkt. En ik vind hem een verschrikkelijk leuke man. Nu lijkt het natuurlijk alsof ik vóór Jacob kies, en tégen Peter. Dat is niet zo.

'Met In therapie stonden we voor een dilemma. Jacob was voor het tweede seizoen als therapeut niet voldoende beschikbaar. Een mogelijkheid was dat er een andere psycholoog zou komen, dan kon Jacob zelf in therapie gaan. Ik had Peter Blok nooit eerder ontmoet, maar toen hij binnen kwam, een reus van een man, heel rustig, wisten we meteen wat voor psycholoog hij zou worden. Waar Jacob soms flink uit de bocht vloog, was Peter wat geremd, bijna mysterieus. Het contrast werkte heel goed.

'De serie heeft veel voor me betekend. Als thrillerschrijver word ik snel in het hokje gestopt van de blonde bimbo die Bouquettereeks-achtige boeken schrijft met een moord erin. Dat is het stigma van veel thrillerschrijvers. Als de boeken dan ook nog eens literaire thrillers worden genoemd, zijn de rapen helemaal gaar. Het winnen van de Gouden Strop voor Daglicht en het schrijven van In therapie zijn voor mij een soort kwaliteitsstempel geweest. Het was heel goed voor mijn carrière.'

Aruba of Curaçao?

'Dat is ook een lastige. Ik heb op beide eilanden gewoond. Op Aruba heb ik veel fijne vriendinnen wonen, maar Curaçao is een leuker eiland. Toen ik daar voor een reclamebureau werkte, heb ik mijn ex-man ontmoet, de vader van mijn kinderen. Op Curaçao is meer te beleven dan op Aruba. Het landschap is er spannender, met hoogteverschillen en al die baaitjes. De historie is interessanter en de horeca meer ontwikkeld. Aruba richt zich meer op de Amerikaanse middenklasse, dat levert niet de meest spannende dingen op. Nee joh, ik zou daar nooit meer willen wonen.'

Beeld Frank Ruiter

Curaçao of Tasmanië?

'Tasmanië natuurlijk! Ik heb er tot mijn 6de gewoond. Mijn ouders kozen destijds voor het avontuur. Australië stimuleerde immigratie en mijn ouders leek het wel wat. Ik ben er helaas pas één keer teruggeweest, dat was tien jaar geleden, na mijn scheiding.' Lachend: 'Ik vond dat ik een louterende reis moest maken.

'Het was ontroerend, ik herkende de raarste dingen. Het licht bijvoorbeeld, dat is daar heel anders dan hier. En de geuren. Als klein meisje had ik jarenlang een nachtmerrie dat ik achterin een auto zat op een steile helling. Ik was bang dat de auto naar achteren zou klappen. In Tasmanië kwam ik erachter dat ik in een huis heb gewoond met een steile oprit, dat was de verklaring.

'Tasmanië is een uniek en wonderlijk eiland. Tweederde van het eiland is een nationaal park, het is letterlijk een uithoek van de wereld, de laatste stop voor Antarctica. Het is in de jaren vijftig blijven steken. De mensen zijn aardig en voorkomend en er heerst een bakmanie. Iedereen bakt zijn eigen taarten.'

ChristenUnie of SGP?

'Dan de ChristenUnie maar, die is iets liberaler dan de SGP. Mijn geloof viel weg door seks, ja serieus. Ik was 19, 20. Ik kreeg een vriendje, een Canadees, en in die tijd overleed een goede vriendin. Ik kwam vanuit Canada terug in Putten, in de kerk. Iedereen wist dat mijn vriendin was overleden, ik verwachtte dat aan mij zou worden gevraagd hoe het ging of dat er samen zou worden gebeden. De oudste, zo heet dat, kwam naar de kerk en het eerste wat hij zei was dat hij had gehoord dat ik een vriendje had. Hij vroeg waar hij sliep.

'Dat was wel een moment, ja. Ik vond het zó achterlijk. Ik ben nooit meer teruggegaan. Hoe mijn ouders reageerden? Dat weet ik niet eens meer. Niet woedend in elk geval. Het zijn heel liefdevolle mensen, ze zullen altijd onvoorwaardelijk van me houden.'

Wie is de Mol? of De Slimste Mens?

Lacht keihard. 'Jezus! Ik vloog er twee keer in de eerste ronde uit. Als ik meedoe aan dit soort spelletjes, ben ik veel te fanatiek. Ik kan het niet aan. Bij Wie is de Mol? kon ik 's nachts niet eens slapen, zo erg was het. Mijn brein sloeg volledig op hol.

'En toen De Slimste Mens, tja. Ik vond het een dom programma. Uiteindelijk word je getest op je kennis van Volendamse volkszangers. Sorry hoor. Het leek me gaaf, maar inmiddels weet ik dat ik aan dit soort programma's niet meer moet meedoen. Met Wie is de Mol? gingen we naar IJsland, dat was ook al zo fucking teleurstellend. Ik verheugde me op India, of de Kilimanjaro, noem maar op. Maar nee hoor, wij gingen naar IJsland - en het was er heel koud. En steeds maar wachten, urenlang, totdat alles voor de opnamen was klaargezet. Maar goed, ik vond het dus wel een blamage, als eerste eruit.'

Beeld Frank Ruiter

Schrijven of koken?

'Ik ga stoppen met schrijven. Ik ben bezig met het opzetten van een bedrijf. Het koken ligt een beetje achter me. Met Tom Kellerhuis heb ik een kookboek gemaakt, Zonde & Berouw, dat was verschrikkelijk leuk om te doen. Maar ik heb er nu geen tijd meer voor. Bij Marqt verkopen ze gelukkig superlekkere kant-en-klaarmaaltijden.

'Het zou prachtig zijn als ik het schrijven enorm zou gaan missen. Schrijven is iets wat I love to hate, snap je? Het is geweldig en ik kan er zo veel in kwijt. Het is ook zwaar. Ik heb in korte tijd veel geschreven, acht boeken en twee tv-series in elf jaar. En ik heb twee kinderen.

'In februari ben ik een maand naar Senegal geweest om te schrijven; mijn zusje woont daar. Daar zat ik dan in heerlijke hotels aan prachtige rivierdelta's. Elke dag was er verse zeebaars. Ik werkte op mijn dooie gemak en tussendoor ging ik zwemmen of las ik wat. Ja, dan is schrijven heerlijk. Maar hier is het vaak: o ja, Nadja moet naar de tandarts of ik moet nog boodschappen doen. Het schrijfproces zit de hele tijd in de verdrukking.

'Soms wordt gevraagd of ik door de uitgever onder druk ben gezet met een deadline, maar daar gaat het niet om. Ik moet ook gewoon de hypotheek betalen. Als je twee jaar geen boek schrijft, is het geld echt wel op. Ik moet dóór. Nee, ik vertel nog niet wat voor bedrijf het is. Ik heb zelf een product ontwikkeld en dat breng ik op de markt. Ja, ik ga de handel in.'

Esther Verhoef of Saskia Noort?

'Ja dáág, tussen die twee kies ik niet. Dat kan ik niet. Het zijn dierbare collega's en ik lees hun boeken met veel plezier. Er bestaat een overlap in ons werk, maar we hebben onze eigen kenmerken. Saskia kan goed bepaalde subcultuurtjes neerzetten, Esther is juist weer goed in het beschrijven van het kleine psychologische drama. Ik ben meer de outcast-schrijfster. Ik grijp vaak naar absurditeiten en ongebruikelijke personages.

'Hoe het komt dat we allemaal knap en blond zijn? Voordat we debuteerden, heeft uitgever Ambo/Anthos ons een jaar opgesloten in een soort beauty-instituut, net zoals voor een missverkiezing in Venezuela gebeurt. Wist je dat niet? In Venezuela worden die vrouwen opgesloten en drie maanden aan allerlei programma's onderworpen, inclusief chirurgische ingrepen. Dat heeft de uitgever voor ons ook georganiseerd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden