Opinie

Het wow-effect van Utrecht CS

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 25 oktober.

Brief van de dag - Wow!!

Het wow-effect zal er bij Utrecht CS (Ten eerste, 24 oktober) nooit komen zolang de meeste reizigers de hal binnenkomen vanuit het spuuglelijke Hoog-Catharijne. Vanuit een non-entree loopt men bijna tien minuten door een naar gangenstelsel. Waar blijft het plein, vanwaar men zicht heeft op een herkenbaar, wenkend CS en direct deze stationshal betreedt? Wow!!

Jenneke Vrijenhoek, Geldermalsen, treinreizigster

Buurtpreventie

Al in het begin van de jaren 2000, ik was toen opbouwwerker, heb ik me beziggehouden met buurtpreventieteams in Apeldoorn. Uitgangspunt toen was niet alleen het bestrijden van (veel voorkomende) criminaliteit, maar ook werken aan de leefbaarheid in de buurt. De bewoners namen het voortouw, maar woningbouwcorporaties en politie waren belangrijke partners.

Buurtpreventieteams kenden een aantal coördinatoren, die direct in contact stonden met de politie. Als een coördinator belde, was het de plicht van de politie om zo snel mogelijk ter plaatse te zijn. Hier werden afspraken over gemaakt. Bij de start van een team kregen deelnemers een cursus aangeboden door de politie, waar-in geoefend werd met het aanspreken van burgers, maar ook de grenzen werden besproken; wanneer opgetreden mocht worden. De teamleden hadden telefoonnummers van elkaar en konden elkaar inlichten en mogelijk inschakelen (nu is er de whats-app).

Naast de signaalfunctie werden bewoners ook bewust gemaakt van hun eigen verantwoordelijkheid bij het veilig en leefbaar houden van een buurt en werden ontmoetingsactiviteiten (kleinschalig) georganiseerd. Zo is drugsoverlast verminderd en de betrokkenheid van bewoners toegenomen. De woningbouwcorporaties, de politie en de gemeente (wijkmanager) waren hierin voor bewoners belangrijke partners.

Peter Overmars, Apeldoorn

Anne-Mei The

Ik heb het interview met Anne-Mei The nu twee keer gelezen (O&D, 22 oktober). Hoed af voor haar mening over onder andere het euthanasievraagstuk.

Vorig jaar heb ik een aantal maanden in verzorgingscentra hier in de regio schoonmaak gedaan via een uitzendbureau. Wat mij is opgevallen: de cliënten (veelal op de afdelingen 'kleinschalig wonen', dus vaak dementerend) herkenden mij omdat ik hen bij hun naam noemde en af en toe een praatje met hen maakte. Verplegenden hebben daar helaas geen tijd voor. Misschien geeft herkenning ook een beetje erkenning?

Degene die niet zo blij was met mijn telkenmale (overigens vrijwillige) overschrijding van de geroosterde werktijden was de manager facilities die meerdere malen mopperde over mijn uitlopende werkuren. Het is voor mijzelf een nuttige en vooral leerzame tijd geweest.

Wim Koolmees, Hardinxveld-Giessendam

Zootje

Heel dankbaar ben ik dat u Anne-Mei The door middel van het interview door Laura de Jong (O&D, 22 oktober) integer en gewetensvol een lans hebt laten breken voor de 'natuurlijke' voleinding van het - ons - leven. Op de liberale manier maken wij er 'wettelijk' een zootje van.

Eerbied voor het jonge én oude leven is ver te zoeken. Ons maatschappelijk roer moet om. Ten leven, niet ten dode.

Wil Kramer-Beijersbergen van Henegouwen, IJmuiden

Isis

In de reportage 'Naamsverandering' (Ten eerste, 20 oktober) wordt een echtpaar geciteerd dat nogal angstig bezig is geweest met de naam van hun dochtertje (Isis) en de verandering daarvan.

In het dagelijks leven valt het hebben van de naam Isis (met uitzondering van een paar pesterige jongetjes op school) reuze mee. Ook mijn kleindochter wordt in het openbaar bij haar naam geroepen of genoemd. We hebben daar nog nooit een rare reactie op gekregen. Tijdens hun vakantie vorig jaar bij haar opa die in Canada (het plaatsje Abercorn, niet ver van de Amerikaanse grens) woont, zijn ze naast een verblijf in New York ook tijdens uitstapjes met regelmaat de stevig bewaakte grens tussen Amerika en Canada overgegaan. Niets aan de hand.

Tony van Velthooven, Alkmaar

Sigarettenreclame

In 1925 - ik was er nog niet - schreef de fabrikant van Davros-sigaretten een prijsvraag uit. Gevraagd werd een zesregelige lofzang, een acrostichon zelfs, te dichten op de voortreffelijke kwaliteit van de rokertjes. Er werden, zeker voor die tijd, enorme prijzen uitgeloofd; de hoofdprijs was 500 gulden, meer dan het gemiddelde jaarloon.

Er deden, mede daarom, zesduizend mensen mee. Mijn vader won de derde prijs: 200 gulden, ongeveer een kwart van zijn jaarsalaris als onderwijzer. Zijn gedicht was een Homerische lofzang in hexameters; ik vond het onlangs tussen familiepapieren.

Er wordt nu minder gerookt, maar er is ook minder poëzie.

F.W. Steutel, Eindhoven

Dirk Kuijt

Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven maar wanneer we internationaal weer willen meetellen moeten we minstens één Dirk Kuijt opstellen in Oranje. De prachtige foto die Guus Dubbelman maakte (Sport, 24 oktober), toont de onverzettelijkheid en de dadendrang van deze voetballer van Feyenoord.

Danny Blind doe je ogen open en selecteer deze geweldenaar.

Arjen Boswijk, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden