Het woord is beeld geworden

We worden met steeds meer thema's om de oren geslagen. Het is nu het Jaar van de Chemie, het Jaar van het Bos, het Jaar van de Vleermuis en het Jaar van de Boerenzwaluw (want de concurrentie is hard op het platteland, zo leerden we al van Boer zoekt vrouw). Er is verder een Maand van de Vrijheid, een van de Spiritualiteit, een van de Gebitscontrole (voor honden), een Week van de Streek, van de Smaak, van de Ondernemer, en van de Lentekriebels - over 'relaties en seksualiteit'.


Het thema van de Boekenweek luidt dit jaar 'Curriculum Vitae - Geschreven Portretten' en is verwant aan het thema van 1993, dat ook rond de biografie cirkelde. Geagiteerd door alle themakoorts vraag je je af waarom die portretten eigenlijk geschreven moeten zijn en niet getekend of geschilderd. Er zijn toch auteurs genoeg die echte portretten kunnen maken: wemelt het onder hen niet van de dubbeltalenten? In ons taalgebied denk je meteen aan Lucebert, Hugo Claus, Charlotte Mutsaers, Jan Wolkers of Louis Paul Boon.


Geen van hen staat in Serge Linares' Ecrivains - Artistes, een fraai overzicht van schilderende schrijvers en schrijvende beeldende kunstenaars. Wel vinden we er zelfportretten van Baudelaire, Edgar Allan Poe en Günter Grass. De laatste maakte ook een aquarel van zijn turquoise Olivetti, prachtig balancerend tussen beeld en taal. Gratis rolt er voor ons een gedicht uit zijn typemachien: 'Mijn ouwe Olivetti / is er getuige van hoe ijverig / ik lieg en van versie naar versie / de waarheid / in een tikfout dichterbij kom.'


Eigenlijk is dit tegelijk een mooi zelfportret, geschreven en geschilderd ineen. En Grass is niet het enige dubbeltalent. In een slalom vol Franse retoriek slingeren we aan de hand van Linares tussen een wild getypografeerd gedicht van Mallarmé en de grappige papierknipsels van Hans Christian Andersen door, langs een middeleeuws tafereel van de schrijver Prosper Merimée en een collage vol kreten en letters van de futuristische voorman Marinetti tot aan een houten installatie van Marcel Broodthaers (1975), een ruimte met muren waarop (in het Frans) aan kunst gerelateerde woorden staan als doek, water, olie, museum, prijs en schaduw.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden