Het wonderlijke leven van Meertje Kaal ( deel 23 )

Ze staat ineens op en komt terug met het rode boekje van Mao. Heel eng allemaal, zegt ze met een gezicht vol afgrijzen.

'Ik was lid van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie (NJN) dankzij mijn broer, die tien jaar ouder was. Overal in het land hadden we kampen of congressen. Die keer zaten we in Den Ilp op een boerderij en gingen we in roeibootjes het water op. Ik was een verschrikkelijk lastig en verwend kind en waarschijnlijk werd ik zo onverteerbaar dat Roel de Wit, bij wie ik in een bootje zat, me met kop en kont oppakte en in de sloot gooide. Die sloten werden nooit uitgediept, ik viel in de modder en ik zag er vreselijk uit.


Ik heb nooit meer gezwommen, maar dat kan ook door het water in de Zaan zijn geweest. Het water werd nooit gekuist en het was ontzettend smerig door de afvoer van alle fabrieken. Als kind ben ik drie keer afgezwommen in een badinrichting die in directe verbinding stond met de Zaan. De laatste keer droeg ik een loodzware wollen jas, laarzen, een wollen pet en een das en moest ik ook nog iemand redden.


Ik heb ook nooit iemand gered. Rond 1968 begon ik met Sonja Prins, een niet helemaal onbekende dichteres, een uitgeverijtje. Ik leefde van de steun. Mag ik uw giroboekje even zien, zei de ambtenaar van de sociale dienst die kwam controleren. Ik keek nooit op mijn giro. Ik was zuinig, ik hanneste een beetje aan, verkocht wel eens wat zwart. Toen vroeg die man ineens: hoe komt u aan 60 duizend gulden? Bleek Sonja geld van de uitgeverij en zichzelf op mijn rekening te hebben gestort. Ik zet vandaag de uitkering stop, zei die ambtenaar.


Waar moest ik van leven? Toen herinnerde ik me dat bootje in Den Ilp en Roel de Wit, die inmiddels commissaris van de koningin in Noord-Holland was. Ik belde naar het Provinciehuis. Hij is in vergadering, zei de secretaresse. Het kan geen seconde wachten, zei ik. Binnen vijf minuten had ik hem aan de telefoon. Herinner jij je dat bootje nog, vroeg ik, je kunt er nu iets tegenover stellen.


Binnen veertien dagen had ik mijn uitkering terug.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden