Het wonderlijke leven van Meertje Kaal ( 5 )

Ze stuurt de verwijskaart van de huisarts in een rouwenveloppe naar de fysiotherapeut. Hij laat te lang op zich wachten, zegt ze.


'Mijn moeder was kosteres van de hervormde kerk in Wormer. In de oorlog hadden ze een huisje voor vier gulden per maand, met een grote tuin en een bosje voor geit. Ze mocht van de kerkenraad geen geit houden, maar dat deed ze toch. In de kerk was een opslagruimte en daar stopte ze onderduikers in. We zijn een paar keer verraden, ik denk door een familie met een dochtertje met wie ik knikkerde op de gedempte sloot. Drie dagen nadat mij was verboden nog met haar te knikkeren, stonden er twee dikke Duitsers op de stoep. Mijn vader had de hele week getimmerd aan een luikje bij de voordeur naar een klein keldertje, dat mijn broer had volgegooid met boeken die in Duitsland werden verbrand. Een van die Duitsers zakte meteen door dat luikje. Hij begon tegen die ander te brullen dat hij hem eruit moest trekken. Mijn moeder zei alleen: nu onmiddellijk weg. Als ze het huis hadden doorzocht, hadden ze gegarandeerd mijn broer gevonden. Hij is nooit ontdekt. Onze hele familie woonde in Wormer met allemaal jongens van zijn leeftijd. Toen ze werden opgeroepen voor Duitsland, zijn die onmiddellijk gegaan. Als ze in het dorp vroegen hoe het met Jaap ging, zei mijn moeder alleen: Jaap is geen schrijver. We woonden aan een sloot die uitkwam op het Zwet. Nu gaan er rondvaartboten, toen waren het landjes met kemphanen, prachtig uitgedoste vogels. Mijn broer was lid van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie, de NJN. Af en toe bracht ik hem met de kano en zijn hondje Smirre naar het sluisje bij de dijk. 's Avonds om een uur of tien, als het donker was. Een keer stormde en regende het en toen sprong die Smirre van angst uit de kano. Hij was zo verstandig naar de kant te zwemmen, ik ben naar hem toe gepeddeld en heb hem weer in de boot gezet. Mijn broer bezocht vrienden, studenten die hadden geweigerd een ariërverklaring te tekenen. Ze drukten blaadjes en pamfletten. Bij ons thuis stond ook een stencilmachine.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden