Het wonderlijke leven van Meertje Kaal ( 22 )

Buiten schuift een bouwkraan voorbij het raam. Voor vier ton is het appartement aan de overkant verkocht, zegt ze stomverbaasd.

'De fotograaf Ed van der Elsken zat bij mijn moeder in pension. Het was vlak na de oorlog. Op een kamertje boven maakten we samen ons huiswerk bij een petroleumkacheltje. Ik mijn huiswerk van school, hij van de cursus voor fotografen. Die cursus was in Den Haag en hij stond in zijn oranje corduroy jasje altijd langs de kant van de weg te liften om naar de cursus te gaan. Het vak leerde hij bij de dorpsfotograaf in Wormerveer. Hij was veel ouder natuurlijk, een beetje een ontoegankelijke jongen. Soms nam hij me mee naar de Kerkstraat in Amsterdam. Vlak bij de Magere Brug was een koffiehuisje van een Kirchner, waarschijnlijk een vluchteling. We gingen er koffie drinken en soep eten. Hij is later in Edam gaan wonen en ik heb hem nooit meer gezien.


Ed sliep op zolder. Ons huis had vier kleine kamertjes. Geen douche. Een kraan in keuken en een kraan boven. Soms woonden er politieagenten, die voor onbepaalde tijd in Wormerveer werkten. Ook een man uit Rotterdam die het bombardement had meegemaakt en was gaan stotteren. Jaap heette hij. Mijn moeder kookte voor iedereen, ze was heel sociaal. Wim van Schaik, een jonge econoom, moest bij de meelfabriek de boel op poten zetten. Toen dat was gelukt, werden het weer een familiebedrijf en werd hij ontslagen.


Mijn moeder had ook een schooljuffrouw in pension. Ze bracht haar weekeinden door in een groot huis in Amsterdam. Bij ons sliep ze op een klein kamertje. Ze had geen kinderen en ik hoorde haar 's nachts huilen, ze zou nooit meer kinderen kunnen krijgen omdat ze in de overgang zat. Tussen onze kamers zat een muurtje van bordkarton. Ik moet 14, 15 zijn geweest. Ik hield altijd dat ene kamertje, totdat ik op mijn 18de verdween naar Amsterdam.


Mijn moeder is 82 geworden. Mijn vader 89, hij was tien jaar ouder. Hij was al naar een verzorgingshuis, toen zij nog in dat huisje woonde met een man van een brillenwinkel. Mijn vader was jaloers. Hij dacht dat zij iets met die man had. Maar ze was daar de vrouw helemaal niet naar.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden