Het wonderlijke leven van Meertje Kaal ( 17 )

Een vrouwelijk houten naakt staat als vergeten op een boekenkastje. Om haar nek hangt een plastic armbandje.


'De beeldhouwer Hans Verhulst bij wie ik drie jaar woonde, heeft twintig of dertig naaktbeelden van me gemaakt. Toen ik jaren later een keer in het Stedelijk kwam, schrok ik me wild. Boven aan de trap stond een naaktbeeld van me. Ik geneerde me rot. Als je 18 bent, doe je maar wat, je staat er niet bij stil dat je er later nog mee geconfronteerd zult worden. Ik was tamelijk herkenbaar, vond ik. Mijn haar droeg ik toen net zoals nu. Ik ging met Hans Verhulst ook mee naar de Sonsbeek-exposities in Arnhem. Je ontmoette er alle kunstenaars die hier toen beroemd waren. Bijvoorbeeld de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini, Giacomo Manzù, de Nederlanders John Rädecker of Piet Esser. Fritz Wotruba uit Oostenrijk hakte altijd in stenen, ik vond dat fantastisch mooi. Ook veel Fransen hoorden bij die gesloten groep beeldhouwers, waar je bijna nooit tussenkwam. Hans Verhulst was de coming young sculptor, zo werd hij door die anderen genoemd. Hij maakte prachtige dingen. Ik ging bij hem weg, omdat ik het niet meer uithield. Hij wist niet goed of hij homo was of niet, ik had daar nog nooit van gehoord en hij kon ontzettend driftig worden. Ik heb eens de psycholoog Johan Barendregt, toen druk met lsd-experimenten, uitgenodigd om bij ons te komen schaken en Hans weer een beetje rustig te krijgen. Hans ging eens per week schaken in een club tegenover Artis en hij wilde altijd winnen. Johan Barendregt kon ook goed schaken en hij won. Hans kon dat niet uitstaan en heeft hem de trap afgegooid. Bij mij is hij nooit handtastelijk geweest, ik kon ook niet verwachten dat hij Johan de trappen zou afslaan. Maar ik gunde het Johan ook wel. Hij kon nooit zijn handen thuishouden. Hij is me achterna gereisd naar Parijs, waar hij me is komen opzoeken en me meenam naar een kleine bioscoop. Toen hij me in het donker van alle kanten begon te bevoelen, ben ik uit de film weggelopen. Ik was ook zo naïef. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Hans Verhulst speelde trouwens prachtig dwarsfluit.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden