Het wonderlijke leven van Meertje Kaal ( 11 )

Ze geeft me een afbeelding op papier van Westminster Abbey met glas-in-loodramen die open kunnen. Een romaanse kerk zou ik zelf nog wel ophangen, de gotische zijn me te gelikt, zegt ze.


'Ik leefde van een uitkering. Van de Sociale Dienst mocht je voor een derde van de eigen huur een kamer verhuren. Tegen een lage huur kon je dan studenten of buitenlanders met weinig geld op kamers nemen. Via Amnesty International kreeg ik zo ooit een vluchteling uit Ethiopië. Hij was voor de Amerikanen gevlucht of voor de Russen, dat weet ik niet meer. Hij had een kogel in zijn been. Een aardige man met een aantal gouden tanden, waarschijnlijk was hij van een gegoede familie. Amnesty beloofde steun, maar daar merkte ik niks van. Toen hij zijn hele vriendenkring op zolder haalde, heb ik hem naar een bevriende beeldhouwer gestuurd, naar een gieterij waar wassen beelden werden omgezet in brons. Om dat vak te leren. Hij leek er niet veel zin in te hebben en toen heb ik hem gezegd: moet je horen, de hele Vrolikstraat staat leeg. Als je nou met al je vrinden daar eens even een woning kraakt. Ik kan je verzekeren dat als je een bed meeneemt, een stoel en een tafel en je krijgt het voor elkaar er 24 uur te blijven, niemand je er nog kan uitgooien. Dat is gelukt. Ik heb hem leren kraken en ik was van hem bevrijd. In de jaren tachtig hadden we een Griekse jongeman op zolder die Adonis heette. Hij bezocht de kunstnijverheidsschool. Hij hing altijd rond in de bosjes van het Vondelpark. Ik denk dat hij daar toen aids heeft opgelopen. Het was een veelbelovende modeman, maar hij moest terug naar Griekenland. Hij liet twee volle vuilniszakken bij me achter. Of ik die voor hem wilde bewaren. Hij is nooit teruggekomen. Ik moet toch eens kijken wat erin zit, dacht ik na een tijdje. Werkelijk niet te geloven. Wereldwijde homoporno, allemaal tijdschriften met foto's van blote jongens in rare standjes. De enige die ik er een plezier mee kon doen was de oude Dave, die ziek op bed lag. Hij was er dolgelukkig mee. Hij heeft ze onder zijn hoofdkussen gestopt en onder zijn bed.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden