Het WK politiek, voorzichtig met zika en Phil Collins

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque.

Phil Collins in 1976.Beeld getty

Iowa

Amerikacorrepondent Michael Persson zit in Iowa, de voorverkiezingen beginnen. Dan is het nu alweer 8 jaar geleden dat ik zelf door de sneeuw van Des Moines ploeterde en tijdens die wonderbaarlijke fysieke voorverkiezing de Obama-groep in de hoek van een schoolkantine zag aanzwellen - het kon dus, een zwarte president. Time flies en ja, een lichte kriebel voel ik wel. Maar ik ben vooral blij dat we iemand ter plekke hebben met een vaardige pen en evenwichtig journalistiek gemoed. Heeft u Michaels reportage gelezen, vorige week zaterdag, over de blanke armoede en pijnstillerverslaving in de bergen van West-Virginia? Een aanrader.

Nu dus de verkiezingen. We zien aan de klikcijfers dat alles over de kandidaten er in gaat als koek. Is de Amerikaanse president nog wel de belangrijkste figuur ter wereld? Elke verkiezingscyclus stelt een partypooper die vraag. Terecht of niet, deze verkiezingsstrijd is nu eenmaal het WK politiek.

Dat zei liefhebber Erik van Bruggen (altijd ter plekke met zijn BKB'ers) toen ik hem tegenkwam in het football-stadion van de Denver Broncos, vlak voor de grote conventiespeech van Obama. Het WK: elke vier jaar een geweldige show, waarbij de wereld meeleeft. Met de kleurrijkste spelers, de mooiste goals, de vuilste tackles en de professioneelste en duurste campagne-apparaten. Politiek op het hoogste en soms smerigste niveau. Onweerstaanbaar dus.

Ik viel destijds met mijn neus in de boter: een magische kandidaat, de uitputtingsslag Obama-Hillary die zelfs het schoolplein van mijn dochter verdeelde, karakters als Sarah Palin. Maar Michael en wij, zijn lezers, gaan nu weer een opwindende tijd tegemoet. Met larger than life-kandidaat Trump en diens rivalen, maar ook de kwetsbare koningin Hillary. Voor de junkies houdt internetredacteur Stieven Ramdharie in de nacht van maandag op dinsdag een liveblog bij over de uitslag in Iowa. Hij gaat toch niet slapen.

Trump-effect

Nooit eerder werden door Amerikaanse presidentskandidaten zoveel onwaarheden verkondigd. Lees hier het artikel (+) van Michael Persson over de Amerikaanse verkiezingen.

Voorpagina

Donderdag braken de avondchef en ik ons het hoofd over de voorpagina. In de nieuwskrant was het belangrijkste onderwerp de weging van het plan-Samsom. Maar de primeur daarover hadden we zelf de dag ervoor op de voorpagina gebracht. Dan is zo'n analytische voorpagina over hetzelfde niet het allersterkste. Ik zag een alternatief in nieuws over het zika-virus: de WHO waarschuwt, er is nu ook sprake van seksuele overdraging. Maar chef wetenschap Tonie Mudde, die zelf het nieuwsstuk zat te schrijven, vond dat het op de 2 moest blijven.

We hadden als eersten vorige week de epidemie in Brazilië op de voorpagina en de kaart gezet met een beklemmende reportage van correspondente Marjolein van de Water uit de favela's van Recife. We hadden deze week beschreven hoe hardnekkig het virus is. Maar dit nieuws op de voorpagina zou naar zijn smaak een tikje te alarmistisch overkomen. We weten nog niet hoe erg de verspreiding van het virus werkelijk wordt, en wat dan precies de gevolgen voor de volksgezondheid zijn. Dus werd het knarsetandend toch weer het plan-Samsom. Met die tabloid-voorpagina is de keuze moeilijker dan vroeger op broadsheet: omdat je maar één groot onderwerp kunt brengen, is de impact zwaarder. We moeten steeds vooruitdenken of die keuze geen verkeerde indruk wekt bij lezers.

Voorpagina van 29 januari.

65ste verjaardag

In Berlijn las ik zes jaar lang de Frankfurter Allgemeine en moest altijd een beetje lachen om de suffe presentatie. Een kop in de gezaghebbende Feuilleton-sectie kon bijvoorbeeld luiden: 'Zum 75. Geburtstag von Günter Grass'. Het was dan wel een geweldig stuk - dat is de paradox van de Duitse pers. Alleen de verjaardag nemen als aanleiding voor een ellenlang stuk: in Duitse kranten gewoon, in Nederland onbestaanbaar. Dacht ik.

Ik had buiten ons katern V gerekend, dat vrijdag doodleuk een 65ste-verjaardagsartikel bracht, nota bene over Phil Collins. Robert van Gijssel beschrijft daarin verhelderend en geestig hoe de arme Collins de meest bespotte popartiest is geworden (zelfs mijn kinderen hebben van South Park geleerd dat er iets mis met hem is). Voor zo'n stuk is alles een prima aanleiding. Van harte, Phil!

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden