Het Wilde Oosten

r is wat discussie ontstaan over een nieuwe serie die RTL vanaf eind augustus gaat uitzenden. In Het Wilde Oosten volgt de kijker een vriendengroep in het oosten van Nederland. Eigenlijk hoef je na zo'n aankondiging de serie niet eens meer uit te zenden. Je hoort na het lezen meteen de bekende moddervette RTL voice-over door je hoofd denderen.

'Natasja, door haar vrienden liefkozend De Natte genoemd, is wakker geworden met haar wang in de ontlasting van Kobus. Buiten probeert Teun met een hete breinaald een gaatje in zijn tepel te maken. Balzak en Sletje zijn bier halen.' Een maand geleden zag ik een aflevering van de serie What happens in Kavos, waarin dronken Engelsen - op vakantie in Griekenland - door zestien man verplegend personeel op een operatietafel moeten worden gedrukt, zodat de chirurg een op straat gevonden neus in hun gezicht kan naaien.

Ik vind het juist heel goed dat dit soort series worden uitgezonden. Er gaat hoop ik een wervende werking van uit. Er kunnen wat mij betreft niet genoeg botergeile paupers naar plaatsen als Chersonissos vertrekken. Dat houdt het lekker overzichtelijk. De rest van Kreta ligt er ongerept bij en je weet zeker dat het overal doodstil is, omdat ze in Chersonissos tot diep in de nacht brandbare likeur uit elkaars navel hebben staan drinken.

Zo kijk ik naar dit soort programma's. Als een inrichting met een transparante muur eromheen. Het maakt alles prettig overzichtelijk. Iedereen zijn eigen plekje. In Amsterdam, op de stadsstranden, zitten de vrouwen en mannen die van een brutaal glaasje rosé en een organische hamburger van 14 euro houden. Op de camping in Bakkum zitten de mensen die een stenen olifant en luidsprekers in de vorm van een zwerfkei in de tuin hebben staan en in Chersonissos zitten de seksueel manische comazuipers.

Mij maakt het rustig, de wetenschap dat die figuren allemaal dicht op elkaars lip willen zitten. Hetzelfde gevoel heb ik bij een programma als Spuiten en Slikken. Het schept een zekere orde, dat alle Bekende Nederlanders veilig aan één tafeltje vertellen wat ze die week allemaal in hun lichaam hebben geduwd. Ik ben al zo oud dat ik de vulva nog steeds alleen maar als een potloodtekening kan zien. Zo hing dat in de wachtkamer bij de huisarts van mijn ouders. Een getekend zwellichaam, hangend voor een mooi binnen de lijntjes ingekleurde baarmoedermond.

Dat is allemaal wat beeldender geworden. In Spuiten en Slikken kan je zomaar in de volgende zin terechtkomen: 'Rimmen? Ja, natuurlijk. Als ik wat kan rimmen dan sta ik vooraan. En daarna wat poppertjes op mijn binnenste lippen, om de boel een beetje af te blussen.' En zo iemand zie je dan de volgende dag het Journaal presenteren. Prima. Houd het maar lekker centraal. Alle rimmers en poppers bij elkaar in een studio en de rest van Nederland gaat gewoon weer eens ouderwets liefdesbrieven schrijven. Vijf jaar voorzichtig om elkaar heen draaien en dan pas gaan we eens heel voorzichtig aan rimmen denken.

Het kan mij dus niet ruig genoeg zijn, die nieuwe serie over het wilde oosten. Laat maar komen die teksten. 'Sletje blijkt zwanger te zijn van haar paardentrainer. Gelukkig organiseren Kobus en De Natte een feestje in de oude aardappelschuur van Balzak. Teun steekt ondertussen zijn schaamhaar in brand.'

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden