'Het werk van Tala Madani gaat ook over mij'

Domeniek Ruyters, hoofdredacteur van Metropolis M, selecteerde kunstenaar Tala Madani (30, Teheran).

Feather Flight, 2010 olieverf op doek, 61 x 45.7 cm. Courtesy SMBA, Amsterdam/Pilar Corrias, London.Beeld Gert Jan van Rooij

Geef Domeniek Ruyters, hoofdredacteur van het kunsttijdschrift Metropolis M, even de tijd. Laat hem zoeken naar de juiste redenen waarom hij als scout van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs nu juist voor Tala Madani (30) heeft gekozen.

Eerst zal Ruyters zeggen dat hij het werk van de Iraans-Amerikaanse schilder 'waarschijnlijk' voor het eerst zag bij de Open Ateliers van de Amsterdamse Rijksakademie, maar dat haar schilderijen, waarop voornamelijk mannen in de meest vreemde (en vaak vernederende) situaties figureren, toen 'niet echt' tot hem waren doorgedrongen. Daarna zal hij Tala Madani 'gewoon een goede kunstenaar' noemen, iemand uit 'een goede lichting' waaruit hij er wel meer had kunnen voordragen.

Maar zie. Aan het einde van het gesprek komt wis en waarachtig de lyriek om de hoek kijken. Tala Madani weet, ondanks het feit dat schilderkunst op dit moment 'niet the hottest thing' is, 'actualiteit aan het medium te geven en het tegelijkertijd los te zingen van de tijd'. Haar oeuvre tot nu toe 'profiteert van de voordelen van een traditioneel medium en ook van de directheid ervan. Je blijft ernaar kijken, er zit een soort trefzeker gemak in'.

Favoriet

Hoewel hij geen duidelijke favoriet heeft, beschrijft Ruyters uiteindelijk grinnikend Guts uit 2011. Daarop is iemand in gesprek met een hoop stront in een leunstoel die zo is geschilderd dat je er meteen een 'pochende' hoop stront in ziet. Het is misschien een van Madani's meest cartooneske werken, maar geeft wel precies weer waarom Tala Madani volgens hem de prijs moet winnen.

Tala Madani bedient zich, zegt Ruyters, van de taal van de strip, van de gewelddadigheid en het speelse ervan. Van de eenvoud en de geestigheid. 'Maar plat wordt het nooit.' Zo'n enorme bruine drol in een bureaustoel is niet alleen grappig, de manier waarop het tafereel is geschilderd is ook 'heel mooi' en 'virtuoos'. De minimalistische achtergrond waartegen de twee stripachtige figuren zich bevinden, refereert aan Amerikaanse abstracte schilderkunst. En in het samengaan van die twee, het cartooneske en de 'hogere' schilderkunst, herkent Ruyters Madani's talent.

'Ik ben niet zo geïnteresseerd in strips. En strips in het museum - mwah. Dan kun je ze beter thuis op de bank lezen. Maar bij haar werkt het toch anders. Zij weet de cross-over naar schilderkunst te maken. Je kunt ernaar blijven kijken, het is visueel boeiend.'
Over boodschap gesproken: waar gáát dat werk van Tala Madani eigenlijk over? Welke mededeling zit verscholen achter haar vaak iets te dikke en behaarde mannen in zuurstokkleuren, die vechten, overgeven, schreeuwen en zich op de meest idiote manieren laten gebruiken?

'Op het eerste gezicht denk je: wat een mannenhaatster. Haar figuren laten zich qua fysieke kenmerken ook makkelijk plaatsen in het Midden-Oosten. Maar wanneer je langer kijkt zie je: het is veel algemener dan dat. Madani refereert in stijl wel naar cartoontradities uit het Midden-Oosten, maar haar schilderijen gaan meer algemeen over het ménselijke onvermogen, over kuddegedrag en klungeligheid. Die combinatie zorgt ervoor dat je je makkelijk met het werk kunt identificeren. Dit gaat ook over mij.'

Bekijk hier de publieksnominatie van Tala Madani door Bruce.

pilarcorrias.com

Video: NTR Televisie / KunststofTV (regie: Sandra Parry)

Tala MadaniBeeld Alec Holst
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden