'Het werk is zo leuk om te doen'

Nederlanders moeten langer doorwerken. Niet iedereen vindt dat erg. Lipke Holthuis (84), emeritus conservator krabben en kreeften van het Leidse museum Naturalis, bleef met liefde op zijn post....

'Ik ben hier in Naturalis de oudste niet, hoor. Een paar kamersverderop zit professor Vervoort. Die doet de hydroid poliepen, hij is vierjaar ouder dan ik. En er werkt hier bijvoorbeeld ook een heel stelgepensioneerde geologen.

'Toen ik mijn pensioen kreeg, dacht ik er niet aan om te stoppen metwerken. Het is zo leuk om te doen! Gelukkig kon ik ook hier terecht na deverhuizing uit het oude Rijksmuseum van Natuurlijke Historie in 1998. Dezekamer heeft geen daglicht, dus die was niet erg in trek. Maar ik zit hiertoch prachtig? Ik ben hier elke ochtend om half acht, op zaterdag om halfnegen. En ik stop om een uur of twee in de middag. Soms neem ik dan welwerk mee naar huis, bijvoorbeeld drukproeven die ik moet controleren. Ikbof dat ik vlakbij woon. Ik fiets hiernaartoe, behalve bij gladheid.

'Ik was als kind al gefascineerd door planten en vogels. Op de HBS wasik lid van een natuurhistorische club. Dat ik biologie ging studeren lagdus voor de hand. Maar aanvankelijk was de systematiek van dierkunde alleenmijn bijvak. Ik kreeg een groep stomatopoden te beschrijven,bidsprinkhaankreeften. Die vangen vissen door hun scharen keihard naarbinnen te klappen. Grote, gemene beesten! Ik werd direct gegrepen door diedieren.

'In de oorlog ging de universiteit dicht, maar het museum bleef open,zodat ik als student kon doorwerken. Een joodse conservator werd metvervroegd pensioen gestuurd, een truc van de curatoren om hem niet tehoeven ontslaan. Hij werkte thuis door, maar kon het museum niet meer in.Als hij, met jodenster, op de stoep stond, haalden wij voor hem de boekendie hij nodig had. Op zijn vacature zijn toen twee assistenten aangesteld.Een daarvan was ik. Ik werk hier nu dus al vierenzestig jaar.

'Een eigen gezin heb ik nooit gemist, ik heb fijne familie en collega'sen ik verveel me nooit. Ik ben veel op expeditie geweest, om nieuwe soortente verzamelen. Bij Indische en West-Indische vissers mochten we hun vangstdoorzoeken op bijzondere exemplaren. Ik ben ook driemaal een jaar naar hetmuseum in Washington gedetacheerd. Daar was net zo'n goede werksfeer alshier.

'Ruim zeshonderd artikelen heb ik gepubliceerd, ook kleinesnertdingetjes, hoor. Soms was het spannend. In 1970 heb ik bijgedragen aaneen Japans boek over de Nederlands-Duitse arts Von Siebold, die veelJapanse dieren heeft verzameld. De Japanse uitgever wilde een stel unieketekeningen van kreeftachtigen uit ons museum erbij afdrukken en vroeg ofik ze kon meebrengen. Ik had natuurlijk toestemming moeten vragen, maar wasbang dat ik die niet zou krijgen. Ik heb de kleurenplaten gewoonmeegenomen, goed verpakt in een koffer. In Japan bleek ik ze te moetenachterlaten. Toen heb ik de culturele attaché van onze ambassade erbijgehaald. Er zijn foto's en afspraken gemaakt en kijk, het is een prachtigboek geworden. De platen kwamen uiteindelijk een half jaar later per schipterug. Ik heb er geen last mee gekregen, gelukkig.

'Mijn werk is nooit af. We krijgen nog steeds nieuwe soorten binnen, nuvaak van duikers die de diepste onderzeese grotten kunnen bereiken. Kijk,daar ligt een hele stapel documentatie van kreeften die ik nog moetuitzoeken. Van wie dat moet? Van mezelf, haha! Ik kom tijd tekort, er komenook veel brieven binnen met vragen.

'Staan mijn publicaties op internet? Ik weet niks van computers. Ditding gebruik ik alleen om mijn teksten in te typen. Als ik dan op deze knopdruk, rolt mijn tekst een paar kamers verderop uit de printer.'

Carien Overdijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden