Het was verdomme hoogzomer, maar toch maakten we ons tijdens het afschudden al zorgen over Pakjesavond

We geloofden in een oudtestamentische Sint.

Beeld anp

'Mama', vroeg een spreeuwenbekje dat ergens aan de stamboom van Jet hangt, 'geloof jij in Sinterklaas?' Betreffende moeder, een tante volgens mij, en anders een overjarige nicht, reageerde op haar hoede. 'Euh, nou ja, natuurlijk geloof ik in Sinterklaas.'

'Aha, oké', zei het spreeuwenbekje, 'dan zal ik het niet vertellen.'

Dat vond ik persoonlijk de mooiste tijd, de jaren dat ik niet meer geloofde, maar dat Pakjesavond toch gewoon doorging. Dit in verband met Mike, mijn jongste broer, die al die ongein nog slikte. Naïef vond ik dat. Om niet te zeggen: dom.

Ondertussen was de situatie ideaal. Nog geen gesodemieter met gedichten en surprises, maar wel al onder het juk uit Madrid vandaan. Ik was er netto nooit blij mee, zo'n bisschop die alles wat je uitspookt weg-filet in een groot boek, met als sanctie: geen cadeautjes. Een zwaar middel als je 5 bent. Ik weet nog goed dat Menno en ik wat postvakjes van een bejaardenflat stonden vol te urineren, in principe een onschuldig vergrijp. Het was verdomme hoogzomer, maar toch maakten we ons tijdens het afschudden al zorgen over Pakjesavond. Mijn oudste broer dichtte Sinterklaas een krachtige Secret Service toe, een soort Mossad van pezige, bikkelharde Pieten die in Nederland achterbleven om probleemkleuters in het snotje te houden. Het zou niet mooi wezen, een Pakjesavond waarop Mikeltje urenlang steeds grotere dozen Playmobil tevoorschijn scheurde, door het dolle heen 'dank u, Sinterklaasje' lallend, terwijl wij, zijn grote broers, werkeloos moesten toekijken.

Maar goed, we geloofden al niet meer. Onze wraak was meteen zoet, onze ouders hadden ons toevertrouwd dat het karakteristieke bonzen op de deur en het achterlaten van de zak met cadeautjes verricht werd door de buurman ter linkerzijde, te weten Piet van Tonny, een man die dus net als Zwarte Piet 'Piet' heette.

Meteen gingen we los. 'Hé Mike, hèhèhè', vroegen we om de haverklap, 'weet jij wie er op 5 december bij ons op de deur bonst? Hèhèhè.'

Mikeltje nadenken. 'Sinterklaas?'

Wij: 'Nee, hèhèhè. Piet! Hèhèhè.'

Mikeltje: 'Zwarte Piet!'

Wij: 'Ja, Piet, hèhèhè. Het is Piet! Hèhèhè.'

In mij maakte de ketterij nog meer voorspelbaar gedrag los, namelijk: slecht gedrag. Toen we nog 'in de Sint' waren, had het weinig zin tijdens de aanloop naar Pakjesavond op zoek te gaan naar cadeaus, want we geloofden serieus dat de Inquisitie die in opslag had.

Nu was dat wel anders.

Dus gleed ik op een avond vrij snel na het voorlezen mijn bed uit, sloop de slaapkamer van mijn ouders binnen en opende hun klerenkast.

Meteen bingo, natuurlijk. Rechtop tegen de zijwand trof ik een veelbelovende plastic tas van Free Record Shop aan. Door het strakgespannen plastic heen kon ik zien dat het Grease was, een dubbel-lp waarvoor ik mijn linkerhand had afgestaan. Je zou zeggen, je weet genoeg, snel naar bedje toe en dromen van John Travolta. Maar nee, meneer wilde per se de binnenkant van de hoes bekijken. Dus wurmde ik de plaat eruit.

Coole foto's.

Maar ja, uiteraard kreeg ik die kutplaat van de zenuwen niet meer teruggewurmd. Als het ene hoekje erom zat, kregen mijn trilvingertjes het andere hoekje er niet overheen. Ten slotte heb ik de plaat maar teruggezet, met de plastic tas er slapjes naast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden